คำเตือนจากหัวใจ

เอกสารรายงานการประเมินศักยภาพผู้บริหารชุดสุดท้ายถูกโยนลงบนโต๊ะทำงานกระจกใส เสียงกระดาษกระทบพื้นผิวเรียบดังสะท้อนก้องห้องทำงานที่เงียบงันจนน่าอึดอัด รินรดาไม่แม้แต่จะสะดุ้ง เธอยังคงยืนกอดอกพิงขอบหน้าต่าง ปล่อยให้แสงไฟนีออนยามค่ำคืนจากตึกระฟ้าภายนอกอาบไล้กรอบหน้าคมคาย ดวงตากลมโตคู่สวยมองตรงไปยังร่างสูงใหญ่ของซีอีโอหนุ่มที่กำลังยืนหายใจหอบกระชั้นด้วยความโกรธ อาทิตย์ขบกรามแน่นจนสันกรามขึ้นเป็น, นัยน์ตาคมกริบที่มักจะเยือกเย็นและควบคุมสถานการณ์ได้เสมอ บัดนี้กลับฉายแวววาวโรจน์ด้วยเพลิงโทสะที่ถูกจุดขึ้นจากคำวิเคราะห์เมื่อครู่ "คุณเอาสิทธิ์อะไรมาพูดจาพล่อยๆ แบบนี้, รินรดา" เสียงทุ้มต่ำลอดไรฟันออกมาทีละคำ เต็มไปด้วยแรงกดดันที่น่าจะทำให้คนอ่อนแอกว่าเข่าอ่อนล้มลงไปได้ แต่ไม่ใช่กับผู้หญิงคนนี้ "ฉันพูดในฐานะผู้เชี่ยวชาญด้านจิตวิทยา และในฐานะคนที่กำลังมองเห็นความพังพินาศที่คุณกำลังสร้างขึ้นด้วยมือตัวเองค่ะ, คุณอาทิตย์" รินรดาย้อนกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคม บาดลึกยิ่งกว่าใบมีดโกน "ที่คุณต้องควบคุมทุกอย่างในบริษัทนี้ ต้องจี้ทุกรายละเอียด ต้องทำตัวเป็นเผด็จการที่ไม่ยอมฟังเสียงใคร ไม่ใช่เพราะคุณเก่งกาจเหนือใครหรอกนะคะ... แต่เป็นเพราะคุณกลัวต่างหาก" "กลัว?" อาทิตย์แค่น้ำเสียงเยาะหยันในลำคอ ร่างสูงก้าวเท้าเข้าประชิดเธอกดดันทีละก้าว "คุณรู้จักฉันดีแค่ไหนถึงกล้าใช้คำนี้? คนอย่างอาทิตย์ไม่เคยกลัวอะไรทั้งนั้น!" "ถ้าไม่กลัว แล้วทำไมคุณต้องสั่งห้ามไม่ให้ใครขัดคำสั่งแม้แต่เรื่องเล็กน้อย? ทำไมคุณถึงทนไม่ได้ที่มีใครสักคนทำนอกกรอบที่คุณขีดไว้?" รินรดาไม่ถอยหลังหนี เธอก้าวสวนขึ้นไปหนึ่งก้าว สบตาเขากลับอย่างไม่เกรงกลัว เคมีที่คุกกรุ่นระหว่างทั้งคู่พุ่งสูงจนบรรยากาศรอบตัวแทบจะลุกเป็นไฟ "ปมในใจวัยเด็กที่ถูกผู้เป็นพ่อปฏิเสธซ้ำแล้วซ้ำเล่า มันทำให้คุณโตมาด้วยความเชื่อฝังหัวว่า 'ถ้าคุณควบคุมทุกอย่างไม่ได้ คุณจะไร้ค่า' คุณกำลังเอาแผลเป็นในอดีตมาลงโทษพนักงานทุกคนในบริษัทนี้ เพื่อพิสูจน์ว่าตัวเองสมบูรณ์แบบ... น่าสมเพชนะคะ ว่าไหม?" *เพล้ง!* กำปั้นใหญ่ชกกระแทกเข้ากับกระจกตู้เอกสารด้านหลังรินรดาอย่างแรงจนเกิดเสียงดังสนั่น เศษกระจกรายล้อมแต่ไม่มีใครสนใจ อาทิตย์โน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน ลลมหายใจร้อนผ่าวที่เจือความโกรธจัดเป่ารดพวงแก้มเนียน ร่างสูงกักขังเธอไว้ระหว่างอ้อมแขนและกำแพงกระจก ดวงตาคู่คมแดงก่ำด้วยอารมณ์ที่ตีรวน "หุบปากซะ, รินรดา!" เสียงคำรามต่ำลอดไรฟันดังชิดริมฝีปาก เธอสัมผัสได้ถึงความสั่นเทรุนแรงภายใต้ความเกรี้ยวกราดนั้น "คุณรู้อะไรเกี่ยวกับชีวิตฉัน? อย่ามาทำเป็นเข้าใจในสิ่งที่ปัญญาตื้นินๆ ของคุณมันมองเห็น!" "ถ้ามันตื้นเขิน ทำไมคุณถึงตัวสั่นล่ะคะ?" รินรดากระซิบตอบ ชem ชิดใบหูแกร่งด้วยน้ำเสียงที่เยือกเย็นและทรงพลัง เธอเอื้อมมือเรียวไปวางทาบลงบนอกเสื้อด้านซ้ายของเขา