สัญญาที่เริ่มสั่นคลอน

"คุณกำลังใช้ฉันเป็นเกราะกำบังความรู้สึกตัวเองอยู่หรือเปล่าคะ... คุณอาทิตย์" น้ำเสียงของรินรดาไม่ได้สั่นเครือเลยแม้แต่น้อย แต่มันกลับนิ่งสนิท ทรงพลัง และบาดลึกจนคนที่นั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานราคาแพงถึงกับชะงัก ปากกา Montblanc ในมือหนาหยุดนิ่งกลางอากาศ ก่อนที่ร่างสูงสง่าของซีอีโอหนุ่มจะค่อยๆ เงยขึ้นสบตาเธอ แววตาคมกริบที่เคยใช้กดดันคนทั้งบริษัทในยามนี้กลับไหววับอย่างหาได้ยาก ประ,กายความไม่พอใจและความจำนนปะปนกันอยู่ในนั้นอย่างน่าสนใจ ห้องทำงานส่วนตัวบนชั้นสูงสุดของตึกระฟ้าเงียบงัน ราวกับเสียงเครื่องปรับอากาศถูกกลืนหายไปในความตึงเครียดที่พุ่งสูงขึ้นอย่างไร้รอยต่อ รินรดายืนกอดอกพิงสะโพกกับขอบหน้าต่างกระจกใสบานใหญ่ เบื้องล่างคือมหานครกรุงเทพฯ ที่กำลังสั่นไหวด้วยแสงไฟยามค่ำคืน แต่สิ่งที่ดึงดูดสายตาของเธอกลับไม่ใช่ทัศนียภาพภายนอก หากเป็นผู้ชายตรงหน้าที่เธอกำลังทำหน้าที่ 'ปรับจูน' หัวใจให้เขาตามสัญญาจ้างมูลค่ามหาศาล ตลอดสิบสองตอนที่ผ่านมา ความสัมพันธ์ของพวกเขาเติบโตผ่านทฤษฎีทางจิตวิทยา การละลายพฤติกรรม และเกมจิตวิทยาที่ผลัดกันรุกผลัดกันรับจนเคมีพุ่งกระฉูดในทุกๆ หน้ากระดาษที่นักอ่านอย่างพวกคุณตามติด แต่วันนี้... เส้นแบ่งบางๆ ระหว่างคำว่า 'ที่ปรึกษา' กับ 'พื้นที่ส่วนตัว' เริ่มสั่นคลอนอย่างรุนแรง อาทิตย์วางปากกาลงบนโต๊ะด้วยจังหวะที่หนักแน่นเกินความจำเป็น เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวเข้ามาหาเธอทีละก้าวอย่างคุกคาม แต่รินรดากลับไม่ถอยหลังหนีแม้แต่นصفก้าว เธอยังคงเชิดหน้าสบตากับเขาด้วยรอยยิ้มมุมปากที่แฝงความท้าทาย "คุณคิดเกินขอบเขตของโปรเฟสชันแนลแล้วนะ รินรดา" เสียงทุ้มต่ำลอดไรฟันออกมาด้วยความหงุดหงิดระคนอารมณ์บางอย่างที่เขาพยายามกดทับไว้ "ใครกันแน่คะที่เกินขอบเขต?" รินรดาย้อนถามทันควัน ดวงตากลมโตฉายแววรู้ทัน "ฉันถูกจ้างมาเพื่อช่วยให้คุณบริหารจัดการความเครียดและพัฒนาภาวะผู้นำ ไม่ได้ถูกจ้างมาให้เป็นคนที่คุณต้องรายงานทุกฝีก้าวว่าวันนี้กินข้าวกับใคร หรือแม้กระทั่ง... ส่งสายตาหวงก้างเวลาฉันคุยกับลูกค้ารายอื่นแบบเมื่อเย็นนี้" คำว่า 'หวงก้าง' ทำเอาคิ้วเข้มของอาทิตย์กระตุกอย่างแรง เขาหยุดยืนประชิดตัวเธอในระยะประชิด กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสมกับความอบอุ่นเฉพาะตัวแผ่ซ่านจนพื้นที่รอบตัวแคบลงถนัดตา ร่างสูงใหญ่โน้มใบหน้าลงมาหาเธอเล็กน้อยเพื่อกดดันให้เธอจนมุม แต่รินรดากลับใช้กลไกการรับมือที่เธอเชี่ยวชาญที่สุด—นั่นคือการนิ่งและจ้องมองทะลุเข้าไปในม่านตาของเขา "คุณกำลังกลัว..." รินรดาพูดเบาๆ แต่ชัดเจนทุกถ้อยคำ "คุณกลัวว่าถ้าวันหนึ่งสัญญาฉบับนี้สิ้นสุดลง และฉันเดินออกไปจากชีวิตคุณจริงๆ คุณจะไม่มีข้ออ้างอะไรที่จะรั้งฉันไว้อีกต่อไปต่างหาก" อาทิตย์ชะงักกึก ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับแก้วเนียนของหญิงสาวเพราะระยะห่างที่ใกล้จนเกินไป