รอยร้าวที่มองไม่เห็น

“ท่านประธานคะ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วค่ะ! คุณพ่อของคุณ... จู่ๆ ก็ปรากฏตัวอยู่ที่ล็อบบี้บริษัทพร้อมกับนักข่าวสายเศรษฐกิจกลุ่มใหญ่ค่ะ!” เสียงรายงานของเลขาฯ หน้าห้องที่ดังผ่านอินเตอร์คอมไม่ได้ทำให้บรรยากาศในห้องทำงานเพนต์เฮาส์ชั้นบนสุดระส่ำระสายเท่ากับสายตาคมกริบของอาทิตย์ที่ตวัดมองมาทางรินรดา ชั่วขณะนั้น ความเงียบงันในห้องทำงานกว้างขวางราวกับถูกดูดกลืนด้วยสุญญากาศ ความกดดันแผ่ซ่านจนแทบได้ยินเสียงเข็มนาฬิกาเดิน รินรดากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เธอวางปากกาในมือลงช้าๆ พยายามจัดระเบียบลมหายใจให้เป็นปกติ แม้หัวใจจะเต้นรัวด้วยความตกใจกับข่าวที่ได้รับ แต่สัญชาตญาณนักจิตวิทยากลับบอกเธอว่า นี่ไม่ใช่ความบังเอิญ... นี่คือเกมการเมืองในครอบครัวที่ถูกจัดฉากไว้อย่างแยบยล “เขามาทำอะไรที่นี่” อาทิตย์เอ่ยขึ้น น้ำเสียงราบเรียบจนน่ากลัว แต่กรามที่ขบเข้าหากันจนนูนเด่นบ่งบอกถึงพายุอารมณ์ที่กำลังก่อตัวอยู่ภายใน “คุณท่าน... ประกาศกับนักข่าวข้างล่างว่ามาทวงคืนความถูกต้อง และต้องการตรวจสอบการบริหารงานของท่านประธานค่ะ ตอนนี้สถานการณ์เริ่มวุ่นวายเพราะมีคนแอบไลฟ์สดกันเต็มโซเชียลแล้วด้วยค่ะ!” รินรดาขยับตัวเข้าไปใกล้ชายหนุ่มอีกนิด เธอยื่นมือเรียวไปแตะที่แขนเสื้อสูทของเขาเบาๆ เป็นการส่งกระแสความอบอุ่นและดึงสติ “ตั้งสติก่อนนะคะคุณอาทิตย์ การที่ท่านประธานใหญ่ (พ่อของเขา) เล่นใหญ่ถึงขั้นพานักข่าวมาหน้าบริษัทแบบนี้ แปลว่าเขากำลังต้องการบีบให้คุณแสดงความอ่อนแอออกมาต่อหน้าสาธารณชน” อาทิตย์แค่นหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มหยันปรากฏขึ้นที่มุมปาก แต่นัยน์ตากลับไร้ซึ่งความขบขัน มันเต็มไปด้วยรอยร้าวลึกที่ถูกปิดตายมาเนิ่นนาน “อ่อนแอเหรอ... ริน คุณคิดว่าคนอย่างฉันเคยได้รับอนุญาตให้แสดงความอ่อนแอด้วยหรือไง” คำพูดนั้นบาดลึกเข้าไปในความรู้สึกของรินรดา เธอรู้ดีว่าบาดแผลในวัยเด็กของอาทิตย์เกิดจากการถูกคาดหวังให้สมบูรณ์แบบโดยผู้เป็นพ่อมาตลอด การปรากฏตัวในวันนี้จึงไม่ใช่แค่เรื่องธุรกิจ แต่มันคือการกลับมาขยี้ปมในใจที่เขาพยายามปกปิดมาตลอดชีวิต “แต่ครั้งนี้คุณไม่ได้อยู่คนเดียวนะคะ” รินรดาสบตาเขาตรงๆ แววตาของเธอมั่นคงและเต็มไปด้วยความจริงใจ “เราจะลงไปข้างล่างด้วยกัน ใช้จิตวิทยาและสติในการรับมือ อย่าให้เกมของเขามาทำลายสิ่งที่คุณสร้างขึ้นมาด้วยหยาดเหงื่อของคุณเอง” อาทิตย์มองลึกเข้ามาในดวงตาคู่สวยของหญิงสาว ความโกรธเกรี้ยวที่กำลังแผดเผาค่อยๆ สงบลงภายใต้ความนุ่มนวลแต่เด็ดเดี่ยวของเธอ เขายื่นมือหนามาจับมือเธอไว้แน่น ราวกับเธอกล่าวคือที่ยึดเหนี่ยวเดียวในพายุลูกนี้ “ถ้าลงไปแล้วฉันเผลอทำลายทุกอย่างที่คุณพยายามปั้นฉันมาล่ะ” เขาถามเสียงพร่า “ถ้าคุณหลุด ฉันนี่แหละค่ะที่จะเป็นคนดึงคุณกลับมาเอง” เธอตอบพร้อมรอยยิ้มมุมปากที่แฝงความมั่นใจแบบฉบับของเธอ เมื่อทั้งคู่ก้าวออกจากลิฟต์มาถึงชั้นล็อบบี้ แสงแฟลชจากกล้องถ่ายรูปก็สาดส่องเข้ามาละลานตาราวกับรัน웨이แห่งการพิพากษา เสียงชัตเตอร์ดังระรัวแข่งกับเสียงกระซิบกระซาบของผู้คน นักข่าวรุมล้อมอยู่รอบตัวประธานอาวุโสตระกูลภักดีภัทร ซึ่งยืนสง่านิ่งอยู่ท่ามกลางความอลหม่านด้วยรอยยิ้มเยือกเย็น “ในฐานะผู้ก่อตั้งและผู้ถือหุ้นใหญ่ ผมทนดูไม่ได้ที่บริษัทแห่งนี้กำลังจะถูกบริหารด้วยอารมณ์และความไร้ประสบการณ์ของผู้บริหารรุ่นใหม่!” เสียงประกาศกร้าวจากผู้เป็นพ่อดังสะท้อนก้องล็อบบี้ เรียกเสียงฮือฮาจากสื่อมวลชนทันที อาทิตย์หยุดเดินชั่วขณะ กรัมของเขาขบแน่น ร่างสูงใหญ่เริ่มเกร็งขึ้นอย่างเห็นได้ชัด รินรดาที่เดินเคียงข้างสัมผัสได้ถึงพลังงานด้านลบที่แผ่ออกมาจากตัวเขา เธอบีบมือเขาแน่นขึ้นส่งสัญญาณเตือนสติ ทว่าในจังหวะนั้นเอง... ก่อนที่อาทิตย์จะได้ก้าวออกไปเผชิญหน้าและปะทะคารมตามสัญชาตญาณดิบของเขา ประตูลิฟต์อีกตัวด้านข้างก็เปิดออก พร้อมกับร่างของหญิงสาวในชุดสูทแบรนด์ดังระดับโลกผู้เป็นอดีตคู่หมั้นที่หายตัวไปนาน เธอก้าวออกมาพร้อมกับเอกสารกองโตในมือ และรอยยิ้มที่เคลือบยาพิษ “ไม่ต้องเหนื่อยหรอกค่ะคุณอา... เพราะดิฉันเอาหลักฐาน ‘ความผิดพลาด’ ทางการเงินของท่านประธานคนปัจจุบันมามอบให้พี่นักข่าวด้วยตัวเองแล้วค่ะ” ดวงตาของอาทิตย์เบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าใครเป็นคนก้าวขาเข้ามา รินรดานิ่งงั้นไปชั่วขณะเมื่อเกมที่คาดการณ์ไว้กลับมีตัวแปรใหม่ที่อันตรายกว่าเดิมเข้ามาแทรกแซงอย่างไม่ทันตั้งตัว ขอขอบคุณทุกท่านที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับความสัมพันธ์ที่เข้มข้นนี้เสมอนะคะ