คืนพายุเข้า

"บอกเขาไปค่ะ ว่าถ้าอยากเซ็นสัญญา ให้ขึ้นมาคุยกันที่ห้องทำงานฉันเอง" รินรดาสบัดหน้าขวับ ปิดแฟ้มเอกสารบนโต๊ะเสียงดังสนั่นจนเลขาฯ หน้าห้องสะดุ้งโหยง ในเมื่อนักลงทุนชาวฮ่องกงเล่นเกมอำนาจด้วยการบุกมาถึงบริษัทแบบไม่นัดหมายเพื่อกดดัน เธอก็พร้อมจะใช้หลักจิตวิทยาการเจรจาต้อนรับเขากลับด้วยความนิ่งและเหนือกว่าเช่นกันค่ะ การยอมลงให้ก่อนในเกมธุรกิจ รังแต่จะทำให้เราตกเป็นเบี้ยล่างไปตลอดกาล ทว่า... ก่อนที่เธอจะได้ก้าวขาออกไปเผชิญหน้ากับศึกหนักข้างล่าง โทรศัพท์บนโต๊ะทำงานของท่านประธานก็แผดเสียงกรีดร้องลั่นห้อง "ริน... รินรดา..." เสียงทุ้มต่ำที่เคยดุดันและทรงอำนาจ บัดนี้กลับแหบพร่าจนแทบจับใจความไม่ได้ ปลายสายหอบหายใจหนักหน่วงสลับกับเสียงครางต่ำในลำคออย่างทรมาน รินรดาขมวดคิ้วมุ่น หัวใจกระตุกวูบด้วยความสังหรณ์ใจแปลกๆ "คุณอาทิตย์คะ? เกิดอะไรขึ้น เสียงคุณ..." "ขึ้นมา..." ปลายสายขาดห้วงไปพร้อมกับเสียงวัตถุกระแทกพื้นดัง *ตุ้บ!* ตามด้วยเสียงสัญญาณตัดไปดื้อๆ ให้ตายเถอะค่ะ! ผู้ชายปากแข็งคนนั้นกำลังเล่นเกมอะไรอีก หรือนี่คือแผนการแก้เผ็ดนักลงทุนแบบพิสดารของเขา? แต่สัญชาตญาณของวิทยากรด้านจิตวิทยาบอกเธอทันทีว่า *ไม่ใช่* เสียงหอบหายใจที่ขาดช่วงแบบนั้น มันคืออาการของคนหมดแรงและกำลังเผชิญกับภาวะวิกฤตทางร่างกายอย่างแท้จริง รินรดาทิ้งเอกสารในมือวิ่งพรวดขึ้นไปยังเพนต์เฮาส์ส่วนตัวชั้นบนสุดทันที โดยไม่สนใจแล้วว่านักลงทุนฮ่องกงจะรอจนเบื่อแค่ไหน ประตูห้องทำงานส่วนตัวไม่ได้ล็อก เธอผลักมันเปิดเข้าไปอย่างแรง ภาพที่ปรากฏตรงหน้าทำให้ลมหายใจของเธอสะดุดกึก อาทิตย์ ซีอีโอหนุ่มผู้เนี๊ยบและทรงพลังเสมอในสายตาคนอื่น บัดนี้กำลังทรุดตัวพิงกับมุมโต๊ะทำงาน ใบหน้าคมคายแดงก่ำด้วยพิษไข้ ริมฝีปากแห้งผากซีดเผือด หน้าผากชุ่มไปด้วยเหงื่อกาฬที่ผุดพรายเต็มไปหมด แม้แต่เสื้อเชิ้ตสีเข้มราคาแพงก็ยังยับยู่ยี่จากการดิ้นรนทุรนทุราย "คุณอาทิตย์!" รินรดาร้องอุทานด้วยความตกใจ รีบปรี่เข้าไปคุกเข่าลงข้างกายเขา "คุณเป็นอะไร ทำไมไม่บอกใคร ไข้สูงขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่คะเนี่ย" อาทิตย์ปรือตาขึ้นช้าๆ แววตาที่เคยคมปราบและดุดัน