ความลับที่ยังซ่อนอยู่

กลิ่นน้ำหอมกลิ่นกุหลาบผสมวานิลลาที่ลอยอวลตัดผ่านบรรยากาศตึงเครียดในห้องทำงานของซีอีโอหนุ่ม ไม่ได้ทำให้รู้สึกผ่อนคลายขึ้นมาเลยแม้แต่น้อย กลับกัน... มันคือกลิ่นอายของอดีตที่โรยด้วยหนามแหลม ซึ่งกำลังทิ่มแทงบรรยากาศระหว่างฉันกับอาทิตย์ให้พังทลายลงในพริบตา “ขอโทษทีนะคะที่ขัดจังหวะสวีท... แต่ดูเหมือนว่าข่าวฉาวเมื่อครู่จะยังสนุกไม่พอ ฉันเลยเอา ‘หลักฐานชิ้นโบว์แดง’ มาฝากคุณอาทิตย์ด้วยตัวเองค่ะ” ประโยค, รอยยิ้ม, และแววตาของผู้หญิงที่ก้าวเข้ามาใหม่ ทำให้ฉันต้องถอยหลังครึ่งก้าวเพื่อตั้งหลัก ใบหน้ารูปไข่ที่แต่งแต้มอย่างประณีต เรือนผมยาวสลวยสีน้ำตาลเข้ม และชุดเดรสแบรนด์เนมเข้ารูปที่บ่งบอกสถานะทางสังคมอย่างชัดเจน เธอคือ ‘แพรพรรณ’ อดีตคนรักที่เคยมีข่าวครึกโครมกับอาทิตย์เมื่อหลายปีก่อน ก่อนที่เธอจะเลือกบินไปเรียนต่อและสร้างอนาคตไกลถึงต่างประเทศ โดยทิ้งรอยแผลเป็นทางความรู้สึกไว้ให้ชายหนุ่มผู้เพียบพร้อมคนนี้ ฉันกวาดสายตามองท่าทีของอาทิตย์ ร่างสูงใหญ่ที่เมื่อครู่ยังยืนประจันหน้ากับฉันด้วยแววตาคุกรุ่นและลมหายใจร้อนผ่าว บัดนี้กลับนิ่งค้างไปชั่วขณะ ขากรรไกรของเขาขบเข้าหากันจนนูนเด่น ดวงตาคมกริบคู่นั้นฉายแววความเย็นชาพาดผ่าน ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความรำคาญอย่างปิดไม่มิด “เธอเข้ามาในห้องทำงานส่วนตัวของฉันได้ยังไง... แพรพรรณ” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นด้วยความเรียบเฉียบ ไร้เยื่อใย แต่มันกลับเต็มไปด้วยแรงกดดันที่ทำให้อากาศรอบตัวลดอุณหภูมิลงฮวบฮาบ “ก็ตึกนี้เป็นของตระกูลคุณไม่ใช่เหรอคะ? การที่ฉันจะเดินขึ้นมาหา ‘คนเคยคุ้นเคย’ สักคน ไม่เห็นจะต้องใช้พาสปอร์ตเลยนี่คะ” แพรพรรณส่งยิ้มหวานหยดย้อยที่เคลือบยาพิษ เธอก้าวฉับๆ เข้ามาใกล้โต๊ะทำงาน โดยไม่แม้แต่จะชายตามองฉันที่ยืนอยู่ข้างกายอาทิตย์เสมือนเป็นธาตุอากาศ ก่อนจะวางซองเอกสารสีน้ำตาลลงบนโต๊ะกระแทกเสียงเบาๆ “แล้วก็นะคะ... พอดีฉันเห็นข่าวที่คุณกำลังเป็นกระแสกับผู้หญิงคนนี้อยู่ ฉันเลยคิดว่าคุณน่าจะอยากดูนี่ก่อนที่จะตัดสินใจทำอะไรพังๆ ลงไปอีก” ฉันหรี่ตามองสถานการณ์ตรงหน้าอย่างใช้ความคิด ในฐานะวิทยากรด้านจิตวิทยาความสัมพันธ์ ฉันอ่านภาษากายของมนุษย์ออกราวกับเปิดหนังสือ การที่แพรพรรณจงใจเข้ามาในจังหวะนี้ ไม่ใช่แค่เรื่องบังเอิญ แต่มันคือเกมจิตวิทยาขั้นพื้นฐานที่เรียกว่า ‘การดึงความสนใจและสร้างความหึงหวง’ (Jealousy Induction) เพื่อตอกย้ำอำนาจควบคุมที่เธอเคยมีเหนืออาทิตย์ในอดีต ทว่า... สิ่งที่เธอคาดไม่ถึงคือ ฉันไม่ใช่ผู้หญิงที่จะมายืนร้องไห้ฟูมฟายหรือแสดงอาการหึงหวงอย่างไร้เหตุผลเหมือนในละครน้ำเน่า “ถ้ามีธุระส่วนตัวเรื่องงาน ก็เชิญนัดผ่านเลขาฯ ตามระบบระเบียบของบริษัทนะคะคุณแพรพรรณ” ฉันเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคมพอที่จะดึงสายตาทุกคู่ให้หันมามอง รอยยิ้มมุมปากถูกจุดขึ้นบางเบา “แต่ถ้าเป็นเรื่องส่วนตัว... เกรงว่าคุณกำลังล้ำเส้นพื้นที่ส่วนตัวของท่านซีอีโอ และที่สำคัญที่สุดคือ คุณกำลังเสียมารยาทต่อหน้าแขกอย่างฉันค่ะ” แพรพรรณหันขวับมามองฉัน ดวงตาคู่สวยฉายแววดูถูกอย่างไม่ปิดบัง “แขกเหรอคะ? หรือว่า... เป็นแค่ผู้หญิงที่เข้ามาอาศัยกระแสข่าวสร้างโปรไฟล์ให้ตัวเองกันแน่ รินรดา... ฉันรู้จักผู้หญิงแบบคุณดีค่ะ เข้ามาใกล้ชิดคุณอาทิตย์เพราะผลประโยชน์ทางธุรกิจทั้งนั้นแหละ” โอ้... เล่นเกมจิตวิทยาโจมตีคุณค่าในตัวเอง (Invalidation) ซะด้วย น่าสนุกจริงๆ ฉันหัวเราะในลำคอเบาๆ ก้าวเท้าเข้าไปประชิดโต๊ะทำงานเคียงข้างอาทิตย์อย่างไร้ความเกรงกลัว ความสูงของฉันเมื่อสวมส้นสูงประกอบกับความมั่นใจ ทำให้ระยะห่างระหว่างเราลดลงจนแทบไม่มีช่องว่าง “รู้จักฉันดี? คุณเพิ่งเจอฉันไม่ถึงห้านาทีด้วยซ้ำนะคะคุณแพรพรรณ การด่วนสรุปเอาเองโดยใช้มุมมองคับแคบของตัวเองตัดสินคนอื่น ในทางจิตวิทยาเขาเรียกว่า Projection นะคะ... เอาความกลัวและปมในใจตัวเองมาฉายใส่คนอื่น น่าสงสารจังค่ะ” “นี่คุณ!” แพรพรรณหน้าเสียไปชั่วขณะ ปรับสีหน้าแทบไม่ทันเมื่อโดนตอกกลับด้วยหลักจิตวิทยาแบบนิ่มๆ แต่เจ็บลึก “พอได้แล้ว” เสียงทุ้มทรงอำนาจของอาทิตย์ดังขึ้น ตัดบทสนทนาที่กำลังเดือดดาลลงทันที ร่างสูงก้าวเข้ามาขวางกั้นระหว่างฉันกับแพรพรรณ สายตาคมกราบกวาดมองอดีคนรักด้วยความรังเกียจอย่างไม่ปิดบัง “เธอจะเอาอะไรก็ว่ามา แล้วก็ไสหัวออกไปจากห้องของฉันซะ” แพรพรรณกัดริมฝีปากอย่างเจ็บใจ ก่อนจะรีบหยิบซองเอกสารบนโต๊ะผลักไปทางอาทิตย์ “คุณอ่านนี่ซะก่อนแล้วจะรู้ว่า ผู้หญิงที่คุณกำลังปกป้องอยู่นี่... เขาไม่ได้ใสสะอาดอย่างที่คิดหรอกค่ะ ภาพถ่ายพวกนี้มันฟ้องว่า ‘รินรดา’ กำลังเล่นสองหน้า แอบติดต่อกับคู่แข่งทางธุรกิจของคุณลับหลัง!” ฉันเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย มองซองเอกสารนั้นด้วยความสงสัยระคนขบขัน คู่แข่งทางธุรกิจงั้นเหรอ? ใครกัน? อาทิตย์ขมวดคิ้วมุ่น เขายื่นมือไปหยิบเอกสารในซองนั้นขึ้นมาเปิดดู ภาพถ่ายที่ถูกปริ้นท์ออกมาอย่างดีหลายใบปรากฏแก่สายตา ภาพของฉันที่กำลังนั่งคุยอยู่กับผู้ชายคนหนึ่งในร้านกาแฟบรรยากาศเป็นส่วนตัว สีหน้า ท่าทาง