ความต้องการที่แตกต่าง

ความเงียบที่โรยตัวลงมาในห้องทำงานกว้างไม่ได้ช่วยให้บรรยากาศผ่อนคลายลงเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม... มันกลับทำให้อุณหภูมิรอบตัวคุกรุ่นยิ่งกว่าเดิมเสียอีก ดวงตากลมโตของรินรดาไหวระริกเพียงชั่วเสี้ยววินาที ก่อนที่เธอจะปรับสีหน้าให้กลับมาเรียบนิ่งสนิท ดวงตาคู่สวยมองตรงไปยังร่างสูงที่ยืนนิ่งค้างอยู่หลังโต๊ะทำงาน ตัวแปรใหม่ที่เพิ่งก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่ตรงธรณีประตูกำลังทำให้เกมที่เธอกับอาทิตย์กำลังเล่นอยู่พลิกผันไปในทิศทางคาดเดาไม่ได้ "ดิฉันรบกวนเวลาส่วนตัวของคุณอาทิตย์หรือเปล่าคะ?" เสียงหวานใสแต่เจือความเยียบเย็นเอ่ยขึ้น ร่างบางของ 'พิมพ์พิชชา' รองประธานฝ่ายการตลาดคนใหม่ก้าวเข้ามาในห้องอย่างถือวิสาสะ รอยยิ้มพราวเสน่ห์บนริมฝีปากอิ่มเคลือบลิปสติกสีแดงก่ำไม่ได้ส่งไปถึงดวงตาที่กำลังกวาดมองรินรดาตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความประเมินค่า รินรดาแค่นหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เธอขยับตัวถอยหลังห่างจากอาทิตย์ครึ่งก้าว สร้างระยะห่างทางกายภาพที่ชัดเจน ทว่าสายตายังคงคมกริบราวกับมองทะลุเกมการเมืองในออฟฟิศนี้ได้อย่างทะลุปรุโปร่ง "ไม่รบกวนหรอกค่ะ พอดีฉันกำลังจะขอตัวกลับพอดี" รินรดาเอ่ยเสียงเรียบ หันไปสบตากับอาทิตย์ที่ตอนนี้สันกรามขบเข้าหากันจนขึ้นเป็นสันนูน ดวงตาคมดุของซีอีโอหนุ่มฉายแววหงุดหงิดอย่างปิดไม่มิดเมื่อถูกขัดจังหวะในโมเมนต์ที่เปราะบางที่สุด "เดี๋ยวก่อนริน..." อาทิตย์เปล่งเสียงลอดไรฟัน พยายามจะก้าวตามมาคว้าข้อมือเธอไว้ แต่พิมพ์พิชชาไวกว่า เธอแกล้งทำเป็นเดินเข้าไปใกล้โต๊ะทำงานพร้อมกับแฟ้มเอกสารในมือ จนอาทิตย์ต้องชะงักเท้าด้วยมารยาททางธุรกิจ "ท่านประธานคะ เรื่องงบประมาณแคมเปญไตรมาสหน้า... มีจุดที่เราต้องตัดสินใจด่วนค่ะ ถ้าปล่อยไว้อาจจะไม่ทันกำหนดส่งบอร์ดบริหาร" พิมพ์พิชชาจงใจทิ้งเสียงสูงและใช้สายตาออดอ้อนที่คิดว่าอีกฝ่ายคุ้นเคยดีเข้ามาดึงความสนใจ รินรดามองภาพนั้นแล้วหัวเราะในใจ ความหึงหวงหรือความน้อยใจเหรอคะ? ไม่มีทางเสียหรอก สิ่งที่เธอรู้สึกตอนนี้มีเพียงความเหนื่อยหน่ายกับความลังเลที่น่ารำคาญใจต่างหาก เธอก้าวฉับๆ ออกจากห้องทำงานนั้นโดยไม่หันกลับมามองอีกเลย แม้จะได้ยินเสียงเรียกทุ้มต่ำของอาทิตย์ไล่หลังมาก็ตาม เกือบชั่วโมงต่อมา ที่ร้านกาแฟสไตล์มินิมอลเงียบสงบไม่ไกลจากตึกสำนักงานใหญ่ รินรดากำลังใช้หลอดคนฟองนมในแก้วลาเต้ร้อนวนไปมาอย่างไร้จุดหมาย