จูบที่ไม่มีใครคาดคิด

เสียงสูดหายใจเฮือกใหญ่ของเลขานุการหน้าห้องดังแข่งกับเสียงสายฝนที่กระหน่ำซัดสาดกระทบกระจกหน้าต่างบานกว้าง ประตูห้องทำงานซีอีโอที่ถูกผลักเข้ามาโดยไม่ได้รับอนุญาตสร้างรอยร้าวฉานในความเงียบงันได้ทันที รินรดาผละตัวออกจากอ้อมแขนที่ทั้งร้อนผ่าวและเต็มไปด้วยแรงกดดันของอาทิตย์อย่างรวดเร็วราวกับถูกไฟลวก หัวใจของเธอกำลังเต้นโครมครามจนแทบจะทะลุดูออกจากอก ไม่ใช่เพราะความตกใจที่ถูกคนนอกเห็นภาพความแนบชิด แต่เป็นเพราะร่องรอยความสั่นไหวในแววตาของซีอีโอหนุ่มผู้ไม่เคยแสดงความอ่อนแอให้ใครเห็นต่างหาก "คุณ... คุณรินรดาคะ ดิฉันไม่คิดว่า..." เลขานุการสาวละล่ำละลัก เสียงสั่นเครือด้วยความทำอะไรไม่ถูก ดวงตาเบิกกว้างมองสลับระหว่างใบหน้าคมเข้มที่บึ้งตึงจนน่ากลัวของเจ้านาย กับร่างเพรียวบางของวิทยากรสาวที่กำลังจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่อย่างลวกๆ "ออกไป." คำพูดเพียงคำเดียวจากริมฝีปากที่เม้มแน่นเป็นเส้นตรงของอาทิตย์ทรงพลังยิ่งกว่าเสียงคำรามของฟ้าผ่าด้านนอก ความกดดันระดับศูนย์องศาแผ่กระจายจนอุณหภูมิในห้องลดฮวบทันที เลขานุการสาวสะดุ้งสุดตัว ก้มหน้าคุดคู้อย่างหวาดกลัวก่อนจะรีบถอยหลังกรูดแล้วปิดประตูลงกลอนจากด้านนอกอย่างรู้หน้าที่ ความเงียบงันกลับมาปกคลุมอีกครั้ง ทว่าบรรยากาศกลับอึดอัดและร้อนรุ่มยิ่งกว่าเดิม รินรดากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เธอยกมือขึ้นทาบอกเพื่อสะกดกลั้นความสั่นไหวของจังหวะชีพจร ขณะที่อาทิตย์ยังคงยืนนิ่งอยู่ที่เดิม ดวงตาสนเท่ห์และลุ่มลึกคู่นั้นจ้องมองมาที่เธอราวกับนักล่าที่กำลังรอให้เหยื่อเดินเข้ามาติดกับ "คุณใจร้อนเกินไปแล้วนะคะ คุณอาทิตย์" รินรดาเปิดฉากทำลายความเงียบ น้ำเสียงพยายามบังคับให้ราบเรียบที่สุด แม้ว่าปลายนิ้วที่ประสานกันไว้จะเย็นเฉียบ "ถ้าเลขานุการของคุณเอาเรื่องนี้ไปพูด..." "พูดแล้วยังไงล่ะคะ?" อาทิตย์ตัดบท เสียงทุ้มต่ำลอดไรฟัน ก้าวเท้าเข้าประชิดตัวเธอทีละก้าวอย่างคุกคาม ความสูงที่เหนือกว่าทำให้เขาเหมือนกรงขังขนาดย่อมที่บีบให้เธอต้องถอยหลังจนแผ่นหลังชนเข้ากับผนังกระจกเย็นเฉียบ "หรือคุณกลัวว่าคนอื่นจะรู้ว่าผู้หญิงที่ปากดีใส่ผมทุกวัน แท้จริงแล้วก็มีความรู้สึกเหมือนกัน" "ฉันเป็นวิทยากรค่ะ ไม่ใช่ตุ๊กตาที่คุณจะดึงเข้ามาทำอะไรตามอำเภอใจเมื่อไหร่ก็ได้" เธอเงยหน้าสบตาเขาอย่างไม่เกรงกลัว แม้หัวใจจะเต้นแรงจนแทบระเบิด "กฎข้อแรกของการบริหารความสัมพันธ์คือการเคารพขอบเขตส่วนบุคคล ซึ่งดูเหมือนว่าซีอีโอผู้แสนเพอร์เฟกต์อย่างคุณจะสอบตกในวิชานี้อย่างแรงนะคะ" อาทิตย์แค่นหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากหนา แต่แววตากลับลุกโชนด้วยไฟปรารถนาที่ยากจะควบคุม มือหนายื่นออกไปทาบลงบนกระจกข้างศีรษะของเธอ กักขังเธอไว้ระหว่างอ้อมแขนและแผ่นผนัง กลิ่นกายหอมสะอาดผสมผสานกับกลิ่นอายฝนจางๆ ยิ่งทำให้สติสัมปชัญญะของรินรดาเริ่มพร่าเลือน "ขอบเขตเหรอ?" เขาโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับพวงแก้มเนียน "เวลาที่คุณสอนคนอื่นให้จัดการความรู้สึก คุณเคยหันกลับมามองความรู้สึกตัวเองบ้างไหมคะ รินรดา... ว่าทำไมแค่อยู่ใกล้ผม คุณถึงต้องหายใจแรงขนาดนี้" คำพูดนั้นจี้ใจดำเธอนัก รินรดานิ่งงัด เธอยอมรับไม่ได้ว่าสิ่งที่เขากล่าวมาคือความจริง