บัดนี้ฉายแววอ่อนล้าและเปราะบางอย่างที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน เขากัดฟันแน่น พยายามฝืนยิ้มเยาะทั้งที่ตัวสั่นเทา "คุณ... ขึ้นมาทำไม... ควรจะไปรับหน้า... ไอ้พวกนักลงทุน..." เสียงของเขาแหบแห้งจนแทบกลายเป็นเสียงกระซิบ "ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาห่วงเรื่องงานแล้วค่ะ!" รินรดาเอ็ดเสียงดุ มือบางเอื้อมไปแตะหน้าผากกว้างเพื่อวัดอุณหภูมิ ความร้อนจากตัวเขาพุ่งสูงจนเธอสะดุ้ง "ตัวร้อนจี๋เลยนี่คะ คุณเป็นพวกบ้างานจนสมองกลับไปแล้วหรือไง ป่วยขนาดนี้ทำไมถึงฝืนตัวเองอยู่ได้" เธอพยายามพยุงร่างสูงใหญ่ให้ลุกขึ้นเพื่อพาไปนอนที่โซฟา แต่ด้วยความที่อาทิตย์ตัวสูงและหนักกว่ามาก ทำให้เธอเซถลนเกือบล้มลงไปทับเขาเสียเอง กลายเป็นว่าตอนนี้รินรดานั่งคร่อมอยู่บนตักของเขาโดยไม่ตั้งใจ ใบหน้าของทั้งคู่ห่างกันเพียงคืบเดียว ลมหายใจร้อนผ่าวที่เจือกลิ่นไอร้อนของพิษไข้เป่ารดพวงแก้มของเธออย่างชัดเจน อาทิตย์มองสบตาเธอ นัยน์ตาคมกริบฉายประกายบางอย่างที่ลึกล้ำเกินกว่าจะคาดเดา มือหนาที่สั่นเทาเอื้อมขึ้นมาแตะกรอบหน้าของเธออย่างแผ่วเบา ราวกับเขากำลังหลงทางอยู่ในความมืดแล้วเจอแสงสว่าง "ริน..." เขาเรียกชื่อเธอด้วยน้ำเสียงพร่าสั่น "อย่าไป... อยู่ตรงนี้..." รินรดาใจเต้นแรงระรัว ไม่ใช่เพราะความใกล้ชิดทางกาย แต่เป็นเพราะกลไกการป้องกันตัวที่พังทลายลงของเขาต่างหาก ในยามที่ผู้ชายที่แข็งแกร่งที่สุดคนหนึ่งต้องพ่ายแพ้ให้กับความเจ็บป่วย ความเปราะบางนี้ช่างมีพลังทำลายล้างหัวใจคนมองอย่างร้ายกาจ "ค่ะ... ฉันไม่ไปไหนหว่าหรอก" เธอบอกเสียงอ่อนลงโดยไม่รู้ตัว ปัดปอยผมที่ชื้นเหงื่อออกจากหน้าผากให้เขาอย่างเบามือ "เดี๋ยวฉันเช็ดตัวให้นะคะ อดทนหน่อย" คืนนั้น... ในขณะที่ด้านนอกพายุฝนเริ่มโหมกระหน่ำสาดซัดกระจกหน้าต่างเพนต์เฮาส์เสียงดังสนั่น แสงไฟสีส้มอบอุ่นในห้องนอนกว้างกลับกลายเป็นพื้นที่พักพิงเดียวที่มีอยู่ รินรดาไม่ได้ลงไปจัดการเรื่องนักลงทุน เธอโทรศัพท์สั่งเลขาฯ ให้เลื่อนนัดออกไปก่อนอย่างไร้เยื่อใย แล้วทุ่มเวลาทั้งหมดที่มีดูแลซีอีโอหนุ่มจอมซึนอย่างใกล้ชิด เธอทั้งเช็ดตัว เปลี่ยนเสื้อผ้า และคอยป้อนยา ลดไข้ให้เขาตลอดทั้งคืนโดยไม่ยอมข่มตานอนเลยแม้แต่น้อย