หึงจนหน้ามืด

"ฉันว่าเราคงต้องทบทวนเรื่องสถานะกันใหม่แล้วล่ะครับริน... การที่รินยังคงกั๊กความสัมพันธ์ไว้แบบนี้ มันไม่ยุติธรรมกับผมเลยสักนิด" เสียงทุ้มนุ่มนวลของ 'นายแพทย์กรณ์' แพทย์หนุ่มรุ่นพี่ผู้เพียบพร้อมดังขึ้นท่ามกลางบรรยากาศสุดโรแมนติกของร้านอาหารอิตาเลียนหรูริมแม่น้ำเจ้าพระยา แสงเทียนสีส้มวอร์มไลท์สะท้อนลงบนแก้วไวน์แดงราคาแพง รินรดากระพริบตาปริบๆ สมองที่ปกติฉับไวเรื่องจิตวิทยาความสัมพันธ์กลับชะงักไปชั่วขณะ นี่เธอกำลังถูกขอเป็นแฟน... ในค่ำคืนที่ควรจะโรแมนติกสุดๆ อย่างนั้นหรือ? ทว่า ภาพความทรงจำเมื่อสิบนาทีที่แล้วยังคงหลอกหลอน ข้อความทางไลน์จากน้องสาวต่างแม่ที่ส่งมากะทันหัน—*"พี่ริน! แย่แล้วค่ะ... คุณพ่อโดนตำรวจจับตัวไปแล้วค่ะ! ข้อหาพัวพันกับการยักยอกเงินบริษัทของท่านประธาน!"*—มันตีรวนอยู่ในอกจนรินรดาแทบไม่มีสมาธิจะโฟกัสกับคำสารภาพรักตรงหน้าเลยด้วยซ้ำ ใบหน้าสวยเฉี่ยวถอนหายใจยาวอย่างปิดไม่มิด เธอยกมือขึ้นนวดขมับเบาๆ "พี่กรณ์คะ... รินว่าตอนนี้ไม่ใช่เวลา..." "แล้วเมื่อไหร่จะเป็นเวลาล่ะครับริน? ตั้งแต่เรารู้จักกันมา รินมักจะมีเรื่องยุ่งๆ หรือกำแพงบางอย่างกั้นกลางเราเสมอ หรือว่า... ในใจของรินมีใครอยู่อาศัยแล้ว?" กรณ์รุกไล่ด้วยสายตาจริงจัง มือหนายื่นออกไปหมายจะกุมมือเรียวที่วางอยู่บนโต๊ะ รินรดาชักมือหลบตามสัญชาตญาณ เธออ้าปากกำลังจะเอ่ยปฏิเสธเพื่อรักษาความสัมพันธ์แบบรุ่นพี่รุ่นน้องอันดี แต่ทว่า... บรื้นนน! เอี๊ยดดด—! เสียงเบรกของรถสปอร์ตหรูราคาแปดหลักลากยาวจนแสบแก้วหู ดังกลบเสียงดนตรีแจ๊สคลอเบาๆ ในร้านจนหมดสิ้น แรงเหวี่ยงจากการเบรกกระทันหันทำให้ลูกค้าโต๊ะอื่นหันขวากับไปมองเป็นตาเดียว ร่างสูงโปรดในชุดสูทสีเข้มสั่งตัดพิเศษก้าวลงจากรถด้วยท่าทีที่แผ่รังสีความน่ากลัวออกมารอบตัวรัศมีสามเมตร ใบหน้าหล่อเหลาคมคายบึ้งตึงจนขึ้นสันกราม ดวงตาคมกริบดั่งเหยี่ยวคู่นั้นกวาดมองหาเป้าหมายอย่างรวดเร็วก่อนจะพุ่งตรงมาที่โต๊ะริมกระจกใสนี้ทันที! อาทิตย์... ซีอีโอหนุ่มผู้เย่อหยิ่งและขึ้นชื่อเรื่องความไร้หัวใจ ก้าวอาดๆ เข้ามาหยุดยืนค้ำหัวโต๊ะอาหารของพวกเขา บรรยากาศรอบตัวเขาเย็นยะเยือกจนกรณ์ถึงกับต้องขมวดคิ้วด้วยความไม่พอใจ "คุณเป็นใคร? เข้ามาเสียมารยาทแบบนี้ได้ยังไง ไม่เห็นหรือว่าผมกับรินกำลังคุยธุระส่วนตัวกันอยู่" กรณ์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง พยายามรักษามาดคุณหมอผู้สุภาพเอาไว้ ทว่าความสูงและแรงกดดันจากอาทิตย์กลับเหนือกว่าอย่างเห็นได้ชัด อาทิตย์ไม่แม้แต่จะชายตาแลแพทย์หนุ่มรุ่นพี่เลยสักนิด