การตัดสินใจที่ยากลำบาก

แฟลชจากกล้องสื่อมวลชนนับสิบตัวสาดวาบเข้ามาราวกับจะแผดเผาให้รินรดาคากองเพลิงแห่งความอับอาย แต่สิ่งที่ทิ่มแทงหัวใจของเธอยิ่งกว่าแสงแฟลชและคำถามนับร้อยจากนักข่าว ก็คือรอยยิ้มเย้ยหยันบนเรียวปากของคนที่ยืนอยู่ตรงนั้น... 'มicaela' อดีตคู่หมั้นสาวไฮโซผู้เพียบพร้อมของอาทิตย์ ที่บินกลับมาจากต่างประเทศเพื่อประกาศศักดาการทวงคืนบัลลังก์ รินรดากำมือแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ ความเจ็บแปลบช่วยดึงสติให้เธอยืนหยัดอยู่ได้อย่างสง่างามท่ามกลางพายุข่าวลือ สายตาคมกริบของเธอกวาดมองสถานการณ์ตรงหน้าอย่างรวดเร็ว ในฐานะวิทยากรด้านจิตวิทยาความสัมพันธ์ เธอย่อมรู้ดีว่านี่คือเกมจิตวิทยาขั้นต่ำที่ต้องการทำลายความน่าเชื่อถือของเธอให้ย่อยยับ "คุณรินรดาคะ! มีข่าวลือว่าความสัมพันธ์ระหว่างคุณกับท่านซีอีโออาทิตย์ เป็นเพียงแค่กลยุทธ์สร้างภาพลักษณ์เพื่อผลประโยชน์ทางธุรกิจ จริงหรือเปล่าคะ?" เสียงนักข่าวสายบันเทิงคนหนึ่งละล่ำละลักถามขึ้น ท่ามกลางเสียงฮือฮาที่ดังระงมราวกับผึ้งแตกรัง รินรดาสูดหายใจเข้าลึก ริมฝีปากบางเฉียบยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่เปี่ยมด้วยความมั่นใจและเยือกเย็นจนคนมองต้องชะงัก "ความสัมพันธ์ในทางจิตวิทยา ไม่ได้วัดกันที่ข่าวลือหรือภาพถ่ายที่ถูกตัดต่อให้บิดเบือนจากความเป็นจริงหรอกนะคะ..." รินรดาเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่ทรงพลัง ชัดถ้อยชัดคำจนผู้สื่อข่าวทั้งห้องโถงต้องเงียบเสียงลงเพื่อฟัง "หากทุกท่านอยากรู้ความจริง คงต้องไปถามคนที่ถืออำนาจตัดสินใจสูงสุดของบริษัทเอาเองค่ะ ว่าตัวฉัน... มีค่าแค่ไหนในสายตาเขา" ประโยคที่เฉียบคมและเต็มไปด้วยศักดิ์ศรีทำให้ไมก์ลาถึงกับหุบยิ้มฉับ ดวงตาสวยเฉี่ยวฉายแววไม่พอใจอย่างปิดไม่มิด ทว่าก่อนที่สถานการณ์จะลุقลามไปมากกว่านั้น ประตูห้องประชุมใหญ่ก็ถูกกระชากเปิดออกอย่างแรง! ร่างสูงสง่าของอาทิตย์ก้าวเข้ามาด้วยก้าวย่างที่ทรงพลัง แววตาของเขาคมกริบดุจใบมีดโกนที่อาบยาพิษ บรรยากาศรอบตัวลดฮวบลงจนอุณหภูมิติดลบ รังสีความโกรธเกรี้ยวแผ่ซ่านออกมาจนทุกคนในห้องต้องกลั้นหายใจ ไม่มีใครกล้าแม้แต่จะส่งเสียงกระซิบเมื่อซีอีโอหนุ่มผู้ทรงอิทธิพลกวาดสายตามองไปรอบห้อง