การโต้เถียงครั้งใหญ่

หน้าจอสมาร์ทโฟนที่สว่างวาบขึ้นในความเงียบงัน ขับเน้นให้เห็นใบหน้าคมคายของอาทิตย์ที่บึ้งตึงจนแทบเป็นเส้นตรง สันกรามขบเข้าหากันจนนูนเด่น ดวงตาคมกริบที่เคยฉายแววทระนงกลับไหวระริกด้วยคลื่นอารมณ์ซับซ้อน—ระหว่างความโกรธเกรี้ยว ความระแวง และความหวาดกลัวลึกๆ ที่เขาพยายามซ่อนไว้ภายใต้ท่าทีเย่อหยิ่งมาตลอดชีวิต เอกสารลับทางธุรกิจ ภาพถ่ายหน้าจอที่มีลายน้ำชื่อโปรเจกต์ร้อยล้านหราอยู่บนนั้น มันไม่ใช่แค่ข้อมูลรั่วไหล แต่มันคือมีดที่จ้วงแทงเข้าที่หัวใจของบริษัท... และกำลังถูกใช้เป็นเครื่องมือต่อรองเพื่อพรากผู้หญิงคนเดียวที่เข้ามามีอิทธิพลเหนือหัวใจเขาไป "รินรดา..." ชื่อนั้นหลุดจากริมฝีปากหยักด้วยน้ำเสียงที่แหบพร่าและเต็มไปด้วยแรงกดดัน ทันทีที่เสียงฝีเท้าเบาหวิวของเธอดังขึ้นใกล้ประตูห้องทำงาน อาทิตย์ก็ซ่อนโทรศัพท์มือถือลงในกระเป๋าเสื้อสูทอย่างรวดเร็ว พร้อมกับก้าวฉับๆ ไปขวางทางร่างบางที่กำลังจะหมุนตัวเดินหนีความอึดอัดออกไปจากห้องนี้ "จะรีบไปไหนคะ คุณรินรดา? เรายังเคลียร์กันไม่รู้เรื่องเลยนะ" เสียงทุ้มต่ำที่ลอดไรฟันออกมานั้นไม่ได้มีความนุ่มนวลเลยแม้แต่น้อย มันเต็มไปด้วยกระแสความร้อนรุ่มที่พร้อมจะแผดเผาทุกอย่างให้เป็นจุล รินรดาชะงักฝีเท้า เธอนิ่งง้ำไปชั่วขณะก่อนจะหันกลับมาเผชิญหน้า ดวงตากลมโตคู่สวยฉายแววพยศและไม่ยอมแพ้ เธอยืดตัวขึ้นตรง เชิดหน้าขึ้นเล็กน้อยเพื่อสบตากับซีอีโอหนุ่มผู้เอาแต่ใจอย่างไม่เกรงกลัว "ถ้าคุณหมายถึงเรื่องไร้สาระเมื่อครู่ ฉันไม่มีอะไรจะพูดค่ะ ฉันอธิบายความจริงไปหมดแล้ว แต่ถ้าหูของคุณมันกรองแต่ความระแวง... เชิญคุณนั่งคุยกับตัวเองไปตามลำพองเถอะค่ะ ฉันไม่อยากเปลืองน้ำลาย" คำพูดที่เชือดเฉือนและน้ำเสียงที่เย็นชาของเธอ ทำให้เส้นความอดทนเส้นสุดท้ายในสมองของอาทิตย์ขาดผึ่ง "ความจริงงั้นเหรอ?" อาทิตย์แค่นหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มหยันปรากฏขึ้นที่มุมปาก แต่นัยน์ตากลับเย็นเยียบราวกับน้ำแข็งขั้วโลก "ความจริงคือคุณใกล้ชิดกับคู่แข่งของฉัน เกินกว่าที่ 'วิทยากร' จิตวิทยาเขาทำกันใช่ไหมรินรดา! หรือว่าเซสชันบำบัดหัวใจบ้าๆ นี่ มันเป็นแค่ฉากหน้าเอาไว้ส่งข่าวให้ฝั่งนั้นกันแน่!" เพี๊ยะ! เสียงฝ่ามือกระทบเข้ากับผิวแก้มสากดังสนั่นก้องห้องทำงานกว้าง รินรดาหอบหายใจหนักหน่วง มือบางที่ใช้ตบเขาสั่นเทาเล็กน้อยไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นความโกรธระคนเสียใจจนแทบจะควบคุมตัวเองไม่อยู่ ดวงตาคู่สวยรื้นไปด้วยหยาดน้ำใส แต่เธอกลับฝืนกลั้นมันไว้ ไม่ยอมให้ความอ่อนแอไหลออกมาประจานต่อหน้าผู้ชายปากร้ายคนนี้ "คุณ... กล้าดียังไงมาดูถูกอาชีพแล้วก็ความซื่อสัตย์ของฉัน!" รินรดาเค้นเสียงลอดไรฟัน ตัวสั่นเทาด้วยความเดือดดาล "ถ้าคุณคิดว่าฉันเป็นคนแบบนั้นตั้งแต่แรก แล้วคุณจ้างฉันมาทำไมคะ! จ้างมาเพื่อเป็นจำเลยในศาลเตี้ยที่คุณสร้างขึ้นมาเองในหัวงั้นเหรอ!" อาทิตย์ไม่ได้ขยับหนี แรงปะทะบนใบหน้าทำให้หน้าเขาหันไปตามแรงตบ แต่เขากลับค่อยๆ หันกลับมามองเธอด้วยสายตาที่ลุ่มลึกและเจ็บปวดเสียยิ่งกว่ารอยแดงบนแก้มหนา มือหนาเอื้อมออกไปคว้าข้อแขนเรียวเล็กไว้แน่นโดยอัตโนมัติ แรงบีบไม่ได้รุนแรงจนถึงขั้นทำร้าย แต่มันหนักหน่วงพอที่จะตรึงไม่ให้เธอหนีไปไหนได้อีก "แล้วจะให้ฉันคิดยังไง! ในเมื่อหลักฐานมันฟ้องคาตาว่าข้อมูลบริษัทกำลังจะหลุด และคนที่ได้ประโยชน์สูงสุดก็คือคนที่อยู่ใกล้ตัวฉันที่สุดอย่างคุณ!" อาทิตย์คำรามออกมาอย่างเหลืออด ความหึงหวง ความกลัวที่จะสูญเสีย และความกดดันทางธุรกิจถาโถมเข้าใส่จนเขาควบคุมโทนเสียงของตัวเองไม่ได้ "คุณมันใจร้ายรินรดา... รู้ทั้งรู้ว่าฉันเริ่มรู้สึกกับคุณมากแค่ไหน แต่คุณก็ยังทำตัวน่าสงสัยให้ฉันต้องคลั่งตายอยู่เรื่อย!" รินรดาชะงักไปเมื่อได้ยินประโยคหลัง ดวงตาที่เต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยวเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความตกใจระคนสับสน เธอมองลึกเข้าไปในดวงตาคมก్రిบที่แดงก่ำด้วยพิษอารมณ์ และที่นั่น... เธอกลับเห็นเงาของความเปราะบางที่อาทิตย์พยายามปกปิดมาตลอด "คุณกำลังกลัว..." รินรดาเสียงอ่อนลงโดยไม่รู้ตัว แต่แววตายังคงมีความแข็งกร้าวซ่อนอยู่ "คุณกลัวว่าตัวเองจะแพ้ กลัวว่าจะรักฉัน จนต้องสร้างกำแพงความระแวงขึ้นมาปกป้องตัวเอง... คุณใช้วิธีผลักไสฉันออกไปตลอดเวลา เพื่อที่คุณจะได้ไม่ต้องเป็นฝ่ายเจ็บก่อนใช่ไหมคะ คุณอาทิตย์?" คำพูดที่เหมือนผ่าเข้าไปกลางใจดำ ทำให้ลมหายใจของอาทิตย์สะดุดกึก มือที่บีบแขนเธออยู่คลายออกช้าๆ ราวกับถูกถอดสลักอาวุธ บรรยากาศในห้องเงียบงันลงทันที เหลือเพียงเสียงหอบหายใจของคนทั้งคู่ที่ยืนประจันหน้ากันในระยะประชิด เคมีที่ร้อนแรงและเต็มไปด้วยแรงดึงดูดประหลาดแผ่ซ่านไปทั่วพื้นที่ ความโกรธเกรี้ยวเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความโหยหาที่ลึกซึ้งจนแทบจะหลอมละลายหัวใจที่แข็งกระด้าง อาทิตย์ก้มมองริมฝีปากอิ่มที่เม้มเข้าหากันแน่น ความรู้สึกผิดตีตื้นขึ้นมาจนจุกอก เขาทำร้ายผู้ phụหญิงที่เขารักด้วยคำพูดร้ายกาจอีกแล้ว... "ฉัน..." อาทิตย์ขยับริมฝีปากจะเอ่ยคำขอโทษ มือหนายื่นออกไปหมายจะแตะรอยแดงบนแก้มเนียนที่เกิดจากฝีมือของเขาเอง ทว่าในวินาทีที่ปลายนิ้วของเขากำลังจะสัมผัสโดนผิวแก้มของเธอ ก๊อกๆๆ! เสียงเคาะประตูห้องทำงานดังขึ้นสามครั้งติดต่อกันอย่างเร่งร้อน ก่อนที่บานประตูไม้เนื้อดีจะถูกผลักเปิดออกโดยไม่รอให้อصحابห้องอนุญาต ร่างสูงโปรดของ 'กรณ์' เลขาคนสนิทก้าวพรวดพราดเข้ามาด้วยสีหน้าซีดเผือด หน้าจอแท็บเล็ตในมือสั่นเทาเล็กน้อย ดวงตาตื่นตระหนกมองตรงมาที่เจ้านายหนุ่มด้วยความร้อนรน "ท่านประธานครับ... เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ!" กรณ์ละล่ำละลักพูดออกมาด้วยน้ำเสียงขาดห้วง "ระบบเซิร์ฟเวอร์หลักของบริษัทถูกเจาะ... ตอนนี้ข้อมูลโปรเจกต์ทั้งหมดกำลังถูกถ่ายโอนไปยังไอพีแอดเดรสปริศนา และ... และทางบอร์ดบริหารกำลังเรียกประชุมฉุกเฉินด่วนที่สุดครับ!" อาทิตย์ชะงักกึก ความอบอุ่นที่เพิ่งก่อตัวขึ้นในอกมลายหายไปในพริบตา ดวงตาคมกริบเปลี่ยนเป็นคมปราบราวกับใบมีด เขาหันขวับกลับไปมองหน้าจอแท็บเล็ตในมือกรณ์สลับกับใบซีดเผือดของรินรดาที่ยืนอยู่ตรงหน้า เกมการชิงไหวชิงพริบไม่ได้รอให้พวกเขาเคลียร์ใจกันเสร็จสิ้น... และเดิมพันในครั้งนี้ มันสูงเกินกว่าที่ใครคนใดคนหนึ่งจะแบกรับไว้ไหวลำพัง ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างและส่งกำลังใจให้กันมาตลอดนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!