อย่าทำตัวเป็นเด็ก

"คุณกำลังเอาอารมณ์ส่วนตัวมาปะปนกับงาน คุณอาทิตย์... และบอกตามตรงนะคะว่ามันดูไม่เป็นมืออาชีพเอาเสียเลย" น้ำเสียงของรินรดาไม่ได้ดัง แต่มันเฉียบคมราวกับใบมีดที่กรีดผ่านความเงียบงันภายในห้องประชุมใหญ่ เอกสารรายงานการประเมินโครงการถูกเลื่อนกลับไปตรงหน้าเจ้าของบริษัทด้วยปลายนิ้วเรียวสวย ดวงตาคู่คมของวิทยากรสาวมองตรงไปยังใบหน้าหล่อเหลาที่บัดนี้บึ้งตึงขึ้นอย่างเห็นได้ชัด อาทิตย์ขบกรามแน่นจนสันกล้ามเนื้อข้างแก้มกระตุก ความเงียบงันที่กดดันแผ่ซ่านระหว่างคนทั้งคู่จนแทบจะได้ยินเสียงเครื่องปรับอากาศทำงาน บรรยากาศในห้องเวลานี้ร้อนระอุเสียยิ่งกว่าเตาหลอม แม้ว่าภายนอกกระจกใสบานใหญ่ ค่ำคืนนี้มหานครจะอาบไล้ไปด้วยแสงไฟนีออนระยิบระยับ ทว่าภายในห้องประชุมชั้นบนสุดแห่งนี้กลับมีเพียงอุณหภูมิความคุุกรุ่นจากอีโก้ของผู้ชายที่ขึ้นชื่อว่าเป็นซีอีโอหนุ่มผู้สมบูรณ์แบบ กับความนิ่งสงบดั่งผิวน้ำลึกของหญิงสาวผู้กุมกุญแจไขปมจิตวิทยาในใจเขา "คุณหมายความว่ายังไง รินรดา" อาทิตย์เค้นเสียงลอดไรฟัน ดวงตาสีเข้มคมกริบจ้องเขม็งราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ ความหึงหวงที่กรุ่นอยู่ในอกตั้งแต่เห็นเธอยืนคุยกับนักลงทุนหนุ่มชาวต่างชาติในงานเลี้ยงรับรองเมื่อครู่ ทำให้สติสัมปชัญญะที่เคยสุขุมของเขาขาดผึ่ง "ผมแค่ท้วงติงเรื่องแผนกลยุทธ์ที่มันมีช่องโหว่ หรือเพราะไอ้หมอนั่นมันเห็นด้วยกับคุณ ผมถึงไม่มีสิทธิ์ออกความเห็น?" "เห็นไหมคะ? คุณกำลังใช้อารมณ์ตัดสินจริงๆ ด้วย" รินรดาถอนหายใจเบาๆ เอนหลังพิงพนักเก้าอี้ด้วยท่าทีผ่อนคลายอย่างจงใจเพื่อลดทอนแรงปะทะ ทว่าแววตาที่มองเขากลับเต็มไปด้วยความผิดหวังระคนเอ็นดู "เราคุยกันเรื่องตัวเลขและผลประกอบการของไตรมาสหน้า แต่วินาทีที่คุณหงุดหงิดใส่ทีมงาน เพียงเพราะสายตาของฉันไม่ได้มองที่คุณคนเดียว... มันไม่ใช่พฤติกรรมของผู้นำองค์กรระดับนี้เลยค่ะ" "ริน!" อาทิตย์ลุกพรวดขึ้นจากเก้าอี้ แรงกระแทกทำให้เก้าอี้หนังราคาแพงไถลถอยหลังไปหลายนิ้ว ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้าประชิดโต๊ะทำงานตัวยาว รัศมีการคุกคามแผ่ซ่านออกมาจากตัวเขาเต็มพิกัด "คุณกล้ามากนะที่สั่งสอนผมแบบนี้ กล้าเอาพฤติกรรมเด็กๆ มายัดเยียดให้ผม ทั้งที่ต้นเหตุจริงๆ มันมาจากใครกันแน่?" รินรดาไม่สะทกสะท้าน เธอยังคงนั่งนิ่ง ประสานสายตากับเขาอย่างไร้ความหวาดกลัว ในทางจิตวิทยาแล้ว มนุษย์มักจะใช้กลไกการป้องกันตัว (Defense Mechanism) แบบการปัดความรับผิดชอบ (Projection) เมื่อรู้สึกว่าตนเองสูญเสียการควบคุม