เส้นแบ่งที่เลือนหาย

เสียงแจ้งเตือนข้อความไลน์ที่สั่นสะเทือนอยู่บนหน้าจอโทรศัพท์มือถือในมือของรินรดา เปรียบเสมือนเสียงระฆังมรณะที่สั่นระդมความหวาดกลัวในอกของเธอให้พุ่งทะยานจนถึงขีดสุด หน้าจอเรืองแสงวาบเผยให้เห็นภาพถ่ายความคมชัดสูงของมารดาบังเกิดเกล้าที่นอนไร้สติอยู่บนเตียงสีขาวสะอาดตาของโรงพยาบาล บนท่อนแขนเรียวมีเข็มฉีดยาขนาดใหญ่ปักคาไว้ พร้อมตัวอักษรสีแดงฉานที่กรีดแทงหัวใจคนเป็นลูกจนแหลกสลาย— *‘ถ้าไม่อยากให้แม่เธอตาย... ให้เวลานายอาทิตย์มาเจอฉันคนเดียวที่โกดังร้างท่าเรือ X ภายในสามสิบนาทีนี้!’* "บ้าที่สุด..." รินรดาครางลอดไรฟัน ร่างกายของเธอชาหนึบตั้งแต่ปลายนิ้วเท้าจรดยันโคนผม สมองที่เคยปราดเปรื่องและเชี่ยวชาญกลไกทางจิตวิทยา กลับขาวโพลนจนคิดหาทางออกไม่ได้ในเสี้ยววินาทีวิกฤตนี้ ทว่า วินาทีที่เธอกำลังจะคว้ากระเป๋าเพื่อวิ่งออกไปจากห้องทำงานส่วนตัวของเขา มือหนาของอาทิตย์ก็คว้าหมับเข้าที่ข้อแขนเรียว แรงบีบไม่ได้รุนแรงจนเจ็บ แต่หนักแน่นพอที่จะตรึงร่างเธอไว้กับที่ แววตาคมกริบของซีอีโอหนุ่มผู้ไม่เคยเกรงกลัวสิ่งใดในโลกกำลังฉายแววคุกกรุ่นและหวาดระแวงระคนกัน "เธอจะไปไหน รินรดา" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยถามลอดไรฟัน ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาประชิดตัวจนเธอสัมผัสได้ถึงไออุ่นร้อนผ่าวที่แผ่ออกมาจากแผงอกกว้าง "ฉันเห็นข้อความนั้นแล้ว... และเธอก็ไม่มีวันได้เดินออกจากตึกนี้คนเดียวเด็ดขาด" "ปล่อยฉันนะคุณอาทิตย์! แม่ฉันกำลังจะตาย คุณก็เห็นรูปนั้นแล้วนี่!" รินรดาตวาดกลับเสียงสั่นเครือ หยาดน้ำตาแห่งความคับแค้นใจคลอหน่วงอยู่ที่หน่วยตาคู่สวย เธอพยายามสะบัดแขนออกจากการเกาะกุม แต่แรงของชายหนุ่มกลับมีมากกว่าหลายเท่า "ฉันบอกว่าไม่" อาทิตย์ย้ำเสียงแข็ง กรามขบเข้าหากันจนขึ้นสันนูน ความหึงหวงและการปกป้องผสมปนเปกันจนน่ากลัว "นั่นมันกับดัก! มันจงใจเรียกให้ฉันไปติดกับ หรือไม่ก็ล่อให้เธอไปตาย! ถ้าฉันปล่อยให้เธอไปคนเดียว หรือถ้าฉันวิ่งแจ้ไปตามคำขู่โง่ๆ นั่นโดยไม่วางแผน... ฉันคงไม่ใช่คนแล้วรินรดา!" "แล้วคุณจะให้ฉันนั่งดูแม่ตายอยู่เฉยๆ หรือไงคะ!" รินรดาหันมาเผชิญหน้ากับเขา ดวงตากลมโตแดงก่ำเต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยวและอัดอั้นตันใจ "นั่นแม่ฉันนะ! คนที่ฉันเหลืออยู่คนเดียวในโลก!" อาทิตย์นิ่งงังไปชั่วขณะเมื่อเห็นหยาดน้ำตาเม็ดโตไหลรินอาบแก้มเนียน ความแข็งกร้าวในดวงตาคมกริบไหววูบลงชั่วพริบตา