กลิ่นน้ำหอมที่ทำลายสมาธิ

"คุณคิดจะทำบ้าอะไรของคุณ รินรดา!" เสียงทุ้มต่ำที่ลอดไรฟันออกมาไม่ได้ทำให้วิทยากรสาวสะดุ้งสะเทือนเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม รินรดากลับเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย ดวงตากลมโตฉายแววท้าทายอย่างชัดเจน ขณะที่ฝ่ามือยังคงแนบอยู่กับแผงอกกว้างที่สะท้อนขึ้นลงตามจังหวะลมหายใจระรัวของเขา "ฉันต่างหากที่ต้องถามคุณ ท่านซีอีโอ... การลากตัวฉันเข้ามาในมุมอับแล้วทำตัวรุ่มร่ามแบบเมื่อครู่ ในทางจิตวิทยาเขาเรียกว่าพฤติกรรมเรียกร้องความสนใจนะคะ หรือว่าคุณขาดความอบอุ่นจนต้องหาเรื่องปะทะคารมกับฉันตลอดเวลาเพื่อเติมเต็มปมในวัยเด็กกันแน่คะ?" อาทิตย์ขบกรามแน่น สันจมูกโด่งเป็นคมรั้นขึ้นด้วยความขัดแย้งทางอารมณ์ เขากวาดสายตามองหญิงสาวตรงหน้า ตั้งแต่เรือนผมยาวสลวยที่คลอเคลียอยู่1ข้างแก้มใส ไปจนถึงริมฝีปากอิ่มสีระเรื่อที่เอาแต่ต่อปากต่อคำไม่เคยยอมลดละ ร่างสูงใหญ่ก้าวเท้าเข้ามาประชิดอีกนิด บีบให้รินรดาต้องถอยหลังจนแผ่นหลังบางชนเข้ากับผนังลิฟต์เย็นเฉียบอย่างไร้ทางหนี กลิ่นน้ำหอมผู้ชายระดับนิชแบรนด์ ทั้งเซ็กซี่เย้ายวนและดุดันในเวลาเดียวกัน กำลังโชยเข้ามารุกรานประสาทสัมผัสของเธอ มันไม่ใช่กลิ่นฉุนรุนแรง แต่เป็นกลิ่นไม้หอมผสมมัคส์ที่เจือจางด้วยความเย็นของเครื่องปรับอากาศ ทว่ากลับทำลายสมาธิอันแข็งแกร่งของรินรดาให้พังทลายลงในพริบตา "ปากเก่งนักนะ..." เสียงของเขาพร่าต่ำลงจนน่ากลัว อาทิตย์วางมือข้างหนึ่งทาบลงบนผนังลิฟต์เหนือศีรษะของเธอ กักขังร่างบางไว้ในอาณาเขตของเขาอย่างเบ็ดเสร็จ "คิดว่าตัวเองอ่านใจคนอื่นทะลุปรุโปร่ง แล้วรู้ไหมว่าตอนนี้ฉันกำลังคิดอะไรอยู่" รินรดาเม้มริมฝีปากแน่น หัวใจเจ้ากรรมเต้นโครมครามจนแทบจะกระโดดออกมานอกอก เธอกำลังเล่นกับไฟ... และไฟกองนี้ก็ร้อนแรงเสียจนแผดเผาเกราะป้องกันทางจิตวิทยาที่เธอภาคภูมิใจนักหนาจนเกือบหมดสิ้น แต่ในฐานะผู้เชี่ยวชาญด้านความสัมพันธ์ เธอจะแสดงความอ่อนแอให้เขาเห็นไม่ได้เด็ดขาด "ฉันไม่จำเป็นต้องเดาใจคนเผด็จการหรอกค่ะ เสียเวลาเปล่า..." รินรดาแกล้งทำเป็นเฉไฉ เบือนหน้าหนีสายตาร้อนผ่าวที่จ้องมองมาดั่งสัตว์ป่ารอตะครุบเหยื่อ "หลบไปค่ะ ฉันต้องไปเตรียมเอกสารประชุมบ่ายนี้" "ไม่หลบ..." คำตอบห้วนสั้นแต่ทรงพลังทำเอารินรดาต้องหันขวับกลับมาสบตาเขาอีกครั้ง "จนกว่าเธอจะยอมรับว่าเมื่อกี้... หัวใจเธอก็เต้นแรงไม่แพ้ฉัน" ยังไม่ทันที่รินรดาจะได้อ้าปากโต้เถียงด้วยวาทศิลป์อันเผ็ดร้อน ทันใดนั้นเอง... *กริ๊งงงง!