ความอ่อนแอของท่านประธาน

"คุณกำลังใช้ความเงียบเป็นกำแพงอีกแล้วนะคะ ท่านประธานอาทิตย์" เสียงใสๆ ของรินรดาเอ่ยขึ้น ท่ามกลางความมืดสลัวภายในห้องทำงานส่วนตัวของเพนต์เฮาส์หรู ที่เวลานี้มีเพียงแสงไฟนีออนจากตึกสูงระฟ้าด้านนอกสาดส่องเข้ามาเป็นฉากหลัง บรรยากาศรอบตัวอัดแน่นไปด้วยแรงกดดันและความเงียบงันที่น่าอึดอัด จนแทบจะได้ยินเสียงจังหวะการเต้นของหัวใจที่สะท้อนก้องอยู่ในอก อาทิตย์ชะงักมือที่กำลังจะรินวิสกี้ลงในแก้วทรงเตี้ย นัยน์ตาคมกริบที่มักจะฉายแววเผด็จการและควบคุมทุกอย่างบนโลกใบนี้ไว้ได้เสมอ เวลานี้กลับไหววับคล้ายคนไร้ที่พึ่ง เขาวางขวดลงบนโต๊ะเสียงดังกระทบกันเบาๆ ก่อนจะหันมาเผชิญหน้ากับวิทยากรสาวผู้รู้ทันเขาไปเสียทุกเรื่อง "บางครั้ง... การพูดความจริงมันเหนื่อยกว่าการเงียบตั้งเยอะ รินรดา" อาทิตย์แค่น้ำเสียงแหบพร่าออกมา ปลดเปลื้องมาดซีอีโอผู้ไร้เทียมทานทิ้งไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงผู้ชายคนหนึ่งที่แบกรับความคาดหวังและบาดแผลในวัยเด็กไว้จนหลังแอ่น รินรดาไม่ถอยหลังหนี เธอก้าวเข้าไปใกล้ชายหนุ่มอีกนิด ระยะห่างระหว่างกันลดลงจนได้กลิ่นอายเฉพาะตัวที่เจือจางด้วยความอ่อนล้า ร่างบางสบตากับเขาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเข้าใจ ความนุ่มนวลในจิตวิทยาความสัมพันธ์ที่เธอร่ำเรียนและฝึกฝนมานับปี บอกเธอว่าเบื้องหลังเกราะป้องกันอันแข็งกร้าวนี้ มีเด็กผู้ชายตัวเล็กๆ คนหนึ่งที่กำลังร้องไห้อยู่ข้างใน "แต่ความเงียบไม่ได้ช่วยให้คุณหายเจ็บปวดนะคะ มันมีแต่จะกัดกินคุณจากข้างใน... เหมือนที่คุณกำลังทำอยู่ตอนนี้ไงคะ" เธอกล่าวเสียงนุ่ม ทว่าเฉียบคมพอที่จะทะลวงผ่านกำแพงน้ำแข็งที่เขาสร้างขึ้นมานานนับปี อาทิตย์แค่นยิ้มหยันให้กับตัวเอง ริมฝีปากหยักลึกเม้มเข้าหากันแน่น ก่อนที่ความอดกลั้นทั้งหมดจะพังทลายลงเมื่อปลายนิ้วเรียวของรินรดากล้าแตะลงที่หลังมือของเขาเบาๆ เป็นการสัมผัสที่ไม่ได้ล่วงเกิน แต่กลับอบอุ่นจนน่าประหลาด "คุณไม่เข้าใจหรอก... ริน" อาทิตย์เอ่ยชื่อเธอด้วยน้ำเสียงที่สั่นพร่าเป็นครั้งแรกในชีวิตการทำงาน "คนที่ต้องสมบูรณ์แบบในสายตาทุกคน คนที่พลาดไม่ได้แม้แต่ก้าวเดียว... มันไม่มีพื้นที่ให้เหนื่อย ไม่มีพื้นที่ให้แสดงความอ่อนแอเลยด้วยซ้ำ ถ้าผมล้ม... คนอื่นพร้อมจะเหยียบซ้ำทันที" ดวงตาคมเข้มที่เคยดุดัน บัดนี้กลับแดงเรื่อขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ความเหงาและความโดดเดี่ยวที่ถูกกักเก็บไว้ภายใต้สูทราคาแพงและตำแหน่งประธานบริษัท ถูกถ่ายทอดออกมาผ่านแววตาคู่นั้นอย่างไม่ทันตั้งตัว