ก่อนจะหยุดนิ่งอยู่ที่ร่างบางของรินรดาที่ยืนตัวตรงราวกับต้นสนท้าลมหนาว "ใครอนุญาตให้พวกคุณเข้ามาเหยียบที่นี่..." เสียงทุ้มต่ำแต่ทรงอำนาจเอ่ยขึ้นเพียงประโยคเดียว ทว่ากลับทรงพลังพอที่จะทำให้ผู้สื่อข่าวทั้งหมดถอยหลังไปคนละก้าว อาทิตย์ก้าวผ่านไมก์ลาไปราวกับเธอเป็นเพียงอากาศธาตุ สายตาของเขาจับจ้องอยู่ที่รินรดาเพียงคนเดียว ความห่วง ความโกรธ และความรู้สึกผิดตีรันกันอยู่ในดวงตาสูญญากาศคู่นั้น เขายื่นมือออกไปหมายจะคว้าข้อมือเรียวของเธอเข้าหาตัวตามสัญชาตญาณของการปกป้อง แต่รินรดากลับเบี่ยงตัวหลบอย่างแนบเนียน ระยะห่างเพียงหนึ่งช่วงแขนที่เกิดขึ้นในวินาทีนั้น... กลับให้ความรู้สึกไกลห่างราวกับอยู่คนละฟากฟ้า ดวงตาคู่สวยของรินรดาไหววูบไปชั่วขณะ ก่อนจะกลับมานิ่งสนิท เธออ่านความรู้สึกในแววตาของเขาออก... อาทิตย์กำลังกลัว กลัวว่าเธอจะเข้าใจผิด กลัวว่าเธอจะเดินจากไป แต่ในขณะเดียวกัน เขาก็ยังมีพันธะทางสังคมและครอบครัวที่รั้งตัวเขาไว้ในกรงทองแห่งผลประโยชน์ คืนนั้น... ภายในห้องทำงานส่วนตัวที่เงียบงัน แสงไฟสีส้มสลัวส่องกระทบเงาร่างของทั้งคู่ที่ยืนอยู่คนละมุมห้อง ความเงียบงันระหว่างพวกเขาน่าอึดอัดยิ่งกว่าเสียงโวยวายของนักข่าวเสียอีก "คุณกำลังคิดอะไรอยู่ ริน..." อาทิตย์เอ่ยทำลายความเงียบขึ้นก่อน น้ำเสียงของเขาแหบพร่าและเจือความเหนื่อยล้าอย่างเห็นได้ชัด "เรื่องวันนี้... ผมจัดการได้ ทำไมคุณถึงไม่รอผม" "จัดการได้?" รินรดาทวนคำพร้อมกับแค่นหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความขบขัน "คุณจัดการกับอดีตคู่หมั้นของคุณไม่ได้หรอกอาทิตย์ เพราะคุณยังติดอยู่กับความเกรงใจและกรอบที่คนรอบตัวสร้างให้คุณต่างหากล่ะคะ" "คุณก็รู้ว่าผมกับไมก์ลา—" "ฉันรู้ค่ะ!" รินรดาหันขวับมาสบตาเขาตรงๆ แววตาของเธอแข็งกร้าวแต่ทว่าสั่นไหวระริก "ฉันรู้ว่าคุณไม่ได้คิดอะไรกับเธอ แต่สิ่งที่คุณไม่เคยรู้เลยก็คือ... ความลังเลของคุณต่างหาก ที่มันกำลังฆ่าฉันทีละน้อย" อาทิตย์ชะงักกึก ก้าวเข้าไปหาเธอด้วยความร้อนรน "หมายความว่ายังไง... คุณกำลังจะบอกเลิกผมงั้นเหรอ?" รินรดานิ่งเงียบไปอึดใจหนึ่ง หัวใจของเธอบีบตัวแน่นจนเจ็บแปลบ ภาพอนาคตที่เธอเคยจินตนาการถึง... ออนาคตที่เธอต้องคอยยืนอยู่ข้างกายผู้ชายที่ต้องแบกรับความคาดหวังของคนทั้งตระกูล