* เสียงสัญญาณเตือนภัยดังลั่นสนั่นตึก พร้อมกับไฟภายในห้องโดยสารลิฟต์ที่กะพริบวูบวาบสองสามครั้ง ก่อนที่ทุกอย่างจะดับสนิทลงเหลือเพียงความมืดมิดและแสงไฟฉุกเฉินสีส้มสลัว ความเงียบงันเข้ามาแทนที่ชั่วขณะ ตามมาด้วยแรงกระตุกวูบใหญ่ที่ทำให้ตัวลิฟต์ร่วงหล่นลงไปเล็กน้อยก่อนจะหยุดนิ่งสนิท! "กรี๊ด!" รินรดาหลุดเสียงอุทานออกมาด้วยความตกใจ แรงเหวี่ยงกะทันหันทำให้เธอเสียหลักพุ่งเข้าชนร่างหนาของอาทิตย์เต็มแรง สัญชาตญาณการเอาตัวรอดทำให้มือเรียวคว้าหมับเข้าที่ปกเสื้อเชิ้ตของเขาไว้แน่น ขณะที่อาทิตย์ตอบสนองด้วยการโอบเอวคอดกิ่วของเธอไว้มั่นเพื่อพยุงไม่ให้ล้มลงไปกองกับพื้น ความมืดและพื้นที่แคบอึดอัดเปลี่ยนบรรยากาศรอบตัวให้แปร Aกเปลี่ยนไปในเสี้ยววินาที กลิ่นน้ำหอมที่ทำลายสมาธิเมื่อครู่ ยิ่งทวีความรุนแรงขึ้นเมื่อใบหน้าของทั้งคู่แทบจะแนบชิดกัน ลมหายใจร้อนผ่าวที่เป่ารดอยู่ข้างแก้มทำให้รินรดารู้สึกเหมือนออกซิเจนในนี้กำลังหมดลงอย่างรวดเร็ว ไม่ใช่เพราะลิฟต์เสีย... แต่เป็นเพราะสัมผัสอุ่นจัดจากอุ้งมือหนาที่ยังคงรั้งเอวเธอไว้แนบแน่นต่างหาก "ปล่อยฉันค่ะ..." รินรดากระซิบเสียงสั่น เธอกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบากเมื่อรับรู้ได้ถึงแผงอกกำยำและจังหวะชีพจรที่เต้นรัวรากับกลองเพลของคนตัวโตกว่า "มืดขนาดนี้ ยังจะกล้าสั่งฉันอีกเหรอ รินรดา" เสียงทุ้มแหบพร่ากระซิบอยู่ชิดริมใบหูของเธอ ความใกล้ชิดที่เกินขอบเขตทำให้กำแพงในใจที่ทั้งคู่ต่างสร้างขึ้นเพื่อป้องกันความรู้สึกเริ่มร้าวรานลงทีละน้อย อาทิตย์เองก็ไม่ได้นิ่ง ภายใต้ความมืดสลัว หัวใจของซีอีโอหนุ่มผู้ไม่เคยหวั่นไหวกับสิ่งใดกำลังเต้นระรัวจนแทบควบคุมไม่ได้ ความรู้สึกโหยหาบางอย่างที่เขาพยายามกดทับไว้ใต้ท่าทีเย่อหยิ่งและเย็นชา กำลังปะทุขึ้นเมื่อร่างนุ่มนิ่มนี้อยู่ในอ้อมแขน "ลิฟต์... ลิฟต์เสีย เราติดอยู่ในนี้" รินรดาพยายามดึงสติกลับมา เธอเอื้อมมือไปกดปุ่มฉุกเฉินบนแผงควบคุม แต่ไม่มีเสียงตอบรับใดๆ นอกจากความเงียบงันของตึกที่ไร้ผู้คนในเวลานี้ "เลิกพยายามเถอะ ระบบไฟสำรองคงมีปัญหา" อาทิตย์พูดด้วยน้ำพเสียงเรียบเรื่อย แต่กลับไม่มีทีท่าว่าจะปล่อยมือออกจากเอวของเธอเลยแม้แต่น้อย เขากลับขยับตัวพาเธอถอยหลังไปชิดมุมลิฟต์ที่มั่นคงกว่า ป้องกันแรงกระแทกหากระบบลิฟต์เกิดรวนขึ้นมาอีกรอบ "คุณปล่อยฉันก่อนสิคะ เราจะได้หาทางติดต่อข้างนอก..." "จับไว้แบบนี้แหละ ปลอดภัยกว่า" อาทิตย์ตัดบทด้วยน้ำเสียงเผด็จการตามเคย แต่ความนุ่มนวลที่แฝงอยู่ในอ้อมแขนกลับปฏิเสธความใจร้ายนั้นโดยสิ้นเชิง ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง ท่ามกลางความมืดสลัวและเสียงลมหายใจที่ประสานกันเป็นจังหวะ รินรดารู้สึกได้ถึงความอบอุ่นจากร่างกายของชายหนุ่มที่แผ่ซ่านเข้ามาในความเย็นยะเยือกของห้องโดยสาร กำแพงทิฐิที่เคยตั้งตระหง่านระหว่างกันเริ่มพังทลายลงทีละน้อย ความรู้สึกบางอย่างที่ลึกซึ้งเกินกว่าคำว่าเจ้านายกับลูกน้องกำลังก่อตัวขึ้นอย่างเงียบงัน รินรดาเงยหน้าขึ้นในความมืด แม้จะมองเห็นใบหน้าเขาไม่ชัดเจนนัก แต่เธอกลับรับรู้ได้ถึงสายตาคู่คมที่กำลังจ้องมองมาด้วยความหมายบางอย่าง... ความหมายที่ทำให้อุณหภูมิรอบตัวพุ่งสูงขึ้นอย่างน่าประหลาด "อาทิตย์..." เธอเผลอเรียกชื่อเขาโดยไม่มีคำนำหน้าเป็นครั้งแรก "หืม?" เสียงรับรับในลำคอของเขานุ่มนวลจนน่าใจหาย ปลายนิ้วเรียวของอาทิตย์ค่อยๆ เคลื่อนขึ้นมาเกลี่ยปอยผมที่คลอเคลียแก้มใสออกอย่างแผ่วเบา สัมผัสที่อ่อนโยนจนผิดวิสัยทำให้รินรดานิ่งงั้น ลมหายใจของทั้งคู่ยิ่งกระชั้นชิดเข้ามาทุกที ระยะห่างระหว่างริมฝีปากลดลงเหลือเพียงแค่ลมหายใจกั้น... *กริ๊งงงง!* เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อสูทของอาทิตย์แผดเสียงดังลั่นลายความเงียบขึ้นมาทันที ทำลายบรรยากาศสีชมพูที่กำลังก่อตัวจนแทบแตกกระเจิง! อาทิตย์ขมวดคิ้วอย่างขัดเคือง เขาถอนหายใจยาวด้วยความหงุดหงิด ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดรับสายด้วยมือข้างเดียวโดยไม่ยอมปล่อยเอวรินรดาออกจากอ้อมแขน "มีอะไร..." น้ำเสียงห้วนจัดกรุ่นอารมณ์หงุดหงิดชัดเจน "(ท่านประธานคะ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วค่ะ! ที่ห้องประชุมใหญ่... มีแขกที่ไม่ได้รับเชิญมารอพบคุณอยู่... และเขาอ้างว่าเป็น...)" เสียงเลขานุการสาวปลายสายตะกุกตะกักด้วยความตื่นตระหนก อาทิตย์ชะงักกัง ดวงตาคมกริบหรี่ลงทันที ร่างกายที่เคยผ่อนคลายเมื่อครู่กลับเกร็งเครียดขึ้นมาในทันตาเห็น บรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนจากความหวานล้ำเป็นความเย็นเยียบราวน้ำแข็ง รินรดาที่ยืนอยู่ใกล้จนได้ยินเสียงจากปลายสายเช่นกัน ขมวดคิ้วมุ่นด้วยความสงสัย เมื่อได้ยินชื่อของบุคคลที่ทำให้ซีอีโอหนุ่มผู้เย่อหยิ่งถึงกับสีหน้าเปลี่ยนสี "ใคร?" อาทิตย์ถามย้ำด้วยน้ำเสียงเยือกเย็นกดดัน "(คุณ... คุณภากรค่ะ... เขากลับมาแล้วค่ะท่านประธาน!)" ************************************** ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาฟินและลุ้นไปพร้อมกันนะคะ เจอกันตอนหน้าค่ะ!