รอยยิ้มแรกที่ไม่ได้ตั้งใจ

"คุณกำลังใช้กลไกการป้องกันตัวเองแบบ Intellectualization อยู่ค่ะ คุณอาทิตย์..." น้ำเสียงของรินรดาใสกระจ่างและเฉียบคมราวกับใบมีดที่กรีดผ่านอากาศเย็นเยียบในห้องทำงานส่วนตัว แสงไฟสลัวจากโคมไฟบนโต๊ะทำงานส่องกระทบสันจมูกโด่งเป็นคมของซีอีโอหนุ่มผู้ทรงอิทธิพล เขากำลังจ้องมองเธอด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความพยายามจะควบคุมอำนาจเหนือกว่า ทว่ากล้ามเนื้อตรงกรามกลับขบเข้าหากันจนเป็นสันนูน อาทิตย์แค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกริบหรี่ลงเล็กน้อยอย่างอันตราย ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทเข้ารูปขยับเข้าใกล้โต๊ะทำงานฝั่งที่เธอยืนอยู่จนระยะห่างลดลงเหลือเพียงคืบเดียว ความกดดันแผ่ซ่านออกมาจากตัวเขาจนคนทั่วไปคงถอยร่นด้วยความหวาดกลัว แต่วิทยากรสาวของเรากลับเชิดคางขึ้นสู้ สายตาส่งประกายท้าทายไม่มีความเกรงกลัวแม้แต่น้อย "อย่ามาวิเคราะห์ผมด้วยหลักจิตวิทยาฮافๆ ของคุณนะ รินรดา" เสียงทุ้มต่ำลอดไรฟันออกมาด้วยความหงุดหงิดระคนเย้ยหยัน "คุณคิดว่าคุณอ่านผมออกทุกอย่างอย่างนั้นเหรอ ผู้หญิงปากเก่งอย่างคุณนี่... บางทีน่าจับมาลงโทษให้เข็ดหลาบเสียจริง" "ถ้าการลงโทษของคุณหมายถึงการใช้อำนาจกดดันและทำตัวเป็นเด็กเอาแต่ใจล่ะก็ ดิฉันเกรงว่าคุณต้องไปศึกษาทฤษฎีพัฒนาการทางอารมณ์ใหม่นะคะ" รินรดายิ้มหวานหยด ทว่าแววตากลับคมกริบ "คนเก่งระดับคุณอาทิตย์ ไม่ควรใช้ความดุร้ายมากลบเกลื่อนความกลัวที่จะสูญเสียการควบคุมเลยค่ะ มันดู... เปราะบางนะคะ" คำว่า 'เปราะบาง' พุ่งชนเข้ากลางเป้าหมายอย่างจัง อาทิตย์ชะงักไปชั่วขณะ ดวงตาคมดุเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความตกใจที่ถูกมองทะลุปรุโปร่ง เขานิ่งค้างไปราวกับถูกตรึงไว้ด้วยคำพูดนั้น ความเงียบเข้าปกคลุมพื้นที่ระหว่างคนทั้งสองชั่วอึดใจ มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานเบาๆ และเสียงลมหายใจที่สะท้อนความกรุ่นโกรธในอกของชายหนุ่ม ทว่า แทนที่จะโต้เถียงด้วยวาจาเชือดเฉือนเช่นเคย มุมปากหยักลึกของอาทิตย์กลับกระตุกขึ้นเล็กน้อย ความโกรธเกรี้ยวเมื่อครู่มลายหายไปในพริบตา แทนที่ด้วยรอยยิ้มจางๆ ที่ปรากฏขึ้นบนใบหน้าคมคาย—รอยยิ้มแรกที่ไม่ได้ตั้งใจ รอยยิ้มที่ไม่ได้เกิดจากการปั้นแต่งเพื่อธุรกิจหรือการเยาะเย้ยถากถาง แต่มันคือความพ่ายแพ้ราบคาบต่อความจริงใจและแหลมคมของหญิงสาวตรงหน้า รอยยิ้มนั้นอบอุ่น ทรงเสน่ห์ และทำเอาหัวใจของรินรดาเต้นผิดจังหวะไปชั่วขณะโดยไม่ทันตั้งตัว รินรดาถึงกับกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เสน่ห์ที่ถูกปลดปล่อยออกมาอย่างไร้การป้องกันตัวของพ่อหนุ่มสายซึนคนนี้มีอานุภาพรุนแรงเกินกว่าที่เธอคาดคิดไว้มาก รอยยิ้มนั้นเปลี่ยนภาพลักษณ์ซีอีโอผู้เยียบเย็นให้กลายเป็นผู้ชายอันตรายที่สั่นคลอนความมั่นคงในใจเธอได้อย่างน่าประหลาด "คุณนี่มัน..." อาทิตย์ส่ายหัวเบาๆ น้ำเสียงที่เคยแข็งกร้าวเมื่อครู่กลับเจือแววอ่อนโยนและขบขันอย่างหาได้ยาก "ปากดีไม่เปลี่ยนเลยสินะ..." เขาก้าวประชิดเข้ามาอีกก้าว จนรินรดาต้องเผลอถอยหลังไปชนกับขอบโต๊ะทำงานโดยอัตโนมัติ พื้นที่ถูกบีบให้แคบลงจนได้กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสมกับความอบอุ่นจากร่างกายของเขา หัวใจของวิทยากรสาวเต้นรัวแรงยิ่งกว่าตอนที่ต้องขึ้นบรรยายต่อหน้าคนนับพันเสียอีก เธอกำมือแน่นเพื่อเรียกสติ กำลังจะอ้าปากสวนกลับเพื่อรักษาฟอร์ม ปัง! เสียงเปิดประตูห้องทำงานดังขึ้นอย่างแรงโดยไม่มีการเคาะขออนุญาต รินรดาและอาทิตย์สะดุ้งผละออกจากกันอย่างรวดเร็วราวกับมีกระแสไฟช็อต อาทิตย์หันขวับไปมองผู้มาใหม่ด้วยแววตาดุดันที่กลับมาคมกริบยิ่งกว่าเดิม ขณะที่รินรดาเบิกตากว้างเมื่อเห็นเงาร่างของบุคคลที่สามก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเยาะที่ซ่อนไว้ไม่มิด --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางและเติบโตไปพร้อมกับตัวละครในทุกๆ ตอนนะคะ