สมองของเธอกำลังประมวลผลสถานการณ์ด้วยหลักจิตวิทยาการบริหารความสัมพันธ์ที่เธอมักใช้สอนคนอื่น แต่พอนำมาใช้กับตัวเองทีไร มันช่างยากเย็นแสนเข็ญทุกที อาทิตย์เป็นผู้ชายประเภทหลบเลี่ยงความผูกพัน (Avoidant Attachment) เมื่อใดก็ตามที่ความสัมพันธ์เริ่มเข้มข้นจนก้าวล้ำเข้ามาในพื้นที่ปลอดภัยในจิตใจเขา เขาจะสร้างกำแพง ปลีกตัว หรือดึงบุคคลที่สามเข้ามาสร้างระยะห่างโดยไม่รู้ตัว... เหมือนกับที่เขาทำเมื่อครู่นี้ กระดิ่งหน้าร้านกรุ๊งกริ๊งเบาๆ พร้อมกับร่างสูงใหญ่ในชุดสูททำงานที่ดูยุ่งเหยิงกว่าปกติ กลิ่นน้ำหอมคุ้นจมูกลอยมาแตะนาสิกก่อนที่เจ้าตัวจะหย่อนกายลงนั่งบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามโดยไม่ได้รับอนุญาต "ทำไมหนีออกมา?" น้ำเสียงของอาทิตย์ห้วนจัด เจือความไม่พอใจที่พยายามกดไว้ใต้ความนิ่งขรึม รินรดาเงยหน้าขึ้น สบตากับเขาตรงๆ เธอวางช้อนคนกาแฟลงกระทบแก้วเสียงดังกรุ๊งกริ๊ง "ฉันไม่ได้หนีค่ะคุณอาทิตย์ ฉันแค่มีมารยาทพอที่จะไม่ยืนเป็นส่วนเกินในห้องทำงานส่วนตัวของคุณ ในเมื่อคุณมีแขกคนสำคัญที่ดูเหมือนจะต้องการความสนใจด่วน... ฉันก็แค่ถอยออกมาให้ เพื่อความสะดวกของพวกคุณไงคะ" อาทิตย์ขมวดคิ้วมุ่น สันกรามขยับอีกครั้ง "คุณก็รู้ว่าพิมพ์พิชชาแค่เอางานมาอ้าง เธอจงใจเข้าไปขัดจังหวะ" "แล้วคุณก็ปล่อยให้เธอขัดจังหวะสำเร็จไม่ใช่เหรอคะ?" รินรดาย้อนถามทันควัน น้ำเสียงของเธอราบเรียบแต่เฉียบคม บาดลึกถึงขั้วหัวใจคนฟัง "คุณเปิดช่องว่างให้อีกฝ่ายเข้ามาได้ง่ายเกินไปคุณอาทิตย์ ทุกครั้งที่เรากำลังจะไปถึงจุดที่ชัดเจน คุณมักจะมีตัวแปรเข้ามาแทรก หรือไม่... คุณก็ถอยหลังกลับเข้าเซฟโซนของตัวเองทุกที" ความเงียบเข้าปกคลุมโต๊ะมุมอับสายตาอีกครั้ง อาทิตย์ชะงักไป ดวงตาคมกริบมองผู้หญิงตรงหน้าด้วยความรู้สึกซับซ้อน เธอมองทะลุปรุโปร่ง เขายอมรับ... เขากำลังกลัว กลัวความรู้สึกที่มันมากเกินกว่าจะควบคุม กลัวการสูญเสียการควบคุมตัวเองที่เขายึดมั่นมาตลอดชีวิต "ผมไม่ได้ถอย..." เสียงทุ้มต่ำเอ่ยออกมาอย่างยากลำบาก "แต่คุณก็ไม่ได้เดินหน้าค่ะ!" รินรดาแทรกขึ้นทันที ดวงตากลมโตไหวระริกด้วยความอัดอั้นตันใจที่สะสมมานาน เธอสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อควบคุมน้ำเสียงไม่ให้สั่นเครือ "เราไม่ใช่เด็กๆ กันแล้วนะคะคุณอาทิตย์ การเล่นเกมดึงเข้าดึงออกทางจิตวิทยาแบบนี้มันสนุกเหรอคะ? สำหรับฉัน... ความสัมพันธ์ที่คลุมเครือแบบนี้มันเสียเวลาชีวิตค่ะ" "ริน..." อาทิตย์เรียกชื่อเธอด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด