เคมีที่อันตรายกว่าสารเคมี

"ถ้าคุณยังใช้สายตาแบบนั้นมองฉันอีกครั้งเดียว ฉันจะถือว่าคุณกำลังละเมิดสิทธิ์ส่วนบุคคลในพื้นที่ทำงานนะคะ ท่านประธานอาทิตย์" เสียงหวานใสแต่เฉียบคมราดรดลงกลางความเงียบงันของห้องประชุมใหญ่ ประโยคนี้ไม่ได้เป็นเพียงแค่การเตือนสติ แต่มันคือการขีดเส้นแบ่งเขตแดนอย่างชัดเจน หลังจากเหตุการณ์ระทึกขวัญที่เกือบทำให้หัวใจของทั้งคู่หลุดออกมาเต้นนอกอกเมื่อครู่ รินรดาเลือกที่จะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง จัดกระโปรงสูทสีเทาเข้มให้เรียบไร้รอยยับ แม้ว่าปลายนิ้วที่กำลังซ่อนอยู่ใต้โต๊ะทำงานจะยังคงสั่นเทาด้วยแรงอารมณ์ที่ตกค้าง อาทิตย์นั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้หนังแท้ราคาแพง ใบหน้าคมคายฉาบไว้ด้วยรอยยิ้มเยียบเย็น ดวงตาสีดำสนิทคู่นั้นกวาดมองสำรวจเรือนร่างระหงตั้งแต่ปลายผมจรดปลายรองเท้าส้นสูงอย่างจงใจเปิดเผย ไร้ซึ่งความเกรงกลัวต่อคำขู่เมื่อครู่แม้แต่น้อย "ละเมิดสิทธิ์ส่วนบุคคลอย่างนั้นหรือครับ... รินรดา" เสียงทุ้มต่ำพึมพำลอดไรฟัน น้ำเสียงของเขามีความเยွาะเย้ยระคนกระหายใคร่รู้บางอย่างที่ซ่อนอยู่เบื้องลึก "ในเมื่อข้อตกลงระหว่างเราคือการ 'ปรับทัศนคติ' ฉันว่าระยะห่างระหว่างเราเมื่อกี้นี้ต่างหากที่อยู่ในเกณฑ์... จำเป็นสำหรับการเรียนรู้" "การคุกคามทางจิตวิทยาไม่ใช่การเรียนรู้ค่ะ มันคือการใช้อำนาจครอบงำที่ต่ำตม" รินรดาตอกกลับทันควัน ดวงตากลมโตวาวโรจน์ด้วยความท้าทาย เธอก้าวเข้าไปใกล้โต๊ะประชุมอีกนิด ลดระยะห่างลงเพื่อให้เขารู้ว่าเธอไม่เคยกลัวผู้ชายเผด็จการคนนี้ "ถ้าคุณยังไม่เลิกใช้วิธีเด็กๆ แบบนี้เพื่อกลบเกลื่อนความกลัวที่จะสูญเสียการควบคุม ฉันเกรงว่าโปรเจกต์ 'ปั้นเจ้านายร้าย' ของเราคงต้องพับฐานตั้งแต่วันนี้" คำว่า 'ความกลัวที่จะสูญเสียการควบคุม' พุ่งเป้าตรงไปยังจุดเปราะบางที่สุดในจิตใจของอาทิตย์ ร่างสูงชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาดำมืดวูบไหวด้วยความไม่พอใจที่ถูกอ่านเกมขาดได้อย่างทะลุปรุโปร่ง ในทางจิตวิทยา มนุษย์ที่มีอาการควบคุมสูง (Control Freak) มักจะมีบาดแผลลึกจากความรู้สึกไร้อำนาจในอดีต อาทิตย์ไม่ใช่คนใจร้ายโดยสันดาน แต่เขาถูกหล่อหลอมให้ต้องยืนหยัดอยู่บนจุดสูงสุดด้วยความโดดเดี่ยว และการที่รินรดาเข้ามาท้าทายอำนาจของเขาตลอดเวลา จึงเป็นทั้ง 'ภัยคุกคาม' และ 'สิ่งเร้า' ที่เขาไม่เคยพบเจอจากผู้หญิงคนไหน "คุณคิดว่าตัวเองฉลาดมากสินะ ถึงได้กล้าวิเคราะห์จิตใจของซีอีโอที่กุมชะตาชีวิตการทำงานของคุณไว้ในกำมือ" อาทิตย์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างกายสูงใหญ่ก้าวเข้ามาประชิดตัวเธออย่างรวดเร็วจนรินรดาต้องเผลอถอยหลังไปชนกับขอบโต๊ะประชุมด้านหลัง ความกดดันรอบตัวพุ่งสูงขึ้นจนแทบหายใจไม่ออก กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสมผสานกับความเร่าร้อนเฉพาะตัวแผ่ซ่านเข้ามารุกรานประสาทสัมผัส รินรดาผละตัวหนีไม่ได้อีกแล้ว