สัมผัสได้ถึงจังหวะการเต้นของหัวใจที่รัวเร็วผิดปกติ "จิตวิทยาไม่เคยโกหกใครค่ะ, คุณอาทิตย์... คุณกำลังกลัว กลัวว่าวันหนึ่งจะมีใครมองทะลุเกราะป้องกันจอมปลอมนี่ แล้วทิ้งคุณไว้ข้างหลังเหมือนที่พ่อคุณเคยทำ" ดวงตาของอาทิตย์เบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ความโกรธเกรี้ยวเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความตกใจระคนหวาดหวั่นที่ฉายชัดในแววตาเพียงเสี้ยววินาที คำพูดของเธอมันจี้เข้ามารักษาหรือกรีดซ้ำรอยแผลที่เขาพยายามปกปิดมาทั้งชีวิตอย่างแม่นยำจนน่ากลัว เขากัดฟันกรอด มือใหญ่ข้างหนึ่งเลื่อนขึ้นมาบีบปลายคางมนของเธอไว้แน่นพอดีมือ ออกแรงบังคับให้เธอเงยหน้าขึ้นรับสัมผัสจากเขา แววตาคมกริบเปลี่ยนเป็นความดุดันและดื้อรั้น ผสมผสานกับความโหยหาบางอย่างที่ซ่อนลึก "เก่งนักนะ... ปากดีแบบนี้ ต้องโดนทำโทษให้เข็ด" อาทิตย์กระซิบเสียงพร่า ริมฝีปากหยักลึกเคลื่อนเข้ามาใกล้เป้าหมายอย่างรวดเร็วโดยไม่เปิดโอกาสให้เธอได้ทันตั้งตัว รินรดาสูดหายใจเข้าลึก หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวไม่เป็นจังหวะเมื่อริมฝีปากร้อนจัดทาบทับลงมาปิดกั้นคำพูดทั้งหมดของเธอ บดขยี้ด้วยความดุดันและเอาแต่ใจเพื่อกลบเกลื่อนความจริงที่เธอเพิ่งขุดคุ้ยขึ้นมา เคมีอันตรายที่พุ่งพล่านทำให้เธอเผลอเผยริมฝีปากรับสัมผัสนั้นโดยไม่รู้ตัว มือเรียวที่เคยทาบอกเขาเปลี่ยนเป็นกำเสื้อสูทเนื้อดีแน่น ร่างกายร้อนรุ่มราวกับถูกไฟแผดเผา ทว่าในวินาทีที่จังหวะจูบเริ่มลึกลงและเปลี่ยนจากความโกรธเป็นความเร่าร้อนที่เกือบจะควบคุมไม่ได้ *ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก...* เสียงเคาะประตูดังขึ้นขัดจังหวะ พร้อมกับเสียงบิดลูกบิดที่ดังตามมาติดๆ โดยไม่รอให้เจ้าของห้องอนุญาต "ท่านประธานคะ ดิฉันเอาเอกสารด่วน— อุ๊ย! ขอประทานโทษค่ะ!" เสียงแหลมสูงของเลขาฯ สาวดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ พร้อมกับร่างที่ผลักประตูเข้ามาเต็มรักก่อนจะเบิกตากว้างด้วยความตกใจสุดขีดเมื่อเห็นภาพตรงหน้า อาทิตย์ผละออกจากริมฝีปากอวบอิ่มอย่างไม่เต็มใจนัก ใบหน้าหล่อเหลาบึ้งตึงขึ้นทันทีด้วยความหงุดหงิดที่ถูกขัดจังหวะ เขายืดตัวขึ้นยืนตรง จัดสูทให้เข้ารูปอย่างรวดเร็วด้วยใบหน้าเรียบเฉยราωσไม่มีอะไรเกิดขึ้น รินรดารีบยกมือขึ้นเช็ดริมฝีปากตัวเองเบาๆ ใบหน้าเนียนแดงก่ำด้วยความอายและโกรธปะปนกัน "มีอะไร" อาทิตย์เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเย็นชาไร้ความรู้สึก กลบเกลื่อนร่องรอยความพ่ายแพ้ทางอารมณ์เมื่อครู่ได้อย่างแนบเนียน เลขาฯ สาวหน้าซีดเผือด ก้มหน้ามองพื้น ละล่ำละลักรายงาน "คือ... คือมีแขกไม่ได้รับเชิญมารอพบท่านที่ห้องรับแขกชั้นล่างค่ะ... เขาบอกว่าเป็น 'พี่ชายต่างแม่' ของคุณ และยืนกรานว่าจะต้องพบคุณคืนนี้ให้ได้ค่ะ!" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมากับเคมีอันตรายนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้านะคะ