ดวงตาคมกริบคู่นั้นจ้องมองเพียงรินรดาที่นั่งตัวแข็งทื่ออยู่บนเก้าอี้ ริมฝีปากหยักได้รูปเหยียดยิ้มเย็นเยียบ ก่อนที่เขาจะเอ่ยประโยคที่ทำเอารินรดาแทบสำลักน้ำลายตัวเอง "ธุระส่วนตัวงั้นเหรอ? แปลกแฮะ... เมียแต่งที่ยังไม่ได้หย่าอย่างถูกกฎหมาย กำลังมาเดทกับผู้ชายอื่นแบบนี้ เรียกว่าธุระส่วนตัว หรือเรียกว่า 'ร่าน' หาเศษหาเลยกันแน่ล่ะคุณหมอ?" "คุณอาทิตย์!" รินรดาผุดลุกขึ้นยืน ดวงตากลมโตวาวโรจน์ด้วยความโกรธ เธอกำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้าที่ฝ่ามือ "พูดจาให้เกียรติกันบ้างนะคะ! ใครเป็นเมียคุณ! เราสองคนแค่... แค่ทำตามสัญญาบ้าๆ นั่นชั่วคราวเท่านั้นแหละ!" "สัญญาบ้าๆ งั้นเหรอ?" อาทิตย์ก้าวประชิดตัวรินรดารวดเร็วจนเธอต้องถอยหลังจนสะโพกชนขอบโต๊ะ มือหนาเอื้อมมาคว้าข้อศอกเรียวไว้แน่น แรงบีบไม่ได้รุนแรงจนเจ็บ แต่หนักหน่วงพอที่จะแสดงถึงความโกรธที่อัดอั้นอยู่ภายใน "หึ... เธอกล้ามากนะรินรดา กล้าทิ้งฉันไว้ที่เพนท์เฮาส์เพื่อมานั่งกินดินเนอร์กุ๊กกิ๊กกับไอ้หมอหน้าจืดนี่ แถมยังทำเป็นไม่รู้ไม่ช้าเรื่องที่พ่อตัวเองเพิ่งจะโดนรวบตัวเข้าคุกอีกงั้นสิ?" รินรดาชะงักกึก ขอบตาร้อนผ่าวขึ้นมาวูบหนึ่ง ข่าวเรื่องพ่อที่เพิ่งรู้เมื่อสิบนาทีที่แล้วกำลังจะเอ่ยปากบอกใครสักคน แต่วิธีที่อาทิตย์ใช้ขยี้แผลเธอมันช่างเลือดเย็นและน่าโมโหเป็นบ้า! "คุณรู้..." น้ำเสียงของเธอสั่นเครือเล็กน้อยอย่างควบคุมไม่ได้ "ใช่ ฉันรู้ทุกเรื่อง!" อาทิตย์ตวาดเสียงกร้าว ดวงตาคมแดงก่ำด้วยความโกรธผสมผสานกับอารมณ์บางอย่างที่รุนแรงเกินกว่าจะควบคุม "รู้ด้วยว่าเธอกำลังคิดจะสลัดฉันทิ้งเพื่อหนีปัญหา! คิดเหรอนรินรดา ว่าเธอจะหนีผู้ชายอย่างฉันพ้น?" กรณ์ทนดูต่อไปไม่ไหว เขาปรี่เข้าไปกระชากไหล่อาทิตย์ให้ออกห่างจากหญิงสาว "ถอยออกไปนะ! คุณไม่มีสิทธิ์มาทำกิริยาต่ำๆ ใส่ผู้หญิงแบบนี้! ถ้ารินไม่อยากคุยกับคุณ คุณก็ควรจะไสมันหัวออกไปซะ!" อาทิตย์หันขวับไปมองกรณ์ด้วยสายตาดั่งปีศาจร้าย มุมปากหยักยกยิ้มเหี้ยมเกรียม รังสีอำมหิตแผ่กระจายจนกรณ์รู้สึกหนีบสันหลังวาบ "อยากลองดีกับฉันเหรอคุณหมอ?" อาทิตย์หัวเราะในลำคออย่างเย้ยหยัน ก่อนจะหันกลับมามองรินรดาที่ยืนตัวสั่นระริกด้วยความโกรธและอัดอั้น "เลือกเอา... จะเดินกลับไปขึ้นรถสปอร์ตของฉันดีๆ หรือจะให้ฉันทำลายคลินิกของไอ้หมอนี่ให้เจ๊งคามือภายในห้านาทีนี้เลย?" "คุณมันบ้า! คนเผด็จการ!" รินรดาตบโต๊ะเสียงดังลั่นจนจานชามสั่นสะเทือน เธอกลั้นน้ำตาที่เอ่อคลอไว้แล้วจ้องหน้าเขาเขม็ง "คิดว่าใช้อำนาจเงินขู่คนอื่นแล้วจะเท่มากหรือไงคะคุณอาทิตย์! ฉันเกลียดคนทัศนคติแบบคุณที่สุด!" "จะเกลียดฉันจนไส้บิดไส้พับแค่ไหนก็เชิญ..." อาทิตย์โน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับแก้วใสของเธอ น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนเป็นกระซิบพร่าทุ้มต่ำที่เต็มไปด้วยแรงหึงหวงและพายุอารมณ์ที่โหมกระหน่ำ "แต่คืนนี้... เธอยังต้องไปเคลียร์บัญชีกับฉันบนเตียงยาวๆ อีกทั้งคืน!" พูดจบ อาทิตย์ก็ไม่รอให้รินรดาได้อ้าปากเถียง เขาคว้าข้อมือเล็กแล้วออกแรงดึงให้เธอเดินตามทันที ท่ามกลางสายตาของแขกในร้านที่มองมาเป็นตาเดียว รินรดาทั้งทุบทั้งดึงเพื่อขัดขืน แต่แรงผู้ชายหรือจะสู้แรงของซีอีโอหนุ่มผู้คลั่งแค้นและขี้หึงจนหน้ามืดคนนี้ได้ "ปล่อยนะ! บอกให้ปล่อยไง!" อาทิตย์ยัดร่างบางเข้าไปในรถสปอร์ตฝั่งข้างคนขับอย่างรวดเร็ว ก่อนจะวิ่งอ้อมไปฝั่งคนขับแล้วล็อกประตูอัตโนมัติทันที เขาหันมามองหญิงสาวที่กำลังหายใจหอบโยนด้วยความโกรธจัด ดวงตากลมโตมองเขาด้วยความเคียดแค้น ทว่า ในวินาทีที่อาทิตย์กำลังจะสตาร์ทรถเพื่อพุ่งทะยานออกไป เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อสูทของเขาก็แผดเสียงดังขึ้น ท่ามกลางความเงียบงัดในห้องโดยสาร อาทิตย์ขมวดคิ้วอย่างขัดใจ ควักโทรศัพท์ขึ้นมาดูหน้าจอ ปลายนิ้วเรียวเตรียมจะกดตัดสายทิ้งด้วยความหงุดหงิดที่ถูกขัดจังหวะ แต่ทว่า... เมื่อสายตาคมกริบเหลือบไปเห็นชื่อและข้อความแจ้งเตือนที่เด้งขึ้นมาบนหน้าจอสมาร์ทโฟนของรินรดาที่วางอยู่คอนโซลหน้ารถ—ข้อความจากเบอร์แปลกที่เพิ่งส่งเข้ามาสดๆ ร้อนๆ พร้อมภาพถ่ายใบหนึ่ง— อาทิตย์ชะงักกึก มือที่กำพวงมาลัยรถถึงกับแข็งค้าง ลมหายใจที่เคยร้อนรุ่มสะดุดกะทันหัน สีหน้าเกรี้ยวกราดเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความตื่นตะลึงและซีดเผือดลงอย่างเห็นได้ชัด รินรดาที่นั่งหอบอยู่ข้างๆ สังเกตเห็นความผิดปกติ เธอเหลือบตามองใบหน้าหล่อเหลาที่ตอนนี้ไร้สีเลือด และเมื่อเธอชำเลืองมองตามสายตาของเขาไปยังหน้าจอโทรศัพท์ของตนเอง... ลมหายใจของเธอก็แทบจะหยุดเต้นไปในวินาทีนั้นเช่นกัน ...ภาพถ่ายในโทรศัพท์คือภาพของมารดาของเธอที่นอนหมดสติอยู่บนเตียงโรงพยาบาล โดยมีเข็มฉีดยาปริศนาปักคาอยู่ที่แขน พร้อมข้อความสั้นๆ ที่เขียนว่า— *"ถ้าไม่อยากให้แม่เธอตาย... ให้เวลานายอาทิตย์มาเจอฉันคนเดียวที่โกดังร้างท่าเรือ X ภายในสามสิบนาทีนี้!"* ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างและสนับสนุน "จิตวิทยาเพื่อทุกคน" เสมอมานะคะ!