อย่าคิดว่าผมกลัว

เสียงกระแทกแฟ้มเอกสารบนโต๊ะกระจกนิรภัยดังสนั่น สะท้อนความหงุดหงิดที่พยายามซ่อนไว้ภายใต้ใบหน้าเรียบเฉยของท่านซีอีโอหนุ่มผู้ทรงอิทธิพล "คุณรินรดา... คิดว่าโปรเจกต์นี้จะผ่านมือผมไปได้ง่ายๆ แค่เพราะสไลด์นำเสนอสวยหรูอย่างนั้นเหรอครับ" อาทิตย์เอนหลังพิงพนักเก้าอี้หนังแท้ราคาแพง ดวงตาคมกริบดั่งเหยี่ยวจ้องมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยแววตาท้าทาย เขาตั้งใจจะกดเธอให้จมลงด้วยอำนาจและคำพูดเชือดเฉือนเช่นเคย เพื่อทดสอบว่าผู้หญิงที่อวดอ้างว่าเข้าใจจิตวิทยาบริหารคนนักหนา จะมีปัญญาตั้งรับกับแรงกดดันระดับมรกตสีดำนี้ได้อย่างไร รินรดาไม่สะทกสะท้านแม้แต่น้อย เธอยืนกอดอก รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมปากอย่างเยือกเย็น สายตาคู่สวยมองตรงไปยังชายหนุ่มราวกับกำลังอ่านหนังสือออกทีละหน้า "ถ้าดิฉันคิดตื้นเขินขนาดนั้น คงไม่ได้มายืนหายใจรดต้นคอคุณอาทิตย์อยู่ในห้องทำงานส่วนตัวตอนนี้หรอค่ะ" น้ำเสียงของเธอนุ่มนวล ทว่าคมกริบราวกับใบมีดที่เคลือบด้วยกำมะหยี่ "การที่ท่านซีอีโอใช้วิธีโยนแฟ้มกระแทกโต๊ะใส่ดิฉัน... ในทางจิตวิทยาเรียกว่า *Passive-Aggressive Behavior* นะคะ เป็นการแสดงออกถึงความคับข้องใจที่ไร้ซึ่งทางออก เพราะคุณกำลังหาข้อโต้แย้งทางเหตุผลมาหักล้างงานของดิฉันไม่ได้ต่างหากล่ะคะ" คำพูดนั้นพุ่งตรงเข้าเป้าอย่างจังจนกรามของอาทิตย์ขบเข้าหากันแน่น ดวงตาคมวาวโรจน์ขึ้นด้วยความไม่พอใจที่ถูกอ่านเกมขาดได้อย่างง่ายดาย "ปากเก่งนักนะ" อาทิตย์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวเข้ามาประชิดโต๊ะทำงานฝั่งที่เธอยืนอยู่ ร่างสูงใหญ่สร้างแรงกดดันมหาศาลจนบรรยากาศในห้องรอบตัวลดต่ำลงราวกับอุณหภูมิในห้องแช่แข็ง "คุณคิดว่าตัวเองฉลาดมากสินะ ถึงกล้ามาวิเคราะห์พฤติกรรมผมกลางที่ประชุมย่อยแบบนี้ ระวังตัวไว้เถอะครับ คนที่มั่นใจเกินไปมักจะล้มไม่เป็นท่าเสมอ" รินรดาไม่ถอยหลังหนีแม้แต่ก้าวเดียว เธอก้าวเข้าไปประชิดอีกนิดจนระยะห่างระหว่างเขากับเธอลดลงเหลือเพียงคืบเดียว กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสมกับความร้อนรุ่มจากตัวเขาโชยปะทะจมูก แต่เธอเลือกที่จะเชิดหน้าขึ้นสบตาเขาตรงๆ อย่างไม่เกรงกลัว "ความมั่นใจของดิฉันมีฐานรองรับจากข้อมูลและสติค่ะคุณอาทิตย์... ไม่ใช่มาจากปมในวัยเด็กที่พยายามชดเชยด้วยการควบคุมทุกอย่างให้ได้ดั่งใจเหมือนที่คุณกำลังทำอยู่หรอกนะคะ" เธอกระซิบลอดไรฟัน เสียงหวานใสแต่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ "ถ้าคุณกลัวความพ่ายแพ้ขนาดนั้น ทำไมไม่ลองเปิดใจรับฟังกลยุทธ์ที่ดิฉันเสนอมาดลใจดูล่ะคะ เผื่อว่า... คุณจะเลิกทำตัวเป็นเด็กเอาแต่ใจเสียที" อาทิตย์ชะงักไปชั่วขณะ ลมหายใจอุ่นร้อนสะดุดกึกเมื่อถูกจี้เข้าที่จุดอ่อนลึกที่สุด แววตาที่เคยแข็งกร้าวไหววูบไปชั่วเสี้ยววินาที ความใกล้ชิดที่แนบ แน่นจนได้ยินเสียงหัวใจของกันและกัน ทำให้เคมีอันตรายบางอย่างพุ่งพล่านขึ้นมาในอากาศอย่างเงียบเชียบ เขาก้มมองริมฝีปากอิ่มที่ขยับพูดจาเผ็ดร้อนเมื่อครู่ด้วยความรู้สึกที่ผสม ปนกันระหว่างความฉุนเฉียวและความปรารถนาอันตรายที่ยากจะควบคุม "คุณกล้ามากนะรินรดา..." เสียงทุ้มต่ำพร่าลงจนเกือบเป็นเสียงกระซิบ มือหนายื่นออกไปหมายจะคว้าจับข้อมือเล็กเพื่อสั่งสอนให้หลาบจำ ก๊อกๆๆ! เสียงเคาะประตูดังขึ้นขัดจังหวะความตึงเครียดที่กำลังสุกงอมถึงขีดสุด พร้อมกับร่างของเลขานุการส่วนตัวที่ผลักประตูเข้ามาโดยไม่ทันอนุญาต "ท่านคะ... มีแขกไม่ได้รับเชิญมารอพบที่ห้องรับรองค่ะ เขาบอกว่าเป็น..." อาทิตย์สบถเบาๆ ในลำคออย่างหัวเสีย เขายังคงจ้องมองรินรดาด้วยสายคาดโทษไม่เลิกรา ก่อนจะผถอยหลังกลับไปตั้งหลัก รินรดาแอบถอนหายใจโล่งอกเบาๆ เธอยิ้มเยาะให้อาทิตย์อย่างผู้ชนะ แล้วหมุนตัวเตรียมเดินออกจากห้องไป ทว่าจังหวะที่เธอก้าวผ่านโต๊ะทำงาน เสียงทุ้มของบุคคลที่สามจากหน้าประตูห้องก็ดังแทรกขึ้นมา ทำเอาทั้งห้องหยุดนิ่งค้างในทันที "สวัสดีครับอาทิตย์... ไม่ได้เจอกันนานนะ น้องริน... จำพี่ได้ไหมเอ่ย?" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมากับเคมีอันตรายนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้านะคะ