และสิ่งที่อาทิตย์กำลังทำในตอนนี้ ก็คือภาพสะท้อนที่ชัดเจนที่สุดของเด็กผู้ชายตัวเล็กๆ ที่กำลังโวยวายเพราะกลัวจะถูกทอดทิ้ง เธอลุกขึ้นยืนบ้าง แม้ส่วนสูงจะน้อยกว่าเขาอยู่หลายช่วงตัว ทว่าความมั่นใจและท่าทีที่สงบนิ่งกลับทำให้เธอยดูทรงพลังไม่แพ้กัน รินรดาก้าวเข้าไปใกล้จนระยะห่างระหว่างคนทั้งคู่เหลือเพียงไม่กี่คืบ กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสมผสานกับความร้อนรุ่มจากตัวเขาปะทะเข้ากับจมูก "ถ้าคุณยังแยกแยะเรื่องงานกับเรื่องส่วนตัวไม่ได้ ต่อไปเราคงต้องทบทวนสัญญาการเป็นที่ปรึกษาแล้วล่ะค่ะ" เสียงหวานเอื้อnเอ่ยด้วยถ้อยคำที่เชือดเฉือนแต่ราบเรียบ "เพราะฉันไม่รับงานปั้นเจ้านายที่เอาแต่ใจตัวเองเหมือนเด็กอมมือหรอกนะคะ" คำว่า 'เด็กอมมือ' ราวกับสายฟ้าฟาดลงกลางใจของซีอีโอหนุ่มผู้ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใคร มือหนาเอื้อมไปคว้าข้อมือเรียวของเธอไว้โดยอัตโนมัติ แรงบีบไม่ได้รุนแรงจนเจ็บ แต่มันสั่นเทาด้วยความโกรธและ... ความกลัวที่เขาเองก็ไม่อยากยอมรับ "ปล่อยผมไม่ได้นะ รินรดา" เสียงของเขาแหบพร่าลง ความแข็งกร้าวเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความร้าวรานลึกๆ ที่ซ่อนอยู่ภายใต้เปลือกนอกอันหยิ่งผยอง "คุณก็รู้ว่าทำไมผมถึงเป็นแบบนี้ ทำไมผมถึงทนมองคุณไปยิ้มให้คนอื่นไม่ได้... ทำไมคุณถึงใจร้ายกับผมนัก" รินรดานิ่งงันไปชั่วขณะ หัวใจดวงน้อยกระตุกวูบเมื่อได้เห็นร่องรอยความเปราะบางในแววตาคู่นั้น ความรู้สึกผิดบาปแล่นริ้วขึ้นมาในอก แต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้เธอยอมจำนนต่อเกมทางอารมณ์ของเขา มืออีกข้างที่ว่าง ยกขึ้นแตะเบาๆ ที่หลังมือหนาซึ่งกุมข้อมือเธออยู่ สัมผัสที่อ่อนโยนขึ้นแต่มั่นคง "ความรักความหึงหวงมันเป็นเรื่องธรรมชาติค่ะอาทิตย์... แต่การที่คุณใช้มันมาทำลายความน่าเชื่อถือของตัวเองในที่ทำงาน นั่นไม่ใช่ความรัก แต่มันคือความเห็นแก่ตัว" น้ำเสียงของเธอเปลี่ยนเป็นนุ่มนวลขึ้น ทว่ายังคงความเฉียบคม "ถ้าคุณอยากให้ฉันมองคุณเป็นผู้ชายที่พึ่งพาได้ เป็นคนที่ฉันพร้อมจะยืนเคียงข้าง... คุณต้องพิสูจน์ให้เห็นก่อนสิคะว่า คุณโตพอที่จะดูแลความรู้สึกของตัวเองได้ โดยไม่ต้องคอยเหนี่ยวรั้งฉันไว้ด้วยความกลัว" อาทิตย์ชะงัก ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับพวงแก้มเนียน ความเงียบงันกลับมาปกคลุมอีกครั้ง ทว่าครั้งนี้มันไม่ใช่ความอึดอัด แต่เป็นห้วงเวลาแห่งการตระหนักรู้ที่ลึกซึ้ง ดวงตาสคมจ้องมองริมฝีปากอิ่มที่ขยับพูดคำสอนเตือนสติ สติที่หลุดลอยไปเริ่มกลับคืนมาทีละน้อย ความอบอุ่นจากฝ่ามือของเธอกำลังหลอมละลายอีโก้ที่หนาเตอะในใจเขาลงอย่างช้าๆ นิ้วแกร่งที่เคยบีบข้อมือเธอแน่น ค่อยๆ คลายออกอย่างยอมจำนน รินรดาลดมือลงเตรียมจะถอยหลังกลับ ทว่าในเสี้ยววินาทีนั้นเอง อาทิตย์กลับรวบเอวบางเข้าหาตัวด้วยความเร็วที่เธอไม่ทันตั้งตัว ร่างเพรียวถูกดึงเข้าไปแนบชิดแผ่นอกกว้างอย่างไร้ช่องว่าง ลมหายใจของทั้งคู่หลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกันในระยะประชิด ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกใจ ขณะที่ดวงตาคมกราบพราวระยับด้วยประกายความดื้อรั้นที่ยังคงเหลืออยู่ "ผมเข้าใจแล้ว..." เสียงกระซิบต่ำพร่าดังอยู่ชิดริมใบหู ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดต้นคอจนขนลุกชัน "ผมจะทำตัวเป็นผู้ใหญ่... เป็นผู้ชายที่คู่ควรกับคุณให้ดู" รินรดากำลังจะอ้าปากเถียงกลับ ทว่าจังหวะที่เงยหน้าขึ้นสบตานั้น ปลายจมูกโด่งเป็นสันของเขาก็เฉียดผ่านแก้มเนียนไปเพียงนิดเดียว ระยะห่างที่ใกล้จนเกินไปทำให้หัวใจเธอเต้นรัวระส่ำอย่างควบคุมไม่ได้ ความตั้งใจที่จะอบรมสั่งสอนเขาต่อปลิวหายไปกับอากาศ *ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก!* เสียงเคาะประตูดังขึ้นขัดจังหวะความหวานปนระอุในห้องประชุมอย่างไม่รู้กาลเทศะ ตามด้วยเสียงเปิดประตูที่แง้มออกโดยไม่รอให้เจ้าของห้องอนุญาต "ท่านประธานคะ เอกสารด่วนจาก... อุ๊ย! ขอประทานโทษค่ะ!" เสียงเลขาฯ สาวอุทานลั่นด้วยความตกใจเมื่อเห็นภาพเจ้านายหนุ่มกำลังกอดรัดอยู่กับวิทยากรคนสวยในระยะแนบชิดสนิทสนม ร่างบางรีบดึงประตูปิดกลับเข้าไปทันทีด้วยความรวดเร็วปานสายฟ้าแลบ ทิ้งให้คนทั้งคู่ค้างเติ่งอยู่ในท่าเดิม อาทิตย์ก้มลงมองหญิงสาวในอ้อมแขนที่ตอนนี้แก้มใสขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยความเขินอาย ริมฝีปากหยักยกยิ้มเจ้าเล่ห์ขึ้นอย่างเหนือกว่า ทว่าก่อนที่เขาจะได้เอ่ยปากพูดอะไร รินรดาก็ใช้มือดันแผ่นอกเขาออกเต็มแรงแล้วผละถอยหลังก้าวหนึ่งด้วยใบหน้าที่พยายามปรับให้กลับมานิ่งสนิท "ปล่อยค่ะ! นี่คุณ..." เธอยังไม่ทันได้ต่อว่าเขาให้จบประโยค ประตูห้องประชุมก็ถูกเปิดผางเข้ามาอีกครั้งด้วยสีหน้าเคร่งเครียดของเลขาฯ คนเดิม "ท่านประธานคะ... เกิดเรื่องใหญ่แล้วค่ะ! นักลงทุนรายใหญ่ที่สุดจากฮ่องกงยกเลิกนัดกะทันหัน และตอนนี้เขากำลังยืนรอพบคุณอยู่ที่ล็อบบี้ข้างล่างด้วยตัวเองค่ะ!" ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาเติมพลังใจให้กันนะคะ ❤️