กฎที่ถูกทำลาย

แสงแฟลชวابวาบที่สาดกระหน่ำเข้ามาในห้องทำงานส่วนตัว ราวกับพายุย่อมๆ ที่โหมกระหน่ำทำลายความเงียบงันให้แตกเป็นเสี่ยงๆ กลิ่นอายความอึมครึมระหว่างคนทั้งคู่เมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยเสียงชัตเตอร์รัวเร็วจนน่าหนวกหู รินรดาเบิกตากว้าง สัญชาตญาณการเอาตัวรอดในฐานะวิทยากรผู้เชี่ยวชาญด้านจิตวิทยาฝูงชนบอกเธอทันทีว่า นี่ไม่ใช่ความบังเอิญ แต่เป็น ‘เกมจัดฉาก’ ที่คำนวณเวลามาอย่างสมบูรณ์แบบ “ขออนุญาตสัมภาษณ์เรื่องข่าวฉาวท่านซีอีโอหน่อยค่ะ! จริงไหมคะที่ซุกเด็กฝึกงานไว้เบื้องหลังโครงการร้อยล้าน?” เสียงแหลมสูงของนักข่าวสายบันเทิงปนอาชญากรรมคนหนึ่งดังแทรกขึ้นมาท่ามกลางความอลหม่าน ไมโครโฟนหลายตัวถูกยื่นล้ำเข้ามาแทบจะชิดริมฝีปากของรินรดาที่ยืนตัวแข็งอยู่หลังโต๊ะทำงานขนาดใหญ่ ร่างกายของเธอยังคงจดจำสัมผัสอุ่นร้อนจากฝ่ามือของอาทิตย์ที่เพิ่งกุมข้อมือเธอไว้เมื่อวินาทีที่แล้วได้แม่นยำ ทว่า... ในวินาทีวิกฤตนี้ ชายหนุ่มผู้ขึ้นชื่อว่าเย่อหยิ่งและควบคุมทุกอย่างได้สมบูรณ์แบบกลับไม่ได้แสดงอาการตื่นตระหนกแม้แต่น้อย อาทิตย์ขบกรามแน่นจนสันนูนเด่นชัด ดวงตาคมกริบที่เคยมีความลังเลเจืออยู่เมื่อครู่ บัดนี้แปรเปลี่ยนเป็นประกายตาดุดันราวกับพญาอินทรีย์ที่กำลังมองเหยื่อผู้โง่เขลา ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาบังร่างบางของรินรดาไว้มิดชิดในเสี้ยววินาที ไหล่กว้างของเขาทำหน้าที่เป็นเกราะกำบังชั้นดีจากแสงแฟลชและสายตาคุกคามนับสิบ “เชิญออกไปจากห้องของผมเดี๋ยวนี้” เสียงทุ้มต่ำตวัดห้วน กังวานก้องทรงอำนาจจนเหล่านักข่าวที่กำลังรุกคืบถึงกับชะงักกึกโดยอัตโนมัติ “อุ๊ย! ท่านซีอีโอออกตัวปกป้องขนาดนี้ แสดงว่าข่าวลือเรื่องความสัมพันธ์เชิงชู้สาวเป็นความจริงใช่ไหมคะ แบบนี้เข้าข่ายใช้อำนาจหน้าที่เอื้อประโยชน์ส่วนตัวหรือเปล่าคะคุณอาทิตย์?” หัวหน้าทีมข่าวผู้หิวกระหายเรตติ้งยังคงรุกไล่ต่อ พร้อมส่งสัญญาณให้ช่างภาพรัวชัตเตอร์เก็บภาพสีหน้าถมึงทึงของท่านซีอีโอ รินรดาเม้มริมฝีปากแน่น สมองอันปราดเปรียวประมวลผลอย่างรวดเร็ว เธอรู้ดีว่าหากอาทิตย์ใช้อารมณ์ตอบโต้ตอนนี้ เกมจะตกเป็นของพวกเขาทันที ภาพลักษณ์ซีอีโอผู้ทรงอิทธิพลจะถูกบิดเบือนกลายเป็นคนใช้อำนาจข่มเหงสื่อ มือเรียวบางจึงเอื้อมไปแตะที่ชายเสื้อสูทเนื้อดีของคนตัวสูงเบาๆ เป็นการส่งสัญญาณเตือนเชิงจิตวิทยาที่พวกเขารู้กันแค่สองคน — *ตั้งสติ อย่าตกหลุมพราง* อาทิตย์รู้สึกได้ถึงปลายนิ้วที่เย็นเฉียบแต่มั่นคงนั้น ความโกรธเกรี้ยวที่กำลังแผดเผาภายในอกค่อยๆ ถูกสติรั้งกลับมา ชายหนุ่มสูดลมหายใจเข้าลึก กวาดสายตาดุคมมองฝูงชนตรงหน้าด้วยรอยยิ้มเยือกเย็นที่ทรงพลังยิ่งกว่าการตะโกนด่า “ถ้าพวกคุณยังไม่ออกไปภายในสามวินาทีนี้ ผมจะให้ฝ่ายกฎหมายฟ้องข้อบุกรุกพื้นที่ส่วนบุคคลและละเมิดสิทธิส่วนบุคคล