ความใกล้ชิดตลอดหลายสัปดาห์ที่ผ่านมาผ่านการปะทะคารม การร่วมมือกันแก้ปัญหาในบริษัท และค่ำคืนที่ฝนตกหนักบรรยากาศเป็นใจนี้ กำลังกัดกร่อนกำแพงป้องกันตัวที่เธอสร้างขึ้นอย่างช้าๆ "ฉันแค่... ตกใจค่ะ" เธอเบือนหน้าหนีเล็กน้อยเพื่อหลบสายตาที่ร้อนแรงคู่นั้น "ปล่อยได้แล้วค่ะ ฝนเริ่มซาแล้ว ฉันควรจะกลับบ้านเสียที" "ยังไม่ดึกสักหน่อย..." น้ำเสียงของเขาอ่อนลงในวินาทีนั้น ทว่าแฝงไปด้วยความเว้าวอนอย่างประหลาดที่ทำให้หัวใจของรินรดาเต้นผิดจังหวะ มือข้างหนึ่งของเขาละจากผนัง เลื่อนมาช้อนคางมนให้หันกลับมาสบตากับเขาอีกครั้ง สัมผัสอุ่นจัดที่ปลายนิ้วทำให้เธอสะท้านเยือกไปทั้งร่าง "คุณสอนผมมาเยอะแล้วริน... สอนให้ผมรู้จักความเห็นอกเห็นใจ สอนให้ผมมองโลกในมุมมองใหม่ แต่มีอยู่บทเรียนหนึ่ง... ที่คุณยังไม่เคยสอนผมเลย" "บทเรียนอะไรคะ..." เธอกระซิบถาม แววตาไหวระริกโดยไม่สามารถควบคุมได้ "บทเรียนเรื่องการซื่อสัตย์กับหัวใจตัวเองไงคะ" สิ้นคำพูดนั้น อาทิตย์ก็ไม่เปิดโอกาสให้เธอได้ทันตั้งตัว ร่างสูงโน้มลงมาประกบเรียวปากลงบนกลีบปากสั่นระริกของเธอทันที ไม่มีท่าทีลังเลหรือความเก้ๆ กังๆ มีเพียงความเร่าร้อน ดุดัน และโหยหาที่ถูกปลดปล่อยออกมาในจูบแรกท่ามกลางเสียงสายฝนภายนอก รินรเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง สมองขาวโพลนไปชั่วขณะ แรงปะทะจากสัมผัสที่ทั้งอ่อนหวานและเรียกร้องทำให้เธอแทบยืนไม่อยู่ มือบางที่ตั้งใจจะผลักอกเขาออกในตอนแรก กลับเปลี่ยนเป็นกำเสื้อสูทของเขาแน่นโดยไม่รู้ตัว กลไกการป้องกันตัวพังทลายลงในพริบตา รสชาติความหอมหวานที่เจือด้วยความดื้อรั้นของเธอกำลังทำให้อาทิตย์คลั่งไคล้ เขารั้งเอวบางเข้ามาแนบชิดยิ่งขึ้น บดเบียดริมฝีปากลึกล้ำและเร่าร้อนขึ้นเรื่อยๆ จนแทบไม่เหลือช่องว่างให้อากาศหายใจ ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีทั้งหมดหลอมละลายไปกับสัมผัสวาบหวามที่ดึงดูดวิญญาณของพวกเขาทั้งคู่เข้าหากัน เนิ่นนานกว่าที่อาทิตย์จะยอมถอนริมฝีปากออกอย่างอ้อยอิ่ง ปล่อยให้รินรดายืนหอบหายใจโยนตัวด้วยความเหนื่อยอ่อน ดวงตาคู่สวยฉ่ำน้ำและบวมเป่งเล็กน้อย เธอยกมือขึ้นสัมผัสริมฝีปากตัวเองที่บวมเจ่อด้วยความรู้สึกสับสนระคนเขินอาย ใบหน้าร้อนผ่าวราวกับมีไข้ แต่ก่อนที่รินรดาจะได้ทันเอ่ยปากต่อว่าหรือเรียกร้องคำอธิบายใดๆ จากเหตุการณ์ที่เพิ่งเกิดขึ้น เสียงกริ่งโทรศัพท์ภายในห้องทำงานบนโต๊ะทำงานของซีอีโอก็แผดเสียงดังขึ้นทำลายความเงียบ อาทิตย์ขมวดคิ้วด้วยความหงุดหงิด เขากวาดสายตามองหน้าจอโทรศัพท์ที่กะพริบแสงสีแดงเตือนสายเรียกเข้าฉุกเฉิน ก่อนจะกดรับด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด "มีอะไร!" ("ท่านประธานคะ เกิดเรื่องใหญ่แล้วค่ะ!") เสียงปลายสายละล่ำละลักด้วยความตื่นตระหนกจนแทบฟังไม่ได้ศัพท์ ("มีคนปล่อยคลิปเสียงการประชุมลับเมื่อสัปดาห์ก่อนว่อนโซเชียลแล้วค่ะ ตอนนี้สื่อมวลชนและบอร์ดบริหารกำลังแห่กันมาที่บริษัทแล้วค่ะ!") อาทิตย์ชะงักกึก ร่างสูงแข็งทื่อไปทันที ดวงตาคมเข้มหันขวับกลับมามองรินรดาที่ยืนหน้าซีดเผือดอยู่เบื้องหน้า ขณะที่ประตูห้องทำงานบานใหญ่วินาทีนั้น... ถูกผลักเปิดผางเข้ามาโดยกลุ่มคนที่ไม่ได้รับเชิญพร้อมกับแสงแฟลชจากกล้องนักข่าวที่สาดส่องเข้ามาอย่างไม่ขาดสาย! ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้งนี้นะคะ