ดื้อนัก...ก็ต้องดัดนิสัย

ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก... เสียงเคาะประตูกระจกฝ้าหน้าห้องทำงานส่วนตัวดังขึ้นสามครั้ง แต่มันไม่ได้ทำให้ร่างสูงโปรดของท่านซีอีโอหนุ่มละสายตาจากหน้าจอคอมพิวเตอร์เลยแม้แต่น้อย อาทิตย์ยังคงนั่งไขว่ห้างด้วยท่าทีสบายอารมณ์ ปลายนิ้วเรียวยาวเคาะโต๊ะทำงานเป็นจังหวะเนิบนาบ ราวกับกำลังรอคอยชมการแสดงชุดโปรดที่ใกล้จะเปิดฉาก รินรดาก้าวเข้ามาพร้อมกับแฟ้มเอกสารหนาปึกในมือ ส้นสูงสี่นิ้วกระทบพื้นห้องทำงานเงียบกริบจนน่าขนลุก ดวงตากลมโตภายใต้กรอบหน้าคมเฉี่ยวฉายแววไม่สบอารมณ์อย่างชัดเจน เธอกวาดสายตามองนาฬิกาแขวนผนังที่บอกเวลาเกือบจะสามทุ่มตรงเข้าไปแล้ว ทั้งที่บริษัทควรจะปิดไฟเงียบสนิทตั้งแต่หกโมงเย็น "คุณอาทิตย์คะ นี่มันสามทุ่มแล้วค่ะ เอกสารสรุปโครงการปรับโครงสร้างองค์กรชุดสุดท้าย ฉันเซ็นอนุมัติและวางไว้บนโต๊ะตั้งแต่บ่ายสามโมงแล้วนะคะ... แล้วนี่หมายความว่าอย่างไรคะ ถึงได้เรียกให้ฉันแบกเอกสารบ้าพาวเวอร์นี่ขึ้นมาใหม่อีกรอบตอนดึกดื่นแบบนี้" เสียงหวานติดจะห้วนเล็กน้อยตวัดขึ้นทันทีที่ยืนประจันหน้ากับโต๊ะทำงานตัวใหญ่ อาทิตย์เงยหน้าขึ้นช้าๆ ริมฝีปากหยักลึกยกยิ้มมุมปากอย่างเหนือกว่า ดวงตาคมกริบราวกับสัตว์นักล่ากวาดมองตั้งแต่เรือนร่างระหงในชุดสูททำงานเข้ารูป ไปจนถึงใบหน้าเรียบตึงที่เริ่มมีร่องรอยความเหนื่อยล้าเจือจาง "อ่านไม่ออกหรือไงคะรินรดา ในอีเมลฉันก็ระบุไว้ชัดเจนว่าต้องการให้แก้หัวข้อประเมินพฤติกรรมบุคลากรใหม่ทั้งหมด... หรือว่าวิทยากรผู้เชี่ยวชาญด้านจิตวิทยาความสัมพันธ์อย่างคุณ จะมีความสามารถแค่การพูดทฤษฎีสวยหรูบนเวที แต่พอลงภาคปฏิบัติเข้าจริงๆ กลับสมองตีบตันคิดอะไรไม่ออกเสียแล้วล่ะ?" คำพูดเย้ยหยันเจือความท้าทายพ่นออกมาจากริมฝีปากที่ขึ้นรูปอย่างสมบูรณ์แบบ อาทิตย์จงใจเอนหลังพิงพนักเก้าอี้หนังแท้ ท่าทีผ่อนคลายของเขากลับยิ่งขับเน้นความตึงเครียดในอากาศให้พุ่งสูงขึ้นไปอีก รินรดาแค่นหัวเราะในลำคอเบาๆ หญิงสาววางแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะเสียงดังปังจนกระดาษด้านในกระพือ เธอก้าวเข้าไปประชิดโต๊ะทำงานมากขึ้น ใช้สองมือทาบลงบนขอบโต๊ะโน้มตัวลงเล็กน้อยเพื่อกดดันกลับ ดวงตาคู่สวยจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของคนเจ้าเล่ห์อย่างไม่เกรงกลัว "สมองฉันไม่ได้ตีบตันหรอกค่ะคุณอาทิตย์ แต่ฉันกำลังสงสัยว่า 'สติปัญญา' หรือ 'ต่อมความอิจฉา' ของคุณกันแน่ที่กำลังมีปัญหา... เอกสารชุดนั้นไม่มีจุดไหนต้องแก้แม้แต่บรรทัดเดียว ฉันตรวจทานมาสามรอบก่อนส่งแล้วนะคะ การที่คุณแกล้งสั่งแก้ตอนดึกดื่นแบบนี้ มันเด็กน้อยมากเลยนะคะ รู้ตัวบ้างไหมคะซีอีโอหนุ่มผู้เพียบพร้อม?" รอยยิ้มบนใบหน้าของอาทิตย์จางหายไปแทนที่ด้วยแววตาวาวโรจน์ เขาเกลียดนัก... ผู้หญิงที่รู้ทันความคิดของเขาไปเสียหมด รินรดามักจะมองทะลุปรุโปร่งยิ่งกว่าเอกสารเอ็กซ์เรย์ เธอมักจะใช้สายตาและน้ำเสียงเยือกเย็นนั้นมาผ่าตัดปมในใจของเขาอยู่เรื่อย จนบางครั้งเขาก็เผลอทำตัวไร้เหตุผลใส่เธอเพียงเพื่อต้องการเรียกร้องความสนใจแบบเด็กๆ ชายหนุ่มลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แรงกดดันจากส่วนสูงและรัศมีอำนาจรอบตัวทำให้รินรดาเผลอผถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว แต่อาทิตย์เร็วกว่า เขาก้าวอ้อมโต๊ะทำงานเข้ามาประชิดตัวเธออย่างรวดเร็ว จนกลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือกลิ่นบุหรี่จางๆ ลอยเข้า "ปากเก่งเสียจริงนะคะ... พูดเก่งขนาดนี้ เอาเวลามาใช้สมองคิดงานตามคำสั่งฉันจะไม่ดีกว่าหรือคะ?" อาทิตย์โน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน ลลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับแก้มเนียน รินรดานิ่งค้างไปชั่วขณะ หัวใจเจ้ากรรมเริ่มเต้นรัวผิดจังหวะภายใต้อกข้างซ้าย เธอพยายามดึงสติและสร้างเกราะป้องกันทางจิตวิทยาขึ้นมาทันที "ถอยไปเลยนะคะคุณอาทิตย์ การใช้อำนาจเหนือข่มขู่พนักงานนอกเวลางานแบบนี้ เข้าข่ายการคุกคามในที่ทำงานนะคะ ระวังฉันจะฟ้องฝ่ายทรัพยากรบุคคล..." "ฟ้องเลยสครับ... หรือจะฟ้องกรรมการบริหารเลยดีล่ะคะ?" อาทิตย์กระซิบเสียงต่ำพร่าข้างใบหู มือหนายื่นออกไปรวบเอวบางเข้าหาตัวโดยไม่ให้ตั้ง Rตั้งตัว แรงดึงมหาศาลทำให้ร่างของรินรดาเซถลาเข้าไปแนบชิดกับแผงอกกว้าง ความร้อนจากร่างกายของเขาทะลุผ่านเนื้อผ้าสูทจนเธอรู้สึกร้อนวูบวาบไปทั้งตัว รินรดาเบิกตากว้าง มือเล็กยกขึ้นยันแผงอกเขาไว้ทันที "คุณอาทิตย์! ปล่อยฉันนะ... นี่คุณบ้าไปแล้วหรือไง!" "ใช่ค่ะ... ฉันมันบ้า" อาทิตย์ยอมรับหน้าตาเฉย ดวงตาคมเข้มทอดมองริมฝีปากอิ่มที่กำลังเม้มเข้าหากันอย่างขัด ขัดใจ "บ้าเพราะคุณนั่นแหละรินรดา ตั้งแต่คุณก้าวเข้ามาในบริษัทนี้ ชีวิตสงบๆ ของฉันก็พังไม่เป็นท่า คุณเข้ามาปั่นป่วนหัวใจฉัน ทำให้ฉันนอนไม่หลับ ทำให้ฉันหงุดหงิดทุกครั้งที่คุณไปยิ้มให้ผู้ชายคนอื่น..." คำสารภาพที่หลุดออกมาจากปากคนซึนทำเอารินรดาชะงักงัน ความโกรธเคืองเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความประหลาดใจระคนตื่นเต้น เธอมองลึกเข้าไปในดวงตาคู่คมที่ฉายแววความเจ็บปวดและหึงหวงอย่างปิดไม่มิด กลไกทางจิตวิทยาที่เธอเคยร่ำเรียนมาถูกนำมาใช้ประเมินสถานการณ์ทันที... ผู้ชายคนนี้กำลังแสดงอาการ 'กลัวการสูญเสีย' ออกมาในรูปแบบของการควบคุมและแกล้งหาเรื่อง "ที่แท้... ซีอีโอผู้ยิ่งใหญ่ก็แค่อิจฉาตาร้อนที่คุณกรวินท์จากฝ่ายการตลาดเอาดอกไม้มาให้ฉันเมื่อตอนบ่ายสินะคะ?" รินรดาแกล้งยิ้มยั่ว นัยน์ตาส่อแววรู้ทันอย่างแพรวพราว "น่าสงสารจังเลยนะคะ มีปมปัญหาเรื่องการครอบครองสินะคะเนี่ย" อาทิตย์ขบกรามแน่น ความอับอายและเค Aอัดอั้นผสมปนเปกันจนน่าหงุดหงิด เขาไม่ชอบเลยที่ผู้หญิงคนนี้อ่านใจเขาได้ทะลุปรุโปร่งเสียทุกเรื่อง มือหนาเปลี่ยนจากการโอบเอวเป็นการรั้งท้ายทอยเธอไว้ไม่ให้ขยับหนี "ปากดีนักนะคะรินรดา สงสัยคืนนี้ฉันคงต้องลงโทษคุณให้เข็ดหลาบเสียหน่อยแล้ว..." อาทิตย์กระซิบชิดริมฝีปาก สายตาคมกริบกวาดมองกลีบปากสีพีชที่เอาแต่ต่อล้อต่อเถียงเขาไม่หยุด รินรดาสบตาเขานิ่ง หัวใจเต้นแรงจนแทบจะกระโจนออกมานอกอก เธอรู้ดีว่าสถานการณ์นี้อันตรายเกินไป แต่น้ำเสียงและสัมผัสอุ่นร้อนจากมือของเขากลับสะกดให้เธอนิ่งงัน ไดอะล็อกปะทะคารมที่เคยดุเดือดเริ่มเปลี่ยนโทนเป็นความเงียบงันที่เต็มไปด้วยกระแสไฟอันตราย ทว่า... ก่อนที่ริมฝีปากของอาทิตย์จะเคลื่อนเข้ามาประทับปิดกั้นคำพูดทั้งหมดของเธอ เสียงเคาะประตูด้านนอกก็ดังขึ้นสามครั้งติดต่อกันอย่างเร่งรีบ พร้อมกับลูกบิดประตูที่ถูกบิดเปิดออกโดยไม่รอให้อذنญาต! "คุณอาทิตย์คะ! แย่แล้วค่ะ เกิดเรื่องใหญ่ที่ห้องเซิร์ฟเวอร์..." ร่างของเลขาฯ หน้าห้องผลั๊กประตูพรวดพราดเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก แต่แล้วเสียงนั้นก็ต้องกลืนหายลงไปในลำคอ เมื่อดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง เมื่อเห็นภาพท่านซีอีโอหนุ่มผู้เย็นชาและเย่อหยิ่ง กำลังโอบกอดรัดฟัดเหวี่ยงอยู่กับวิทยากรสาวคนสวยบนโต๊ะทำงานในสภาพที่ล่อแหลมสุดขีด! อาทิตย์ชะงักกัง หันขวับไปมองผู้มาใหม่ด้วยสายตาดุดันรากับจะกินเลือดกินเนื้อ ขณะที่รินรดาอาศัยจังหวะชุลมุนนี้ ใช้มือผลอกอกเขาเต็มแรงแล้วผละถอยหลังออกไปยืนจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่ด้วยใบหน้าที่แดงก่ำจนลามไปถึงใบหู ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามเคมีอันตรายนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้านะคะ