ความหึงหวงที่ไร้เหตุผล

แรงเหวี่ยงจากการถูกอุ้มพาดบ่าอย่างกะทันหันทำเอารินรดาเกือบเผลอกรีดร้องออกมาด้วยความตกใจ แต่สัญชาตญาณของการเป็นวิทยากรผู้ควบคุมสถานการณ์เสมอทำให้เธอเปลี่ยนจากการทุบตีระรัวเป็นการจิกนิ้วลงบนลาดไหล่กว้างภายใต้เสื้อสูทเนื้อดีแทน "คุณอาทิตย์! ปล่อยฉันลงเดี๋ยวนี้เลยนะคะ บ้าหรือเปล่าเนี่ย!" เสียงหวานตวาดแหวด้วยความขัดแย้งระหว่างความอายและโทสะที่พุ่งปรี๊ด กรรมการอาวุโสสามคนที่นั่งหน้าซีดเผือดอยู่ในห้องประชุมถึงกับอ้าปากค้าง ทำอะไรไม่ถูกเมื่อได้เห็นซีอีโอหนุ่มผู้เยือกเย็นและทรงอำนาจกำลังแบกผู้หญิงออกไปต่อหน้าต่อตา อาทิตย์ไม่แม้แต่จะชายตามองสภาพแวดล้อมรอบตัว ขาทาสะบ้าวางก้าวฉับๆ พา (หรือจะเรียกว่าลาก) ร่างบางที่ดิ้นขลุกขลักออกจากห้องประชุมกระจกใส มุ่งตรงไปยังลิฟต์ผู้บริหารส่วนตัวที่เชื่อมต่อกับห้องทำงานเพนต์เฮาส์ชั้นบนสุดทันที บรรยากาศรอบตัวเขามืดทะทึบจนพนักงานหน้าห้องต่างพากันก้มหน้าหลบรัศมีอำนาจที่แผ่ออกมาแทบไม่ทัน ติ๊ง! ประตูลิฟต์ส่วนตัวปิดสนิทลงพร้อมกับแรงเหวี่ยงเบาๆ ที่อาทิตย์ใช้ดันร่างบางให้แนบชิดติดกับผนังห้องโดยสารเย็นเฉียบ แขนแกร่งทั้งสองข้างยกขึ้นกักขังเธอไว้ตรงกลาง ปิดตายทุกทางหนี ดวงตาคมกริบดั่งเหยี่ยวจ้องมองคนตัวเล็กกว่าราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ "สนุกมากไหมคะกับการนั่งยิ้มรับมุกตลกฝืดๆ ของนายกรณ์เขาเนี่ย?" เสียงทุ้มต่ำลอดไรฟันออกมาด้วยความเคืองขุ่น อารมณ์หึงหวงที่เจ้าตัวพยายามกดทับไว้ตั้งแต่ตอนที่เห็นกรณ์โน้มตัวเข้าไปกระซิบข้างหูกลุ่มเป้าหมาย พังทลายลงไม่เป็นท่าเมื่อความอดทนหมดลง รินรดาเชิดหน้าขึ้นสู้ สายตาคมกวาดมองใบหน้าหล่อเหลาที่ตอนนี้ขึ้นสันกรามเด่นชัดด้วยความโกรธ เธอยกยมุมปากขึ้นน้อยๆ เป็นรอยยิ้มเย้าแหย่ที่ชวนให้อาทิตย์ยิ่งสติหลุด "อ๋อ... นี่คุณกำลังหึงเหรอคะ?" เธอย้อนถามเสียงใส จงใจเน้นคำว่า 'หึง' ให้ชัดถ้อยชัดคำ "ในฐานะอะไรไม่ทราบคะ ซีอีโอจอมเผด็จการ หรือว่า... สามีในนามที่ลืมไปแล้วว่าเราตกลงกันไว้ยังไง?" คำถามยอกย้อนนั้นแทงใจดำอาทิตย์เข้าอย่างจัง ชายหนุ่มขบกรามแน่น สันจมูกโด่งคมขยับเข้าใกล้ใบหน้างามจนปลายจมูกแทบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนที่เจือกลิ่นเมนทอลอ่อนๆ เป่ารดพวงแก้มแดงระเรื่อของเธอ "ในฐานะผู้ชายคนเดียวที่มีสิทธิ์ในตัวคุณไง รินรดา!" อาทิตย์คำรามลอดคอ น้ำเสียงทรงพลังสั่นระริกด้วยแรงอารมณ์ที่ควบคุมยาก "คุณเป็นผู้หญิงของผม ใครหน้าไหนก็ไม่มีสิทธิ์มามองคุณด้วยสายตาแบบนั้น... โดยเฉพาะไอ้กรณ์!" กลไกทางจิตวิทยาที่รินรดาศึกษามารabundantly ทำงานทันทีในหัว เธออ่านขาดว่าอาการของอาทิตย์ตอนนี้คือการแสดงออกของ *Possessive Jealousy* หรือความหึงหวงแบบครอบครอง ซึ่งมีรากเหมาจากปมปัญหาความกลัวการสูญเสียในวัยเด็ก แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าเธอจะยอมจำนนต่อความเอาแต่ใจของเขา "ตลกจะตายไปนะคะ..." รินรดาหัวเราะในลำคอเบาๆ ดวงตากลมโตฉายแววท้าทาย "คุณไม่มีสิทธิ์มาห้ามไม่ให้ใครมองฉัน หรือห้ามไม่ให้ฉันยิ้มให้ใครหรอกค่ะ เพราะเราไม่ได้เป็นอะไรกัน... อื้อ!" ประโยคถัดมาถูกกลืนหายไปในลำคอทันที เมื่ออาทิตย์หมดความอดทนที่จะต่อปากต่อคำ ริมฝีปากหนาประกบจูบลงมาปิดเรียวปากอิ่มทันทีอย่างไร้ความปรานี จูบที่เริ่มต้นด้วยความโกรธเกรี้ยวและเอาแต่ใจ แต่ไม่นานนักก็แปรเปลี่ยนเป็นความเร่าร้อน รุนแรง และเว้าวอนในคราเดียวกัน รินรดาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ มือบางระดมทุบลงบนอกแกร่งเพื่อประท้วง แต่มีหรือที่แรงแค่นี้จะสะเทือนซีอีโอหนุ่มผู้เอาแต่ใจ เมื่อเห็นว่าเธอไม่ยอมเปิดทางให้ อาทิตย์จึงใช้มือข้างหนึ่งบีบกรามมนเบาๆ ให้เผลอเผยอริมฝีปากออก ก่อนจะสอดแทรกเรียวลิ้นร้อนเข้าไปกวาดต้อนความหวานล้ำภายในอย่างเอาแต่ใจ จูบที่ยาวนานและเต็มไปด้วยอารมณ์ดิบเถื่อนทำให้สมองของรินรดาขาวโพลน กลิ่นกายสะอาดผสมผสานกับความเร่าร้อนที่เขาถ่ายทอดมาทำให้เข่าเธอแทบทรุด โชคดีที่แขนแกร่งอีกข้างยังคงโอบเอวคอดกิ่วของเธอไว้แนบแน่น ร่างกายของทั้งคู่แนบชิดจนแทบหลอมรวมเป็นเนื้อเดียวกัน ความโกรธขึงเมื่อครู่ถูกแผดเผาจนมลายหายไปในพริบตา เหลือเพียงเคมีทางกายที่รุนแรงจนต้านทานไม่ไหว กระทั่งลิฟต์เดินทางมาถึงชั้นเพนต์เฮาส์และส่งเสียงเตือนเบาๆ อาทิตย์จึงยอมถอนริมฝีปากออกอย่างอาลัยอาวรณ์ ดวงตาคมกริบมองริมฝีปากบวมเจ่อสีแดงก่ำของหญิงสาวด้วยความพึงพอใจ "ทีนี้... หายปากเก่งหรือยังครับ?" เสียงกระซิบพร่าพร่าชิดริมหูทำเอาขนลุกซู่ รินรดาหอบหายใจถี่กระชั้น ใบหน้าหวานแดงก่ำไม่แพ้ริมฝีปาก เธอยกมือขึ้นเช็ดปากตัวเองลวกๆ พยายามรวบรวมสติที่กระเจิดกระเจิงกลับคืนมา "คุณมัน... คนเผด็จการ เอาแต่ใจที่สุด!" "ถ้าไม่ทำแบบนี้ คุณก็ไม่ยอมหุบปากสักที" อาทิตย์ตอบหน้าตาย มือหนายังคงไม่ยอมปล่อยจากการโอบเอวบาง พาเธอเดินก้าวออกจากลิฟต์ตรงไปยังโซนห้องทำงานส่วนตัว แต่ทว่า... ก้าวแรกที่เดินพ้นจากโถงลิฟต์ ร่างสูงก็ต้องหยุดชะงักกึก สีหน้าพึงพอใจเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความตกตะลึงระคนขม เมื่อภาพเบื้องหน้าปรากฏร่างของหญิงสาวในชุดเดรสหรูหราคนหนึ่ง กำลังนั่งไขว่ห้างรออยู่บนโซฟาหนังแท้กลางห้องทำงาน พร้อมกับรอยยิ้มเย็นชาที่ส่งตรงมายังพวกเขา "สวัสดีค่ะพี่อาทิตย์... ไม่คิดเลยนะคะว่ากลับมาคราวนี้ จะได้เห็นฉากเด็ดต้อนรับแบบนี้พอดี" น้ำเสียงหวานหยาดเยิ้มแต่แฝงด้วยพิษสงรอบตัวทำให้รินรดารู้สึกได้ถึงความเย็นยะเยือกที่วิ่งพล่านไปตามสันหลัง ขณะที่อาทิตย์หน้าเสียไปชั่วขณะเมื่อเอ่ยชื่อแขกผู้ไม่ได้รับเชิญออกมาด้วยความตกใจ "แพร... เธอมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?" --- รี้ดเดอร์คะ เตรียมใจรับมือกับศึกครั้งใหม่นี้ได้เลยนะคะ! 🤍✨ - จิตวิทยาเพื่อทุกคน