รินรดารู้สึกได้ถึงแรงสั่นเล็กๆ ที่ส่งผ่านมาจากฝ่ามือหนาที่เธอกุมไว้ "แต่ฉันไม่ใช่คนอื่นนะคะ..." รินรดาพูดเสียงแผ่วเบา ทว่ามั่นคงในความรู้สึก "และที่นี่... ในห้องนี้ คุณไม่ต้องเป็นท่านประธานผู้ยิ่งใหญ่อะไรทั้งนั้น คุณเป็นแค่อาทิตย์... ผู้ชายคนหนึ่งที่อนุญาตให้ตัวเองเหนื่อยได้ อนุญาตให้ตัวเองร้องไห้ได้ค่ะ" คำพูดนั้นราวกับคีย์เวิร์ดปลดล็อกสลักในใจของอาทิตย์ ร่างสูงใหญ่ขยับเข้าประชิดตัวหญิงสาวอย่างรวดเร็วราวกับคนจมน้ำที่คว้าได้ทุ่นล้อมวงแขนแกร่งโอบกอดร่างบางเข้ามาแนบอกแน่น ฝังใบหน้าลงกับลาดไหล่เนียนของเธอสูดกลิ่นหอมอ่อนๆ เข้าปอดลึก ราวกับต้องการหาที่พัก The Safe Zone แห่งเดียวในโลกที่เขาสามารถทิ้งน้ำหนักทั้งหมดลงไปได้ รินรดาตกใจเล็กน้อยกับการจู่โจม แต่มือเรียวก็ยกขึ้นโอบแผ่นหลังกว้างของเขาไว้โดยอัตโนมัติ ลูบเบาๆ เป็นการปลอบประโลมความเคว้งคว้างที่กัดกินจิตใจเขามาเนิ่นนาน เคมีระหว่างทั้งคู่ไม่ได้พุ่งพล่านด้วยความเร่าร้อนเหมือนทุกที แต่มันลึกซึ้งและละมุนละไมจนหัวใจคนอ่านแทบหลุดออกมานอกอก "ขอบคุณนะ... ริน" เสียงทุ้มกระซิบชิดใบหู ลมหายใจอุ่นร้อนที่รดรินอยู่ข้างแก้มทำให้หัวใจเธอกระตุกวูบ "มีแค่คุณ... คนเดียวจริงๆ ที่มองทะลุเข้ามาถึงข้างในตัวผม" อาทิตย์ผงกหัวขึ้นเล็กน้อยเพื่อสบตากับเธอ ระยะห่างระหว่างใบหน้าเหลือเพียงคืบเดียว ดวงตาทั้งสองคู่ประสานกันในความสลัว ปลายจมูกเกือบจะชนกันอยู่รอมร่อ ความรู้สึกบางอย่างที่เกินเลยกว่าเจ้านายและลูกน้องกำลังเดือดพล่านขึ้นมากลบความเศร้าสร้อยเมื่อครู่จนหมดสิ้น รินรดารู้สึกได้ถึงลมหายใจที่กระชั้นชิดของอีกฝ่าย และแรงดึงดูดมหาสารที่ฉุดให้เธออยากจะข้ามเส้นศีลธรรมนี้ไปให้พ้นๆ ทว่า... ในวินาทีที่ริมฝีปากของอาทิตย์กำลังจะโน้มลงมาประทับปิดกั้นความรู้สึกทั้งหมด เสียงเคาะประตูก็จู่โจมดังขึ้นสามครั้งติดกันอย่างไม่มีมารยาท พร้อมกับบานประตูห้องทำงานที่ถูกผลักเปิดผางเข้ามาโดยไม่รอให้เจ้าของอนุญาต! "คุณอาทิตย์คะ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วค่ะ เอกสารสำคัญสำหรับประชุมพรุ่งนี้—" เสียงแหลมสูงของเลขานุการหน้าห้องชะงักกึกทันทีเมื่อเห็นภาพตรงหน้า ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงเมื่อพบว่าซีอีโอหนุ่มผู้เย็นชา กำลังกอดรัดอยู่กับวิทยากรสาวคนสวยในท่าทางที่ส่อความสัมพันธ์ลึกซึ้งเกินเลย! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและร่วมใจฟูไปกับโมเมนต์นี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