คำโกหกสีขาว

แรงปะทะจากบานประตูไม้เนื้อแน่นที่ถูกผลักเข้ามาอย่างแรง ทำให้รินรดาก้าวถอยหลังไปสองก้าวโดยสัญชาตญาณ แววตาของอาทิตย์ในยามนี้ไม่มีเค้าLางของซีอีโอผู้เยือกเย็นและควบคุมทุกสถานการณ์ได้เสมอหลงเหลืออยู่อีกเลย มีเพียงประกายความดุดันที่เจือด้วยความร้อนรนอย่างชัดเจน ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาในห้องนอนส่วนตัวของเธอราวกับพายุที่พร้อมจะกวาดล้างทุกสิ่ง ทว่ากลับหยุดชะงักลงเมื่อเห็นว่าเธอยืนนิ่งสนิทและมองตรงมาด้วยสายตาท้าทาย "คุณเสียสติไปแล้วหรือไง ถึงได้บุกเข้ามาในห้องนอนฉันแบบนี้?" สุภาพสตรีสาวเอ่ยขึ้น น้ำเสียงเรียบสนิทแต่ซ่อนแรงสั่นไหวไว้ภายใต้เกราะกำบังอันแข็งแกร่ง เธอเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อยเพื่อซ่อนจังหวะการเต้นของหัวใจที่เริ่มรัวเร่งเกินควบคุม "ใช่... ผมคงเสียสติไปแล้วจริงๆ" อาทิตย์พึมพำลอดไรฟัน เสียงทุ้มต่ำนั้นแหบพร่าและเต็มไปด้วยแรงกดดัน เขากวาดสายตามองไปทั่วห้องนอนขนาดกะทัดรัด ก่อนจะทิ้งสายตาคมกริบมาหยุดที่ร่างบาง "และถ้าคุณยังดื้อดึงที่จะเดินออกไปเผชิญหน้ากับฝูงไฮยีน่าข้างนอกนั่นด้วยตัวคนเดียว ผมนี่แหละจะทำให้คุณเห็นว่าความบ้าคลั่งของจริงมันเป็นยังไง" บรรยากาศระหว่างคนทั้งคู่ตึงเครียดจนแทบจะตัดขาดได้ด้วยมีด รินรดากัดริมฝีปากแน่น กลไกการป้องกันตัวทางจิตวิทยาทำงานทันที เธอรู้ดีว่าอาทิตย์กำลังหวาดกลัว... กลัวว่าเธอจะต้องเผชิญกับมรสุมข่าวฉาวที่สื่อมวลชนกำลังรุมทึ้งจากเหตุการณ์เข้าใจผิดเมื่อวานนี้ แต่ความห่วงใยของเขามันช่างแสดงออกด้วยวิธีที่เผด็จการและชวนให้โมโหเสียเหลือเกิน "ฉันไม่ใช่เด็กอมมือนะคะคุณอาทิตย์! ฉันเป็นวิทยากรด้านจิตวิทยาความสัมพันธ์ ฉันรู้ดีว่าต้องจัดการกับวิกฤตยังไง ไม่จำเป็นต้องให้ซีอีโอผู้ยิ่งใหญ่มาแบกรับความซวยแทนหรอกค่ะ!" เธอก้าวเข้าไปประชิดตัวเขา ดวงตากลมโตฉายแววพยศอย่างชัดเจน "ออกไปจากห้องของฉันซะ!" อาทิตย์ไม่ขยับเขยื้อน เขากลับเป็นฝ่ายก้าวเข้ามาประชิดจนแผ่นหลังของเธอเกือบจะชนกับชั้นหนังสือด้านหลัง กลิ่นกายสะอาดผสมผสานกับความร้อนรุ่มจากตัวเขาโอบล้อมเธอไว้จนแทบ หายใจไม่ออก มือหนาทั้งสองข้างทาบลงบนกรอบไม้ของชั้นหนังสือ กักขังเธอไว้ในพื้นที่แคบๆ ระหว่างเขากับกำแพง "คุณคิดจริงๆ เหรอว่านี่คือเรื่องของ 'ความซวย' ของคุณคนเดียว?" อาทิตย์โน้มใบหน้าลงมาจนหน้าผากแทบจะชิดกัน ลมหายใจอุ่นร้อนปัดผ่านพวงแก้มเนียน "ภาพที่คุณถูกรุมล้อมด้วยไมโครโฟนและคำถามแย่ๆ พวกนั้น... มันกำลังกรีดแทงผม รินรดา คุณมองไม่เห็นแววตาผมหรือไง ว่าผมไม่อยากให้รอยยิ้มพวกนั้นหายไปจากใบหน้าคุณเพราะความโลภของคนพวกนั้น!" คำพูดที่หลุดออกมาจากริมฝีปากหยักลึกราวกับค้อนทุบลงกลางใจของรินรดา ความโกรธขึงเมื่อครู่มลายหายไปในพริบตา เหลือเพียงความอบอุ่นที่ซ่านลึกเข้ามาในทรวงอกอย่างไม่ทันตั้งตัว จิตวิทยาการบริหารใจที่เธอมักจะใช้สอนผู้อื่น กลายเป็นสิ่งไร้ความหมายทันทีเมื่อต้องมาเผชิญหน้ากับความจริงใจที่ดิบเถื่อนและตรงไปตรงมาของผู้ชายคนนี้ "แต่การที่คุณออกไปประกาศกร้าวกับนักข่าวแบบนั้น... มันทำให้คุณกลายเป็นเป้าโจมตีแทนฉันนะรู้ตัวไหมคะ?" เสียงของเธออ่อนลงโดยไม่รู้ตัว ปลายเสียงสั่นพร่าเล็กน้อย "ผมไม่สน" อาทิตย์ตอบทันควัน น้ำเสียงหนักแน่นและจริงจัง "ให้ผมเป็นโล่ให้คุณเถอะ ริน... ครั้งนี้ยอมให้ผมได้ปกป้องคุณบ้าง เถอะนะ" สรรพนามที่เปลี่ยนไปพร้อมกับแววตาที่ไหววูบชั่วขณะ ทำให้หัวใจของรินรดากระตุกวูบ เธอมองลึกเข้าไปในดวงตาคู่คมที่มักจะซ่อนความเย่อหยิ่งไว้เสมอ แต่ในยามนี้กลับเต็มไปด้วยความเปราะบางและความห่วงใยที่แท้จริง ทว่าก่อนที่เธอจะได้เอื้อนเอยคำใดออกไป เสียงโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะทำงานของเธอก็แผדเสียงแหลมสูงขึ้นทำลายความเงียบงัน อาทิตย์ขมวดคิ้วมุ่นอย่างขัดใจ แต่รินรดาใช้จังหวะนั้นเบี่ยงตัวหลุดจากการพันธนาการแล้วเดินไปหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู หน้าจอปรากฏชื่อของบรรณาธิการสำนักพิมพ์ชื่อดัง พร้อมข้อความแจ้งเตือนข่าวด่วนจากโซเชียลมีเดียที่พุ่งทะยานขึ้นอันดับหนึ่งอย่างรวดเร็ว "แย่แล้ว..." รินรดาน้ำเสียงเปลี่ยนไปทันที สีหน้าเคร่งเครียดขึ้นมาอีกครั้ง "เรื่องอะไร?" อาทิตย์สาวเท้าเข้ามาใกล้ทันที ชะโงกหน้ามองหน้าจอโทรศัพท์ ภาพที่ปรากฏคือคลิปวิดีโอตัดต่อที่บิดเบือนความจริงอย่างสิ้นเชิง ระหว่างเธอกับผู้บริหารคู่กรณีในอดีต พร้อมพาดหัวข่าวตัวโตที่กระชากอารมณ์รุนแรง เพื่อสร้างความเสื่อมเสียให้กับชื่อเสียงของเธอโดยเฉพาะ และคอมเมนต์นับพันกำลังรุมประณามเธออย่างสนุกปาก รินรดาสูดหายใจเข้าลึกเพื่อตั้งสติ สมองเริ่มคำนวณแผนการรับมืออย่างรวดเร็วตามวิสัยทัศน์มืออาชีพ "ฉันต้องออกแถลงการณ์ชี้แจงข้อเท็จจริงทั้งหมดพร้อมหลักฐานภายในเที่ยงนี้ค่ะ ไม่อย่างนั้นภาพลักษณ์ที่สร้างมาจะพังยิน..." "ไม่ต้อง" เสียงทุ้มห้ามปรามขึ้นทันที