โดยที่เธอเป็นได้เพียงแค่ 'เงา' ในความสัมพันธ์ มันผุดขึ้นมาในหัวราวกับภาพยนตร์ซ้ำซาก เธอกำลังคิดถึงอนาคต... อนาคตที่ไม่มีเขาอยู่เคียงข้าง และน่าแปลกที่พอมองเห็นภาพนั้น หัวใจของเธอกลับรู้สึกโล่งใจอย่างน่าประหลาด มากกว่าความเจ็บปวด "บางที..." รินรดาหลบสายตาร้อนผ่าวของเขา หันมองออกไปนอกหน้าต่างกระจกที่สะท้อนภาพเมืองหลวงยามค่ำคืน "การที่เราถอยหลังคนละก้าว เพื่อกลับไปอยู่ในจุดที่ควรจะเป็น อาจจะเป็นทางเลือกที่ดีที่สุดสำหรับเราสองคนก็ได้นะคะ" "รินรดา!" อาทิตย์พุ่งเข้ามาคว้าไหล่บางทั้งสองข้างไว้แน่น แรงบีบที่สะท้อนถึงความตื่นตระหนกทำให้เธอต้องนิหน้าด้วยความเจ็บ "คุณไม่มีสิทธิ์พูดคำนี้ คุณไม่มีสิทธิ์ตัดสินใจไปเองคนเดียวแบบนี้!" "ทำไมฉันจะไม่มีสิทธิ์คะ?" รินรดาเงยหน้าขึ้นสบตาเขา น้ำตาเอ่อคลอเบ้าแต่ไม่มีทางไหลลงมาเด็ดขาด เธอฝืนยิ้มหยันให้ตัวเอง "ในเมื่ออนาคตของฉัน... ฉันควรเป็นคนกำหนดมันด้วยตัวเอง ไม่ใช่ปล่อยให้มันพังลงไปพร้อมกับความลังเลของคุณ!" เธอยกมือขึ้นแกะมือหนาออกจากไหล่ของตนเองทีละนิ้วอย่างเยือกเย็น แม้ว่าหัวใจจะกรีดร้องโหยหาอ้อมกอดของเขามากแค่ไหน แต่สติสัมปชัญญะและทฤษฎีจิตวิทยาความสัมพันธ์ที่เธอเคยพร่ำสอนคนอื่น ก็กำลังบอกเธอว่า ความรักที่ดี... จะไม่ทำให้เราต้องสูญเสียความเป็นตัวเองไปทีละน้อยแบบนี้ "เราพักเรื่องนี้กันก่อนเถอะค่ะ ฉันเหนื่อย..." รินรดาเอ่ยเสียงแผ่วเบา ก่อนจะหันหลังเดินเลี่ยงไปยังประตูห้องนอน เพื่อเตรียมเก็บข้าวของของตัวเอง อาทิตย์ยืนนิ่งสนิทราวกับถูกสาปให้เป็นหิน ความเย็นเยียบแล่นพล่านไปทั่วสันหลังเมื่อเสียงเปิดลิ้นชักดังขึ้นเบาๆ จากด้านในห้องนอน เสียงนั้นดังก้องอยู่ในโสตประสาทราวกับเสียงนาฬิกานับถอยหลังสู่จุดจบ และในวินาทีที่รินรดากำลังจะเอื้อมมือปิดประตูห้องนอนให้สนิท เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับแรงผลักประตูก็ถูกกระชากเปิดออกอีกครั้งโดยฝีมือของคนตัวโตที่ก้าวตามเข้ามาด้วยสีหน้าเด็ดเดี่ยว แววตาของเขาไม่ได้มีร่องรอยของความลังเลหลงเหลืออยู่อีกต่อไป... มีเพียงความบ้าคลั่งของคนที่จนตรอกและพร้อมจะทำลายทุกกฎเกณฑ์เพื่อรั้งเธอไว้! ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเติบโตไปกับตัวละครเสมือนจริงนี้นะคะ