และมุมกล้องถูกจัดวางอย่างจงใจให้ดูสนิทสนมเกินกว่าคำว่าเพื่อนร่วมงาน บรรยากาศในห้องเงียบกริบลงทันตาเห็น ความกดดันพุ่งสูงขึ้นจนแทบหายใจไม่ออก ฉันหันไปมองเสี้ยวหน้าด้านข้างของอาทิตย์ที่กำลังจ้องมองภาพเหล่านั้นนิ่ง นัยน์ตาสีเข้มคู่นั้นไหววูบไปชั่วขณะ ความเงียบที่ทอดยาวระหว่างเราทำให้หัวใจของฉันกระตุกวูบไปเล็กน้อย... ไม่ใช่เพราะกลัวว่าเขาจะเชื่อ แต่เพราะฉันรู้ดีว่าอาทิตย์เป็นพวกเกลียดการหักหลังและเกลียดการถูกหลอกลวงมากที่สุดในชีวิต “จะอธิบายว่ายังไงดีล่ะคะรินรดา?” แพรพรรณยิ้มเยาะอย่างผู้กำชัยชนะ “ผู้หญิงที่สอนคนอื่นเรื่องความสัมพันธ์ แต่ตัวเองกลับทำตัวลับลมคมใน... น่าสมเพชจริงๆ ค่ะ” อาทิตย์ค่อยๆ เงยหน้าขึ้นจากภาพถ่ายเหล่านั้น ชายหนุ่มหันกลับมามองฉัน ใบหน้าของเขาเรียบเฉยจนคาดเดาอารมณ์ไม่ได้ รังสีความเย็นชาแผ่ซ่านออกมาจากตัวเขาราวกับน้ำแข็งขั้วโลก “ริน...” น้ำเสียงของเขาแหบพร่าเล็กน้อย “ผู้ชายในรูป... คือใคร?” ฉันสบตากับเขาตรงๆ ไม่มีอาการลิ่วล้อหรือหวาดหวั่นแม้แต่น้อย ในฐานะผู้เชี่ยวชาญด้านจิตวิทยา ฉันรู้ดีว่าการแก้ตัวลนลานมีแต่จะทำให้สถานการณ์แย่ลง สิ่งที่ต้องทำคือความนิ่ง สงบ และเผชิญหน้า “ถ้าคุณอยากรู้คำตอบ... คุณต้องฟังฉันอธิบายด้วยเหตุผล ไม่ใช่ด้วยอารมณ์ค่ะอาทิตย์” ฉันเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าก่อนที่ฉันจะได้อธิบายอะไรเพิ่มเติม ประตูห้องทำงานก็ถูกเปิดผางเข้ามาอีกครั้งโดยเลขาฯ หน้าตาตื่น “ท่านประธานคะ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วค่ะ! ทางบอร์ดบริหารเรียกประชุมด่วน... และ... และมีคนปล่อยภาพนี้ว่อนอินทราเน็ตของบริษัทแล้วค่ะ!” ฉันชะงัก หันขวับไปมองหน้าจอแท็บเล็ตที่เลขาฯ ยื่นเข้ามาให้ดู ภาพข่าวฉาวชุดเดียวกันถูกเผยแพร่กระจายออกไปทั่วทั้งองค์กรภายในเวลาไม่ถึงห้านาที ทว่า... สิ่งที่ทำให้เลือดในกายฉันเย็นเฉียบลงไปถึงขั้วหัวใจ ไม่ใช่ภาพถ่ายเหล่านั้น แต่คือสายตาของอาทิตย์ที่มองมาที่ฉันในวินาทีนี้... มันเต็มไปด้วยความเคลือบแคลงสงสัย และรอยร้าวลึกที่ยากจะประสาน อาทิตย์ก้าวเข้ามาประชิดตัวฉัน มือหนาเอื้อมมาจับข้อแขนฉันไว้แน่น แรงบีบสะท้อนถึงความกรุ่นโกรธที่อัดแน่นอยู่ในอก แต่ดวงตาคู่นั้นกลับสั่นระริกราวกับคนกำลังจะสูญเสียสิ่งที่รักที่สุดไป “บอกฉันมา... ว่ามันไม่ใช่เรื่องจริง” เสียงกระซิบต่ำลอดไรฟันของเขาช่างบาดลึกหัวใจ “เธอไม่ได้หักหลังฉันใช่ไหม... รินรดา?” ——————————- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างและสนับสนุนกันมาตลอดนะคะ รักค่ะ!