น้ำเสียงเด็ดขาดจนเธอต้องเงยหน้าขึ้นมอง "คุณหมายความว่ายังไง?" อาทิตย์หยิบโทรศัพท์มือถือราคาแพงของตนเองขึ้นมาปลดล็อกหน้าจอด้วยความเร็วสูง นิ้วเรียวกดส่งคำสั่งบางอย่างด้วยท่าทีที่นิ่งสงบผิดคาด แต่ดวงตากลับคมกราบราวกับพญาอินทรีย์ที่กำลังเล็งเหยื่อ "ผมจัดการเคลียร์พื้นที่หน้าบริษัทและระงับการกระจายข่าวของสำนักพิมพ์ต้นตอไว้หมดแล้ว รวมทั้งเตรียมทีมทนายมือหนึ่งเพื่อฟ้องร้องข้อหาหมิ่นประมาทเรียกค่าเสียหายสิบล้านเรียบร้อย" อาทิตย์เงยหน้าขึ้นสบตาเธอ มุมปากหยักยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความเจ้าเล่ห์แต่ก็ทรงพลังจนน่าทึ่ง "ส่วนคุณ... หน้าที่ของคุณในตอนนี้คือการนั่งเฉยๆ แล้วดื่มกาแฟอุ่นๆ ที่ผมตั้งใจสั่งมาให้" รินรดาอ้าปากค้างเล็กน้อย ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความคาดไม่ถึง "คุณ... คุณใช้อำนาจเงินซื้อสื่อและขู่ฟ้องพวกเขางั้นเหรอคะ? นั่นมันรุนแรงเกินไปนะคุณอาทิตย์!" "โลกธุรกิจไม่ได้อ่อนโยนกับคนใจดีเกินไปหรอก รินรดา" อาทิตย์ก้าวเข้าไปใกล้เธออีกครั้ง จนกระทั่งระยะห่างระหว่างกันแทบไม่เหลือหลอ มือหนายื่นออกไปปอยผมที่ตกลงมาเคล้าแก้มเนียนทัดหูให้อย่างแผ่วเบา สัมผัสที่อ่อนโยนนี้ขัดกับความดุดันเมื่อครู่อย่างสิ้นเชิง "ผมบอกแล้วไงว่า... ใครก็ตามที่กล้าทำให้คุณเสียน้ำตาหรือเดือดร้อน มันต้องชดใช้ด้วยบทเรียนที่แพงที่สุด" ปลายนิ้วอุ่นที่สัมผัสแก้มทำให้ผิวเนื้อบริเวณนั้นร้อนผ่าวขึ้นมาทันที รินรดารู้สึกเหมือนสติสัมปชัญญะกำลังถูกบั่นทอนลงทีละน้อยด้วยเคมีอันตรายที่แผ่ออกมาจากตัวผู้ชายคนนี้ เธอยืนนิ่งงัน หัวใจเต้นระรัวจนแทบจะกระโจนออกมานอกอก บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกลดอุณหภูมิลงจนเหลือเพียงเสียงหายใจหอบถี่ของคนทั้งคู่ ทว่า... ในวินาทีที่ใบหน้าของอาทิตย์โน้มต่ำลงมาเรื่อยๆ จนริมฝีปากหยักแทบจะสัมผัสกับหน้าผากของเธอ และรินรดาก หลับตาลงยอมรับสัมผัสนั้นด้วยความเต็มใจ เสียงเคาะประตูก็รัวดังขึ้นอย่างเร่งรีบ พร้อมกับเสียงตะโกนร้อนรนของเลขาฯ ส่วนตัวที่ดังทะลุเข้ามาในห้อง "ท่านประธานคะ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วค่ะ! คุณพ่อของคุณ... จู่ๆ ก็ปรากฏตัวอยู่ที่ล็อบบี้บริษัทพร้อมกับนักข่าวสายเศรษฐกิจกลุ่มใหญ่ค่ะ!" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างและสนับสนุนกันมาตลอดนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!