เมื่อแผ่นหลังของเธอแนบชิดติดกับพื้นผิวโต๊ะเย็นเฉียบ ในขณะที่อาทิตย์ใช้มือข้างหนึ่งเท้าขอบโต๊ะกักตัวเธอไว้ตรงกลาง ราวกับกรงข้องที่ไร้ทางหนี "ถอยไปค่ะ อาทิตย์" น้ำเสียงของเธอเริ่มขาดความมั่นคงเมื่อระยะห่างลดลงเหลือเพียงไม่กี่เซนติเมตร จนมองเห็นแพขนตาดกหนาและเงาสะท้อนของตัวเองในดวงตาคู่คมกริบนั้น "ทำไมล่ะ กลัวเหรอ" อาทิตย์โน้มใบหน้าลงมาใกล้ กระซิบด้วยน้ำเสียงแหบพร่าที่สั่นระริกด้วยแรงอารมณ์ "ไหนล่ะความปากเก่งเมื่อกี้? ไหนล่ะทฤษฎีจิตวิทยาที่คุณชอบเอามาอ้างนักอ้างหนา ลองวิเคราะห์ซิว่าตอนนี้หัวใจของฉันมันกำลังเต้นด้วยความรู้สึกอะไร" หัวใจที่แนบชิดกันผ่านชั้นเสื้อผ้าส่งเสียงดังก้องจนแยกไม่ออกว่าเป็นของใคร รินรดากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เคมีระหว่างพวกเขานั้นอันตรายยิ่งกว่าสารเคมีชนิดใดในห้องทดลอง มันคือแรงดึงดูดประหลาดที่หลอมรวมความเกลียดชัง ความท้าทาย และความต้องการทางอารมณ์เข้าไว้ด้วยกันอย่างไร้รอยต่อ เธอยกมือขึ้นดันแผงอกกว้างของเขาไว้ แต่แทนที่เขาจะถอยกลับ ปลายนิ้วเรียวกลับสัมผัสได้ถึงจังหวะการเต้นของหัวใจใต้ร่มผ้าที่รัวเร็วไม่แพ้กัน ดวงตาทั้งสองคู่สบประสานกันอย่างไม่มีใครยอมใคร ความเงียบงันภายในห้องประชุมแห่งนี้ดังกลบเสียงความวุ่นวายภายนอกสิ้นเชิง "คุณมัน... บ้าไปแล้ว" รินรดากระซิบเสียงสั่น เธอยอมรับกับตัวเองในวินาทีนั้นเลยว่า กำแพงป้องกันความรู้สึกที่เธอสร้างขึ้นมาตลอดหลายปี กำลังถูกสายตาคู่นี้หลอมละลายลงทีละน้อย "ใช่... ฉันบ้า" อาทิตย์ยอมรับอย่างไม่อายปาก ปลายจมูกโด่งคลอเคลียอยู่ใกล้กับข้างแก้มเนียนนุ่มจนรินรดาต้องหลับตาลงด้วยความวาบหวามที่แล่นพล่านไปทั่วสันหลัง "และคนที่ทำให้ฉันเป็นบ้า ก็ยืนอยู่ตรงนี้..." ริมฝีปากหยักลึกเคลื่อนเข้ามาใกล้เรียวปากอิ่มที่กำลังเม้มเข้าหากันด้วยความประหม่า จังหวะลมหายใจอุ่นร้อนรดรินอยู่เหนือกลีบปาก ท่ามกลางความตึงเครียดที่ถูกแทนที่ด้วยความเย้ายวนอันลึกซึ้ง รินรดาหลับตาพริ้มเตรียมรับสัมผัสที่เธอรู้ดีว่าปฏิเสธไม่ได้ หัวใจกรีดร้องบอกให้ผลักเขาออกไป แต่ร่างกายกลับทรยศด้วยการเอียงใบหน้ารับสัมผัสอย่างเผลอไผล ทว่า... ในเสี้ยววินาทีที่ริมฝีปากของทั้งคู่กำลังจะแตะเข้าหากัน เสียงบิดลูกบิดประตูห้องประชุมก็ดังขึ้นอย่างกะทันหัน! "ท่านประธานคะ เอกสารงบประมาณด่วนจาก—อุ๊ย! ขอประทานโทษค่ะ!" เสียงแหลมสูงของเลขานุการหน้าห้องที่ผลผลักประตูเข้ามาโดยไม่เคาะดังทะลุเข้ามาในโสตประสาท พร้อมกับร่างของเธอที่สะดุ้งสุดตัวเมื่อเห็นภาพคนทั้งคู่ยืนแนบชิดติดกันในมุมอับสายตา อาทิตย์ผละตัวออกจากรินรดาด้วยความเร็วแสง ใบหน้าหล่อเหลากลับมาบึ้งตึงและเย็นชาดั่งน้ำแข็งใส่อีกครั้งในพริบตาเดียว ในขณะที่รินรดาหน้าแดงก่ำ รีบหันหลังไปจัดเสื้อผ้าและผมเผ้าที่ยุ่งเหยิงด้วยความตื่นตระหนกสุดขีด! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับเคมีอันตรายนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