มือหนาเอื้อมไปหมายจะกุมมือบางที่วางอยู่บนโต๊ะ แต่รินรดากลับชักมือหลบอย่างรวดเร็ว ปลายเลิฟเล็บสีนู้ดแตะขอบแก้วกาแฟแน่น "ความต้องการของเรามันไม่ตรงกันค่ะคุณอาทิตย์" รินรดาเอ่ยออกมาตรงๆ อย่างเด็ดเดี่ยว แววตาของเธอไม่มีความลังเลเจืออยู่เลยแม้แต่น้อย "ฉันต้องการความชัดเจน... ความสัมพันธ์ที่มีทิศทางแน่นอน ไม่ใช่การวิ่งไล่จับทางอารมณ์ที่คุณเป็นคนกำหนดกติกาอยู่ฝ่ายเดียว" อาทิตย์นิ่งอึ้ง คำพูดของเธเหมือนมีดที่กรีดลงกลางใจ ความกลัวที่จะสูญเสียเธอกำลังตีรันฟันแทิงกับความกลัวที่จะเปิดเผยตัวตนที่แท้จริง เขามองใบหน้างดงามที่ตอนนี้เปี่ยมไปด้วยความเด็ดเดี่ยว หัวใจของซีอีโอหนุ่มผู้ไม่เคยเกรงกลัวใครกลับเต้นรัวด้วยความตื่นตระหนกเป็นครั้งแรก "แล้วถ้าผมบอกว่า..." อาทิตย์สูดหายใจเข้าลึก กำลังจะเอ่ยคำสารภาพที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออกออกมาเพื่อยั้งเธอไว้ ทว่า... เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อสูทของเขากลับแผדเสียงดังขึ้นขัดจังหวะเสียก่อน หน้าจอแสดงชื่อของ "พิมพ์พิชชา" ที่โทรเข้ามารัวๆ เป็นสายที่สาม อาทิตย์ขมวดคิ้วด้วยความรำคาญใจอย่างที่สุด เขากดตัดสายทิ้งทันทีโดยไม่แม้แต่จะชายตามอง แต่ทว่า... วินาทีที่เงยหน้าขึ้นมาสบตากับรินรดานั่นเอง เขาก็รู้ทันทีว่ามันสายเกินไปเสียแล้ว รินรดาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง คว้ากระเป๋าถือมาสะพายไหล่ รอยยิ้มบางเบาที่มุมปากของเธอดูว่างเปล่าและเย็นชาจนน่าใจหาย "รับสายเถอะค่ะ ดูเหมือนความต้องการของคุณจะชัดเจนในตัวมันเองอยู่แล้ว... ลาก่อนนะคะคุณอาทิตย์" พูดจบเธอก็หันหลังเดินก้าวฉับๆ ออกจากร้านไปทันที ทิ้งให้อาทิตย์นั่งแข็งค้างอยู่ลำพังท่ามกลางกลิ่นกาแฟกรุ่นที่ตอนนี้กลับขมติดปลายลิ้น ทว่า ในจังหวะที่อาทิตย์กำลังจะลุกขึ้นวิ่งตามออกไปนั้นเอง เสียงข้อความแจ้งเตือนจากมือถือของเขาก็เด้งขึ้นมาบนหน้าจอ พร้อมกับภาพถ่ายหน้าจอ (Screenshot) ของเอกสารลับทางธุรกิจชิ้นสำคัญที่ถูกส่งมาจากเบอร์แปลกปลอม พร้อมข้อความสั้นๆ ที่ทำให้เลือดในกายของซีอีโอหนุ่มเย็นเฉียบลงในพริบตา—*[ถ้าไม่อยากให้โปรเจกต์ร้อยล้านหลุดไปถึงมือคู่แข่ง พรุ่งนี้เช้า... คุณต้องเลือก ระหว่างผู้หญิงคนนั้น กับอนาคตบริษัทของคุณ]* ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและอินไปกับความสัมพันธ์ที่เชือดเฉือนนี้ด้วยกันนะคะ