เมื่อคุณอาเริ่มดุ

แฟ้มเอกสารสีดำสนิทถูกกระแทกลงบนโต๊ะกระจกใสเสียงดังสนั่น จนแก้วกาแฟเซรามิกระดับพรีเมียมบนโต๊ะสะเทือนจนของเหลวสีเข้มกระฉอกออกมาเล็กน้อย รินรดาไม่แม้แต่จะกะพริบตา เธอยังคงนั่งไขว่ห้างหลังตรง ปลายเรียวเล็บสีนู้ดเคาะเบาๆ บนพนักเก้าอี้เพื่อคุมจังหวะหัวใจของตัวเองให้อยู่ในโซนปลอดภัย แม้บรรยากาศรอบตัวจะอัดแน่นไปด้วยรังสีความกดดันระดับสิบเรกเตอร์จากชายหนุ่มที่ยืนค้ำหัวเธออยู่ก็ตาม "อ่านซะสิครับ... อ้อ ไม่สิ ฉันลืมไปว่าคนเก่งอย่างคุณคงไม่สนใจเศษเงินพวกนี้" อาทิตย์เหยียดยิ้มมุมปาก นัยน์ตาคมกริบดุจพญาอินทรีคู่นั้นกวาดมองร่างโปร่งระหงด้วยแววตาสมเพชแกมเยาะหยัน มือหนาเลื่อนแฟ้มเอกสารเข้าหาเธออีกนิด คล้ายจงใจประกาศิตอำนาจที่เหนือกว่าอย่างชัดเจน รินรดาก้มลงมองเอกสารในแฟ้มนั้น แวบแรกที่เห็นตัวเลขเจ็ดหลักบนเช็คเงินสดและข้อเสนอสัญญาผูกขาด เธอก็เผลอหัวเราะในลำคอเบาๆ เป็นเสียงที่เจือความขบขันจนอาทิตย์คิ้วกระตุก "คุณอา... อ่า ขอโทษค่ะ ท่านประธานอาทิตย์ขา ใช้วิธีเอาเงินฟาดหัวเด็กเสิร์ฟในละครหลังข่าวมาใช้กับนักจิตวิทยาเหรอคะ เชยระเบิดเลยนะคะเนี่ย" รินรดาเงยหน้าขึ้นสบตาเขาตรงๆ แววตาระยิบระยับด้วยประกายความท้าทาย ไร้ซึ่งความหวาดกลัวอย่างที่เขาคาดหวัง "ปากเก่งนักนะรินรดา" อาทิตย์โน้มตัวลงมาใช้มือสองข้างค้ำพนักเก้าอี้ของเธอไว้ กักขังร่างบางให้อยู่ในอาณัติของเขา กลิ่นน้ำหอมผู้ชายปะปนกับกลิ่นบุหรี่จางๆ และความร้อนจากร่างกายพุ่งเข้าปะทะจนอากาศรอบตัวรอนแรมลง "คิดว่าเก่งนักรึไงถึงกล้าเข้ามาปั่นป่วนชีวิตฉัน คิดว่าทำเป็นรู้ทันจิตวิทยาตื้นๆ แล้วจะต่อรองกับฉันได้ทุกเรื่องงั้นสิ?" จิตวิทยาสายตา... อาทิตย์กำลังใช้เทคนิค Intimidation หรือการข่มขวัญทางกายภาพเพื่อกดดันให้คู่สนทนารู้สึกด้อยกว่าและยอมจำนน รินรดาวิเคราะห์กลไกสมองของเขาในเสี้ยววินาที แทนที่จะถอยร่น เธอกลับขยับตัวเข้าหาเขาเล็กน้อย ใบหน้าสวยเชิดขึ้นอย่างไม่เกรงกลัว ปลายจมูกแทบจะชนกันหากเขาล้ำเส้นเข้ามาอีกนิดเดียว ดวงตากลมโตฉายแววยั่วเย้าจนน่าหมั่นไส้ "จิตวิทยาตื้นๆ ที่คุณว่าเนี่ยแหละค่ะ ที่กำลังทำให้ผู้ชายที่ใครๆ ก็เกรงกลัวอย่างคุณนั่งไม่ติดเก้าอี้" รินรดาเอียงคอพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เชือดเฉือนทุกพยางค์ "ถ้าคุณมีอำนาจและเงินทองล้นฟ้าจริง ทำไมต้องรีบเอามาฟาดหัวฉันเพื่อปิดปากล่ะคะ? หืม... หรือว่าลึกๆ แล้วคุณกำลังกลัว กลัวว่าฉันจะมองทะลุเกราะป้องกันหนาเตอะของคุณจนหมดเปลือกกันแน่คะ ท่านประธาน" คำพูดนั้นเหมือนเข็มเล่มเล็กที่จิ้มตรงจุดเปราะบางที่สุดในจิตใจของอาทิตย์ สันกรามของเขาขบเข้าหากันจนนูนเด่น ดวงตาคมวาวโรจน์ด้วยไฟโทสะที่ถูกจุดติด ร่างสูงใหญ่เกร็งเครียดจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปน เขากำลังโกรธ... โกรธที่เธออ่านเขาขาด และโกรธที่หัวใจเจ้ากรรมดันเต้นผิดจังหวะให้กับรอยยิ้มเยาะหยันบนเรียวปากอิ่มนั้น "รินรดา..." อาทิตย์เค้นเสียงลอดไรฟัน น้ำเสียงทุ้มต่ำคาดโทษระคนความหงุดหงิดที่อัดแน่น "อย่าลองดีกับฉัน เธอไม่รู้หรอกว่าฉันทำอะไรได้บ้างถ้าหมดความอดทน" "รู้สิคะ ทำไมจะไม่รู้..." รินรดาแกล้งทำเป็นครุ่นคิด ปลายนิ้วเรียวแตะเบาๆ ที่คางตัวเองอย่างยียวน "คุณก็จะใช้อำนาจเงินไล่บี้ฉัน หรือไม่ก็สั่งแบนฉันจากทุกโปรเจกต์ใช่ไหมล่ะคะ? คลาสสิกมากค่ะ สมกับเป็นซีอีโอผู้ไร้หัวใจในตำนานเลย" อาทิตย์หายใจเข้าลึกระงับอารมณ์ เขายืดตัวตรงขึ้นอย่างรวดเร็ว สีหน้ากลับมาเรียบตึงเย็นชาดังเดิม ทว่าแววตาไหววับด้วยอารมณ์ซับซ้อนที่ยากจะคาดเดา มือหนวดยกขึ้นปลดกระดุมเสื้อสูทออกหนึ่งเม็ดเพื่อระบายความอึดอัดที่แล่นพล่านในอก "เงินพวกนี้ไม่ใช่แค่การซื้อความเงียบ..." อาทิตย์พูดเสียงเย็นเยียบ สายตากวาดมองเธอตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า "แต่มันคือค่าเสียเวลาที่ฉันต้องมาต่อปากต่อคำกับผู้หญิงอวดดีอย่างเธอ ออกไปจากห้องนี้ซะ ก่อนที่ฉันจะเปลี่ยนใจใช้มาตรการอื่นที่เด็ดขาดกว่านี้" "มาตรการอื่นเหรอคะ?" รินรดายิ้มรับ ท่าทีสบายๆ ของเธอยิ่งทำให้อาทิตย์แทบคลั่ง เธอค่อยๆ ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ประชิดตัวเข้าหาเขาจนระยะห่างแทบจะเป็นศูนย์ ก่อนจะกระซิบแผ่วเบาริมใบหูแกร่งด้วยน้ำเสียงที่ทำเอาคนฟังขนลุกซู่ "ระวังนะคะคุณอา... คนที่บอกว่าจะใช้มาตรการเด็ดขาดเนี่ย ส่วนใหญ่สุดท้ายมักจะตกหลุมพรางของตัวเองเสมอแหละค่ะ" พูดจบเธอก็ผละออกอย่างรวดเร็ว คว้ากระเป๋าถือคู่ใจแล้วส่งยิ้มหวานหยาดเยิ้มให้เขาเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะหันหลังเดินไปที่ประตูห้องทำงาน ทิ้งให้อาทิตย์ยืนนิ่งค้างอยู่กับที่ ลมหายใจสะดุดกึกเมื่อกลิ่นหอมอ่อนๆ ของเธอยังคงอบอวลติดอยู่ปลายจมูก หมอหญิงนี่... ร้ายกาจเป็นบ้า! อาทิตย์กำมือแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ ดวงตาคมเข้มมองตามร่างบางที่กำลังจะเอื้อมมือไปบิดลูกบิดประตูด้วยความรู้สึกพ่ายแพ้ลึกๆ ที่ไม่ยอมรับกับตัวเอง ทว่าในเสี้ยววินาทีที่รินรดากำลังจะผลักประตูออกไปนั้นเอง— *กริ๊ก... แอ๊ด—!* ประตูกระจกบานใหญ่ถูกผลักเปิดเข้ามาจากภายนอกด้วยฝีมือใครบางคน รินรดาชะงักฝีเท้าลงโดยอัตโนมัติเมื่อปะทะเข้ากับร่างสูงโปร่งของบุคคลมาใหม่ที่ก้าวเข้ามาพร้อมช่อดอกไม้ช่อใหญ่และรอยยิ้มเจิดจ้า "สวัสดีครับคุณรินรดา... เอ๊ะ หรือว่าผมเข้ามาขัดจังหวะอะไรสำคัญหรือเปล่าครับเนี่ย?" น้ำเสียงคุ้นหูเอ่ยทักขึ้น พร้อมกับใบหน้าของชายหนุ่มที่ทำให้อาทิตย์ถึงกับหน้าตึงดลด้วยความหงุดหงิดทวีคูณ เพราะผู้ที่ก้าวเข้ามาในห้องเวลานี้... คือศัตรูหัวใจเบอร์หนึ่งที่เขาเกหน้าไว้ไม่เคยลงรอย! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมากับเคมีอันตรายนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้านะคะ