ปฏิกิริยาทางจิตวิทยาของมนุษย์ยามเผชิญวิกฤตสูงสุดมักเผยตัวตนที่แท้จริงออกมา ชายหนุ่มดึงรั้งร่างบางเข้าหาตัวอย่างแรง สอดมือหนาโอบประคองท้ายทอยเธอให้ซบลงกับแผงอกกว้างของเขาที่กำลังเต้นโครมครามไม่เป็นจังหวะ "ฉันไม่ได้บอกว่าจะปล่อยให้แม่เธอตาย..." เสียงทุ้มที่เคยดุดันกลับอ่อนลง รินรดาཕลเผลอรับรู้ได้ถึงความสั่นเทาเล็กน้อยจากกล้ามเนื้อแผ่นอกของเขา "แต่ฉันก็ยอมให้เธอเอาชีวิตไปเสี่ยงไม่ได้เหมือนกัน รินรดา... ฟังฉันนะ มองหน้าฉัน" นิ้วเรียวของเขาเชยคางเธอขึ้นบังคับให้สบตา แววตาของอาทิตย์ในตอนนี้ไม่มีมาดของซีอีโอผู้เย็นชาเหลืออยู่เลย มีเพียงความเร่าร้อน ความห่วงหา และความต้องการที่จะปกป้องเธอจนตัวตาย "ถ้าฉันต้องเลือก... ระหว่างการสูญเสียแม่ของเธอ กับการสูญเสียผู้หญิงที่ทำให้หัวใจบ้าๆ ดวงนี้กลับมาเต้นได้อีกครั้ง..." อาทิตย์กลืนก้อนแข็งๆ ลงคอ เสียงของเขาแหบพร่าจนแทบกระซิบ "ฉันเลือกเธอ... แต่ในขณะเดียวกัน ฉันก็จะไม่มีทางยอมเสียใครไปทั้งนั้น" หัวใจของรินรดากระตุกวูบ เคมีระหว่างพวกเขากำลังปะทุขึ้นท่ามกลางสถานการณ์ที่บีบคั้นถึงขีดสุด ความกลัว ความโกรธ และความปรารถนาอันลึกซึ้งหลอมรวมกันจนกลายเป็นพลังงานความร้อนที่แผดเผาผิวเนื้อ แรงดึงดูดทางกายและใจทำงานอย่างไร้รอยต่อ ราวกับโลกใบนี้เหลือเพียงแค่เขากับเธอเท่านั้น "คุณอาทิตย์..." เสียงของเธอขาดหายไปในลำคอ เมื่อริมฝีปากหยักลึกของชายหนุ่มทาบทับลงมาอย่างไร้การลังเล มันไม่ใช่จูบแห่งการปลอบประโลม แต่เป็นจูบที่เรียกร้อง ประกาศิต และยอมจำนนต่อความต้องการที่อัดอั้นมานานนับแรมเดือน ความร้อนผ่าวจากเรียวปากหนารุกรานเข้ามาดูดกลืนเสียงครางประท้วงในลำคอของหญิงสาว รินรดาผวากำเสื้อเชิ้ตสีเข้มของเขาแน่น แรงอารมณ์ที่พลุ่งพล่านจากความเป็นความตายทำให้พวกเขายอมทลายกำแพงทิฐิทั้งหมดลงอย่างไร้เงื่อนไข มือหนาของอาทิตย์สอดเข้าใต้เส้นผมสลวย กดท้ายทอยเธอให้รับสัมผัสที่ลึกซึ้งยิ่งขึ้น รสจูบเร่าร้อนปะปนไปด้วยรสเค็มปร่าของหยาดน้ำตา ความหวาดกลัวต่อภัยอันตรายด้านนอกถูกแทนที่ด้วยความโหยหาที่มีต่อกันและกัน ลมหายใจอุ่นร้อนผสานเป็นหนึ่งเดียว ร่างกายแนบชิดจนแทบหลอมละลายรวมกัน ในห้วงเวลาที่เปราะบางที่สุด ทั้งคู่ยอมรับความต้องการของกันและกันอย่างหมดหัวใจ อาทิตย์ผละริมฝีปากออกเล็กน้อย หน้าผากของเขายังคงแนบชิดติดกับหน้าผากมน ดึงลมหายใจเข้าปอดอย่างยากลำบาก ขณะที่ดวงตาคมกริบมองลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยที่ฉ่ำน้ำ "เชื่อใจฉัน..." เสียงกระซิบแหบพร่าแต่ทรงพลังเต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยว "ฉันจะพาแม่เธอกลับมา... และฉันจะกลับมาหาเธอ ห้ามไปไหนเด็ดขาด รินรดา" รินรดาสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติ เธอยกมือขึ้นสัมผัสแก้มสากของชายหนุ่ม แววตาที่เคยตื่นตระหนกแปรเปลี่ยนเป็นความมุ่งมั่นเฉียบคมแบบเดียวกับเขา "เราจะไปพร้อมกันค่ะคุณอาทิตย์... ฉันจะไม่ยอมนั่งรอความตายอยู่ที่นี่แน่ๆ ถ้าคุณคิดจะไปลุยกับไอ้สารเลวนั่น ฉันต้องอยู่ข้างๆ คุณ" อาทิตย์ขมวดคิ้วมุ่น กำลังจะอ้าปากปฏิเสธ แต่เมื่อเห็นแววตาเด็ดเดี่ยวและดื้อรั้นที่ฉายชัดอยู่ในดวงตาคู่สวยนั้น เขาก็ถอนหายใจออกมาอย่างจำยอม รู้ดีว่าผู้หญิงคนนี้ดื้อรั้นเกินกว่าจะห้ามปรามได้ และการจับเธอขังไว้ที่นี่อาจอันตรายกว่าการให้เธออยู่ในการดูแลของเขา "ก็ได้..." อาทิตย์กัดฟันกรอด คว้าปืนพกสีดำสนิทจากลิ้นชักลับออกมาตรวจสอบความพร้อมอย่างรวดเร็ว "แต่อย่าห่างจากตัวฉันแม้แต่ก้าวเดียว เข้าใจไหม?" ทั้งคู่ก้าวออกจากห้องทำงานด้วยความเร็วแสง มุ่งหน้าสู่เป้าหมายที่ท่าเรือ X ตามพิกัดมรณะในข้อความ โดยไม่รู้เลยว่า ทุกย่างก้าวที่พวกเขากำลังเดินออกไปนั้น ถูกจับตามองผ่านเลนส์กล้องส่องทางไกลจากตึกฝั่งตรงข้ามอย่างเงียบเชียบ รถยนต์หรูพุ่งทะยานฝ่าสายฝนที่เริ่มโปรยปรายลงมาอย่างไม่ลืมหูลืมตา บรรยากาศภายในรถอلبอั้นไปด้วยความตึงเครียด อาทิตย์ขับรถมือเดียวในขณะที่มืออีกข้างกุมมือเรียวของรินรดาไว้แน่น ราวกับต้องการถ่ายทอดความมั่นคงทั้งหมดให้เธอรับรู้ จนกระทั่งรถเบรกเอี๊ยดสนิทลงที่หน้าโกดังร้างหมายเลข X บรรยากาศรอบด้านเงียบสงัดราวกับป่าช้า มีเพียงเสียงคลื่นซัดสาดกระทบฝั่งและเสียงฝนตกกระทบหลังคาโกดังสังกะสี อาทิตย์ดับเครื่องยนต์ หันมาสบตากับหญิงสาวเป็นครั้งสุดท้ายเพื่อส่งสัญญาณเตรียมพร้อม ก่อนที่เขาจะผลักประตูรถเปิดออก พาเธอก้าวเท้าเข้าสู่ประตูนรกที่ถูกเปิดรอไว้ ทว่า... ทันทีที่พวกเขาก้าวพ้นธรณีประตูมืดทึบของโกดัง ร่างของใครบางคนก็ก้าวออกมาจากเงาดำพร้อมกับเสียงปรบมือช้าๆ ที่ดังสะท้อนก้องไปทั่วโครงสร้างเหล็กอันว่างเปล่า "ยินดีต้อนรับครับ... ท่านซีอีโอผู้รักความยุติธรรม" เสียงทุ้มต่ำคุ้นหูเอ่ยทักทาย พร้อมกับแสงไฟสปอตไลท์ดวงใหญ่ที่สาดส่องตรงมายังพวกเขา เปิดเผยให้เห็นใบหน้าของบุคคลที่ยืนอยู่เบื้องหน้า—คนที่พวกเขาไม่มีวันคาดคิดว่าจะกลายเป็นศัตรูตัวฉกาจที่สุด! ขอบคุณสำหรับการติดตามอ่านนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