มือหนายื่นออกไปวางทราบลงบนกระจกใสข้างลำตัวเธอ กักขังเธอไว้ในวงแขนอย่างกลายๆ เป็นการแสดงออกถึงสัญชาตญาณความเป็นเจ้าIการที่เด่นชัดที่สุด "คุณมั่นใจเกินไปแล้ว รินรดา" อาทิตย์กระซิบชิดริมฝีปาก น้ำเสียงของเขาทุ้มนุ่มจนน่ากลัว มันไม่ใช่ความโกรธอีกต่อไปแล้ว แต่มันคือความจนมุมของคนที่ถูกอ่านใจทะลุปรุโปร่ง "คุณคิดว่าคุณถอดรหัสผมได้ทุกอย่าง งั้นลองทายดูสิว่า... ตอนนี้ผมกำลังคิดอะไรอยู่" บรรยากาศในห้องร้อนระอุขึ้นมาทันตาเห็น เคมีระหว่างความซึนปากร้ายของพระเอกหนุ่มกับความฉลาดทันคนของนางเอกสาวปะทะกันจนเกิดประกายไฟในความเงียบ รินรดาหัวใจเต้นผิดจังหวะไปชั่วขณะเมื่อปลายนิ้วอุ่นจัดของเขาเอื้อมมาเกลี่ยปอยผมที่หลุดล่วงลงมาทัดใบหูของเธออย่างแผ่วเบา สัมผัสที่ไร้การปรุงแต่งนั้นทำเอาสติที่ตั้งกำแพงไว้แทบพังทลาย "คุณ..." รินรดาพยายามควบคุมเสียงไม่ให้สั่น แต่มันยากเหลือเกินเมื่อปลายนิ้วของเขาเลื่อนไล้มาแตะเบาๆ ที่กรอบหน้า "คุณกำลังใช้อำนาจความเป็นเจ้านายมากลบเกลื่อนความกลัวในใจต่างหากค่ะ" อาทิตย์ยิ้มมุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ร้ายกาจและมีเสน่ห์เหลือร้ายจนคนมองแทบหยุดหายใจ ใบหน้าคมคายโน้มต่ำลงมาอีกนิด จนริมฝีปากแทบจะแนบชิดกับใบหูของเธอ "งั้นเรามาลองพิสูจน์กันไหมล่ะครับ ว่าสัญญาจ้างบ้าๆ นี่... มันยังจำเป็นอยู่ไหม ในเมื่อตอนนี้ผมไม่ได้มองคุณเป็นแค่ที่ปรึกษาอีกต่อไปแล้ว" ประโยคบอกรักกลายๆ ที่หลุดออกมาจากปากซีอีโอหนุ่มผู้ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใคร ทำเอารินรดานิ่งค้างไป สมองที่เคยประมวลผลทฤษฎีจิตวิทยาอย่างแม่นยำกลับว่างเปล่าลงชั่วขณะ มือเรียวเล็กที่ตั้งใจจะยกขึ้นดันอกเขาไว้ กลับถูกมือหนาคว้าไปกุมแนบ1ในอกอุ่นของเขาแทน จังหวะการเต้นของหัวใจที่รัวเร็วจากด้านในส่งผ่านฝ่ามือมาถึงเธออย่างชัดเจน ทว่า... ในวินาทีที่บรรยากาศกำลังจะลalyละลายเข้าสู่จุดไคลแม็กซ์ที่นักอ่านทุกคนรอคอย เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นสามครั้งติดกันอย่างไม่มีมารยาท พร้อมกับบานประตูห้องทำงานที่ถูกผลักเปิดออกโดยไม่รออนุญาต! "คุณอาทิตย์คะ แย่แล้วค่ะ! แขกไม่ได้รับเชิญคนนั้น... คนที่เรารอคอยมาตลอดสามเดือน บุกมาถึงล็อบบี้ข้างล่างแล้วค่ะ!" รินรดาเบิกตากว้างเล็กน้อยเมื่อได้ยินเสียงเลขาหน้าห้องที่วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาขัดจังหวะความเป็นความตายนี้ แต่วินาทีที่เธอกำลังจะดึงมือออกจากอุ้งมือของอาทิตย์เพื่อหันไปจัดการงาน พระเอกหนุ่มกลับกระชับมือเธอให้แน่นขึ้นกว่าเดิม พร้อมกับหันไปตวัดสายตาคมกริบดั่งใบมีดใส่ผู้มาใหม่ด้วยความหงุดหงิดขั้นสุด ก่อนที่อาทิตย์จะหันกลับมามองสบตารินรดาด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก พร้อมกับกระซิบประโยคที่ทำให้เธอต้องช็อกค้าง "เรื่องของเรายังไม่จบ... แต่ตอนนี้ มีเกมที่สนุกกว่ากำลังจะเริ่มขึ้นแล้วล่ะครับ" --- ขอบคุณที่ติดตามและอยู่เคียงข้างการเดินทางของหัวใจคู่นี้เสมอนะคะ ❤️