เวลาล่วงเลยไปจนเกือบตีสาม อาการไข้ของอาทิตย์เริ่มทุเลลงบ้างแล้ว แต่เขากลับมีอาการเพ้อและละเมอออกมาด้วยพิษไข้ที่ยังหลงเหลือ มือหนาคว้าข้อมือของเธอไว้แน่น ไม่ยอมปล่อยให้เธอขยับไปไหน "แม่ครับ..." เสียงทุ้มครางแผ่วเบาด้วยความเจ็บปวดในความมืด "อย่าทิ้งผมไป... ทำไมถึงไม่อยู่..." รินรดานิ่งงัน หัวใจกระตุกวูบอย่างแรง นี่คือบาดแผลในวัยเด็กที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความเย่อหยิ่งและนิสัยชอบควบคุมของเขาใช่ไหม? ปมในใจที่เขาไม่เคยเปิดเผยให้ใครเห็น เธอกำลังได้ยินมันผ่านเสียงละเมอที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัวและโดดเดี่ยว เธอย่อตัวลงนั่งข้างเตียง ใช้มืออีกข้างกุมมือใหญ่ที่ชื้นเหงื่อของเขาไว้แน่น ถ่ายทอดความอบอุ่นและความมั่นคงไปให้ "ฉันอยู่นี่ค่ะ... คุณอาทิตย์ ไม่ต้องกลัวนะคะ ฉันไม่ได้ไปไหน" เธอพูดปลอบโยนด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนที่สุดเท่าที่จะทำได้ ราวกับกำลังโอบกอดเด็กชายตัวเล็กๆ ที่หลงทางอยู่ในความมืด อาทิตย์ค่อยๆ สงบลง ลมหายใจเริ่มสม่ำเสมอขึ้น ความอบอุ่นจากมือเรียวที่กุมไว้ทำให้เขารู้สึกปลอดภัยอย่างประหลาด รินรดาถอนหายใจออกมาเบาๆ ด้วยความโล่งอก เอนศีรษะพิงกับขอบเตียงเตรียมจะพักผ่อนบ้าง ทว่า... ในวินาทีที่ความเงียบสงบกำลังปกคลุมห้องนอน และเธอกำลังจะเคลิ้มหลับตาม เสียงฟ้าผ่าเปรี้ยงใหญ่ก็ดังขึ้นสนั่นหวั่นไหว พร้อมกับไฟในห้องที่ดับวูบลงเหลือเพียงความมืดมิด บรรยากาศรอบตัวเย็นเยียบลงทันตาเห็น รินรดายังไม่ทันได้ลุกขึ้นไปหาไฟฉาย มือหนาที่ควรจะหลับสนิทไปแล้ว กลับดึงรั้งข้อมือเธออย่างแรงด้วยแรงที่มหาศาล ร่างของเธอเซถลาล้มลงไปนอนบนเตียงกว้างภายใต้ร่างของเขาในความมืด ลมหายใจร้อนผ่าวรินรดากระทบต้นคอ พร้อมกับเสียงกระซิบแหบพร่าที่ชิดริมหูจนเธอขนลุกซู่ "ในเมื่อคุณบอกว่าจะไม่ไปไหน..." เสียงของอาทิตย์ทุ้มต่ำและเต็มไปด้วยแรงปรารถนาที่ถูกปลุกเร้าในความมืด "งั้นก็พิสูจน์ให้ผมเห็นหน่อยสิครับ... ว่าคุณพูดจริง" (โปรดติดตามตอนต่อไปนะคะ) ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและใจฟูไปกับความสัมพันธ์ของพวกเขานะคะ