ใครกันแน่ที่หวั่นไหว

ลมหายใจอุ่นร้อนที่ยังวนเวียนอยู่ใกล้ชิด ทำให้ห้องทำงานสลัวยามค่ำคืนแคบลงไปถนัดตา สติที่เคยกระเจิงจากอาการตื่นตระหนกของอาทิตย์เมื่อครู่ ถูกแทนที่ด้วยความเงียบงันที่น่าอึดอัดยิ่งกว่า รินรดายังคงนั่งอยู่บนเก้าอี้ทำงานตัวใหญ่ ปลายเล็บเรียวสวยเผลอจิกเข้าหากันโดยอัตโนมัติเมื่อตระหนักว่าระยะห่างระหว่างเธอกับซีอีโอหนุ่มผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเย่อหยิ่งเวลานี้ แทบไม่มีพื้นที่เหลือให้หายใจ "คุณอาทิตย์... อาการแน่นหน้าอกดีขึ้นแล้วนะคะ" เสียงหวานเอ่ยทำลายความเงียบ แม้จะพยายามบังคับให้ราบเรียบที่สุด แต่จังหวะหัวใจที่เต้นโครมครามในอกกลับทรยศความนิ่งสงบที่เธอกำลังสร้างขึ้น อาทิตย์ไม่ได้ขยับถอยห่าง ดวงตาคมกริบที่เคยฉายแววเกรี้ยวกราดยามเผชิญหน้ากับปัญหาธุรกิจ บัดนี้กลับไหวระริกสะท้อนเงาร่างของเธอไว้จนเต็มปรี่ ฝ่ามือหนาที่เมื่อครู่ยังกำชายเสื้อของเธอแน่น ค่อยๆ คลายออกช้าๆ ราวกับเพิ่งได้สติว่าเขาเผลอแสดงด้านที่อ่อนแอที่สุดออกมาต่อหน้าผู้หญิงที่เขาตั้งแง่รังเกียจมาตลอด "คุณทำอะไรลงไป..." น้ำเสียงทุ้มต่ำแหบพร่า เอ่ยลอดไรฟันด้วยความรู้สึกที่ตีรั้นกันอยู่ในอก ทั้งขัด ฃเขิน หวาดระแวง และ... หวั่นไหว อย่างที่เขาไม่เคยรู้สึกมาก่อนในชีวิต "ฉันแค่ใช้วิธีทางจิตวิทยาพื้นฐานช่วยดึงสติคุณกลับมาค่ะ" รินรดาเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย แม้แผ่นหลังจะแนบชิดกับพนักพิงหนังสัตว์ราคาแพงจนขยับไปไหนไม่ได้ "หรือคุณอยากให้ฉันยืนมองคุณช็อกตายคาห้องทำงาน เพื่อที่พรุ่งนี้ฉันจะได้ตกงานแบบสมบูรณ์แบบล่ะคะ" ปากเก่ง... เธอมันเป็นผู้หญิงที่ต่อให้ตกอยู่ในสถานการณ์หน้าสิ่วหน้าขวาน ก็ยังหาคำพูดมาจิกกัดเขาได้เจ็บแสบเสมอ แต่อาทิตย์กลับไม่รู้สึกโกรธเหมือนทุกครั้ง หัวใจที่เต้นรัวด้วยความตื่นตระหนกเมื่อครู่ ตอนนี้มันกำลังเต้นแรงด้วยสาเหตุอื่น... สาเหตุที่อันตรายกว่า ปั่นป่วนกว่า และ ควบคุมไม่ได้เลยสักนิด ภาพที่เขาร่วงลงไปซบหน้าลงกับลาดไหล่ของเธอ ภาพที่มือเรียวคู่นั้นประคองใบหน้าเขาไว้พร้อมกับเสียงกระซิบอ่อนโยนแต่เด็ดเดี่ยว... มันกำลังวนเวียนอยู่ในหัวสมองของซีอีโอหนุ่มซ้ำแล้วซ้ำเล่า ผู้ชายที่เชื่อมั่นในเหตุผลและตรรกะมาตลอดชีวิตอย่างเขา กำลังพ่ายแพ้ให้กับกลไกทางจิตวิทยาที่ผู้หญิงตรงหน้าจงใจ (หรือบังเอิญ) งัดขึ้นมาใช้ "คุณ..." อาทิตย์ขยับใบหน้าเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด จนรินรดาต้องเผลอกลั้นหายใจ "คุณกำลังเล่นกับไฟ รินรดา" "ฉันเป็นวิทยากรค่ะ ไม่ใช่คนเล่นของ" เธอสวนกลับทันควัน ดวงตากลมโตจ้องตอบอย่างไม่ยอมแพ้ แม้หัวใจจะเต้นแรงจนแทบกระเด็นออกมานอกอก "และคนที่กำลังเอาแต่ใจตัวเองจนเกือบเอาชีวิตไม่รอดเมื่อกี้ ก็คือคุณอาทิตย์ต่างหากนะคะ" คำพูดแทงใจดำนั้นทำให้อาทิตย์แค่นหัวเราะในลำคอ แต่แววตาคมกริบกลับลุ่มลึกขึ้นจนน่ากลัว มือหนาเอื้อมออกไปท้าวพนักแขนของเก้าอี้ที่เธอนั่ง กักตัวเธอไว้ในวงแขนอย่างเบ็ดเสร็จ ไอร้อนจากกายหนาแผ่ซ่านเข้ามาจนรินรดาต้องเอนตัวหนีโดยสัญชาตญาณ แต่ทว่า... ไร้ทางหนี "แล้วถ้าผมบอกว่า... อาการพวกนั้นมันไม่ได้เกิดจากความเครียดเรื่องงานอย่างเดียวล่ะ" อาทิตย์กระซิบแผ่วเบา ริมฝีปากหยักได้รูปอยู่ห่างจากริมฝีปากเธอนิดเดียว ปลายจมูกแทบจะชนกันอยู่รอมร่อ รินรดาชะงัก สมองที่เคยประมวลผลคำพูดได้อย่างรวดเร็วพลันหยุดกงลอลงชั่วขณะ เมื่อดวงตาคมคู่นั้นไม่ได้ฉายแววเยหยันหรือถือดีอย่างเคย แต่มันกลับเต็มไปด้วยความสับสน... และประกายความรู้สึกบางอย่างที่เธอไม่อยากจะยอมรับว่ามันคืออะไร "คุณ... หมายความว่ายังไงคะ" เสียงของเธอแผ่วลงโดยไม่รู้ตัว "หมายความว่า..." อาทิตย์เว้นจังหวะ สายตาคมกวาดมองพินิจตั้งแต่ดวงตากลมโต ริมฝีปากที่เม้มเข้าหากันแน่น ไปจนถึงพวงแก้มใสที่เริ่มขึ้นสีเรื่อ "ผู้หญิงปากเก่งอย่างคุณ... ทำไมถึงมีอิทธิพลกับจังหวะการเต้นของหัวใจผมนัก รินรดา" เปรี้ยง! ราวกับมีสายฟ้าฟาดผ่าลงกลางใจ ความเงียบงันเข้าปกคลุมอีกครั้ง แต่ครั้งนี้มันเต็มไปด้วยมวลความร้อนระอุที่แทบจะหลอมละลายทุกสติสัมปชัญญะ รินรดารู้สึกเหมือนหายใจไม่ทั่วท้อง คำสารภาพที่หลุดออกมาจากปากของซีอีโอสายซึนคนนี้ มันทรงพลังเสียยิ่งกว่าทฤษฎีจิตวิทยาเล่มไหนๆ ในโลก เธออ้าปากจะเถียง จะหาคำคมๆ มากลบเกลื่อนความเขินอายที่กำลังตีรวนขึ้นมาถึงใบหู แต่ทว่า... ก่อนที่ริมฝีปากอิ่มจะได้ขยับเอื้อนเอ่ยถ้อยคำใด ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างกะทันหัน ทำลายบรรยากาศสีชมพูแกมอันตรายในห้องทำงานลงในเสี้ยววินาที "ท่านประธานคะ ดิฉันเองค่ะ... มีเอกสารด่วนจากบอร์ดบริหารที่ต้องให้คุณเซ็นคืนนี้ค่ะ!" เสียงหวานแหลมของเลขาฯ หน้าห้องดังทะลุประตูเข้ามา พร้อมกับเสียงบิดกลอนลูกบิดที่กำลังจะถูกหมุนเปิดออก! -------------------------------------------------- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางและใจฟูไปกับความสัมพันธ์ที่ค่อยๆ ผลิบานนี้นะคะ