เรียกค่าเสียหายหลักร้อยล้าน... และเชื่อเถอะว่าบริษัทสื่อสังกัดของพวกคุณคงไม่มีปัญญาจ่ายค่าปรับนั้นหรอก” น้ำเสียงเรียบเรื่อยแต่ทรงพลังกดดันจนอุณหภูมิในห้องลดฮวบลงทันที ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ นักข่าวหลายคนเริ่มมองหน้ากันเองด้วยความลังเล อำนาจมืดในทางกฎหมายและทุนหนาของอาทิตย์เป็นสิ่งที่ไม่มีใครอยากลองดี “เชิญ!” คำสั่งเด็ดขาดเพียงคำเดียวพร้อมกับการก้าวเท้าเข้าประชิดของทีมรักษาความปลอดภัยตึกที่เพิ่งวิ่งหน้าตาตื่นมาสมทบ ทำให้กลุ่มนักข่าวต้องถอยร่นออกไปจากห้องอย่างเสียไม่ได้ ประตูบานใหญ่ถูกปิดกระแทกใส่หน้าสื่อมวลชนเหล่านั้นเสียงดังสนั่น ปัง! ความเงียบสงบกลับคืนสู่ห้องทำงานอีกครั้ง แต่บรรยากาศกลับอัดแน่นไปด้วยความตึงเครียดที่แทบจะระเบิดได้ทุกเมื่อ รินรดายังคงยืนนิ่งอยู่เบื้องหลังแผ่นหลังกว้างของชายหนุ่ม เธอถอนหายใจยาวออกมาอย่างโล่งอก ก่อนจะขยับตัวถอยหลังเพื่อเว้นระยะห่าง แต่อาทิตย์กลับหมุนตัวกลับมาอย่างรวดเร็ว คว้าข้อมือเธอไว้แล้วดึงเข้ามาประชิดตัวจนแผ่นอกกว้างแนบชิดกับร่างบาง ดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้ามาในดวงตากลมโตราวกับจะค้นหาความจริงบางอย่าง “เธอเจ็บตรงไหนไหม?” น้ำเสียงที่เอ่ยถามไม่ได้ดุดันอย่างเคย หากแต่เจือความห่วงใยและความกรุ่นโกรธที่ยังระอุไม่หาย “ฉันไม่ใช่เด็กสาวอ่อนต่อโลกนะคะคุณอาทิตย์ ถึงขั้นต้องถามว่าเจ็บตรงไหน” รินรดาเชิดหน้าขึ้นตอบ โต้กลับด้วยรอยยิ้มมุมปากแม้หัวใจจะเต้นโ콤ครามไม่เป็นจังหวะจากระยะห่างที่ใกล้เกินไป “แต่คำถามคือ... คุณรู้ใช่ไหมว่าใครเป็นคนปล่อยข่าวนี้? และที่สำคัญกว่านั้น... ใครเป็นคนเปิดประตูให้พวกเขากรูเข้ามาได้พอเหมาะพอเจาะขนาดนี้?” คำถามของเธอทำให้อาทิตย์ชะงัก ดวงตาคมเข้มหรี่ลงอย่างใช้ความคิด ความโกรธเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความเย็นชาอันน่ากลัว “เลขาฯ ส่วนตัวของผม... คนที่ถือคีย์การ์ดสำรอง” อาทิตย์เค้นเสียงลอดไรฟัน “ถูกต้องค่ะ” รินรดาพยักหน้ารับ แววตาฉายแวววิเคราะห์อย่างเฉียบคม “นี่คือการหักหลังภายใน มีคนจงใจสร้างสถานการณ์ให้คุณกับฉันตกเป็นจำوสังคม เพื่อบีบให้คุณแสดงความอ่อนแอออกมา หรือไม่ก็... บีบให้เราต้องเลิกยุ่งเกี่ยวกันเด็ดขาด” อาทิตย์ก้มมองหญิงสาวในอ้อมแขน แววตาที่มองเธอนั้นเปลี่ยนไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง จากความรู้สึกพึงพอใจในฐานะ ‘เจ้านายกับที่ปรึกษา’ กลายเป็นการยอมรับใน ‘คู่คิด’ ที่สามารถยืนหยัดเคียงบ่าเคียงไหล่ในยามวิกฤตได้อย่างไร้ที่ติ “เธอไม่กลัวเลยหรือไง รินรดา?” มือหนายื่นออกไปเกลี่ยปอยผมที่คลอเคลียแก้มเนียนอย่างแผ่วเบา สัมผัสนั้นอ่อนโยนจนขัดกับสถานการณ์รอบตัว “ข่าวฉาวเมื่อครู่... พรุ่งนี้เช้าหน้าหนึ่งทุกสำนักพิมพ์ต้องลงรูปเราสองคนแน่นอน และมันจะส่งผลกระทบต่อตำแหน่งของเธอโดยตรง” “กลัวเหรอคะ?” รินรดาหัวเราะในลำคอเบาๆ ดวงตากลมโตทอประกายท้าทาย “ในทางจิตวิทยา คนเราจะกลัวก็ต่อเมื่อไม่รู้ว่าจะรับมืออย่างไร... แต่สำหรับฉัน ความท้าทายแบบนี้ต่างหากที่ทำให้ชีวิตมันน่าสนุกขึ้นเยอะ” เธอเงยหน้าขึ้นสบตาเขา ระยะห่างระหว่างกันลดลงจนแทบไร้ช่องว่าง ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดกันและกัน เคมีเร่าร้อนที่ถูกกดทับไว้ด้วยสถานการณ์ตึงเครียดเมื่อครู่ ปะทุขึ้นมาอีกครั้งอย่างห้ามไม่อยู่ “อีกอย่าง...” รินรดากระซิบเสียงแผ่ว ปลายจมูกรั้นแทบจะชนกับสันจมูกโด่งเป็นคมของเขา “ฉันจำได้ว่า... ก่อนที่พวกนักข่าวจะพังประตูเข้ามา เรายังคุยกันไม่จบเรื่อง ‘ข้อตกลงของเรา’ เลยนะคะ” อาทิตย์นิ่งงิ่งไป ดวงตาคมกริบวับวาวขึ้นทันที ความตึงเครียดจากโลกภายนอกมลายหายไปสิ้น เหลือเพียงแรงดึงดูดระหว่างคนทั้งคู่ที่รุนแรงเสียจนยากจะต้านทาน “เธอกล้ามากนะ รินรดา ที่กล้าดึงจังหวะนี้มาต่อรองกับฉันตอนที่ห้องทำงานเพิ่งโดนบุก” อาทิตย์เอ่ยเสียงพร่า ริมฝีปากหยักยกยิ้มร้ายกาจที่ทำเอาหัวใจคนมองกระตุกวูบ “ฉันก็แค่... คนชอบความชัดเจนค่ะ” รินรดายิ้มรับ ไม่ยอมหลบสายตา “ตกลงว่าไงคะ? คุณจะเลือกจัดการกับหนอนกระ่อน หรือจะฟังสิ่งที่ฉันกำลังจะพูดต่อให้จบ?” อาทิตย์ไม่ตอบคำถามด้วยวาจา ร่างสูงโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนริมฝีปากแทบจะสัมผัสกับกลีบปากอิ่มของเธอ ลมหายใจอุ่นร้อนที่รินรดสัมผัสได้ทำให้สติที่กระเจิดกระเจิงอยู่แล้วแทบหลุดลอย “งั้นฟังให้ดีนะ...” เสียงทุ้มต่ำกระซิบชิดริมฝีปากของเธออย่างจงใจยั่วเย้า “เรื่องหนอนบ่อนไส้... ผมจัดการถอนรากถอนโคนแน่ แต่เรื่องของเรา... ผมยังยืนยันคำเดิม ว่าผมจะไม่ยอมปล่อยให้เธอไปไหนทั้งนั้นจนกว่าเธอจะยอมรับความสัมพันธ์นี้” หัวใจของรินรดากระตุกวูบ ความรู้สึกอุ่นซ่านแผ่ซ่านไปทั่วสรรพางค์กาย แม้จะยังไม่เอ่ยคำว่า ‘แฟน’ ออกมาอย่างเป็นทางการ แต่การกระทำและแววตาคลั่งรักที่ปิดไม่มิดของซีอีโอหนุ่มปากร้ายคนนี้ ก็ชัดเจนยิ่งกว่าคำพูดใดๆ ในโลก ทว่า ในจังหวะที่หัวใจกำลังเต้นระส่ำและริมฝีปากของทั้งคู่กำลังจะทาบทับเข้าหากันเพื่อผนึกข้อตกลง... ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งติดๆ กันอย่างไม่มีมารยาท ก่อนที่บานประตูห้องทำงานจะถูกผลักเปิดออกอีกครั้งโดยไม่รอให้เจ้าของอนุญาต! อาทิตย์ชะงักกึก ร่างสูงผละออกจากรินรดาด้วยความหงุดหงิดถึงขีดสุด ดวงตาคมเข้มตวัดมองไปยังผู้มาใหม่ด้วยรังสีอำมหิตที่พร้อมจะฆ่าคนได้ทันที ทว่า ร่างบางที่ก้าวเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มเยาะเย้ยบนใบหน้าสวยเฉี่ยว กลับทำให้รินรดาต้องเบิกตากว้างด้วยความตกใจ “ขอโทษทีนะคะที่ขัดจังหวะสวีท... แต่ดูเหมือนว่าข่าวฉาวเมื่อครู่จะยังสนุกไม่พอ ฉันเลยเอา ‘หลักฐานชิ้นโบว์แดง’ มาฝากคุณอาทิตย์ด้วยตัวเองค่ะ” ขอบคุณที่ติดตามอ่านและสนับสนุนกันเสมอนะคะ