กฎสามข้อที่ไม่น่ารอด

รินรดาเบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อหันไปสบตากับอาทิตย์ที่จู่ๆ รังสีความเย็นชาและเกรี้ยวกราดก็กลับมาพวยพयुद्धในแววตาของเขาอีกครั้งอย่างรวดเร็วราวกับพลิกฝ่ามือ บรรยากาศในห้องทำงานกว้างขวางของประธานบริหารบริษัท พร็อพเพอร์ตี้ ยักษ์ใหญ่ พลันลดอุณหภูมิลดฮวบลงจนเยือกเย็นราวกับมีเครื่องปรับอากาศติดลบเพิ่มขึ้นมาอีกสิบตัว กลิ่นอายความเป็นชายหนุ่มผู้ทรงอำนาจและเต็มไปด้วยบาดแผลทางใจแผ่ซ่านกดดันจนคนทั่วไปคงเลือกที่จะถอยหลังก้าวหนึ่งด้วยความหวาดหวั่น แต่สำหรับผู้เชี่ยวชาญด้านจิตวิทยาความสัมพันธ์อย่างเธอ... มันกลับเป็นเพียงปฏิกิริยาป้องกันตัวของเด็กผู้ชายที่กำลังหวาดกลัวการสูญเสียการควบคุมเท่านั้น อาทิตย์ขยับตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างกายกำยำภายใต้สูทแบรนด์ดังทิ้งเงาทาบทับร่างบางที่ยังคงนั่งไขว่ห้างนิ่งสนิทอยู่บนโซฟากำมะหยี่สีเข้ม เขาก้มตัวลงเล็กน้อย มือหนาวางทับลงบนพนักพิงโซฟาทั้งสองข้าง กักขังเธอไว้ในพื้นที่แคบๆ ระหว่างเขากับพนักพิง ใบหน้าคมคายโน้มเข้ามาใกล้เสียจนรินรดาได้กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสมผสานกับกลิ่นบุหรี่จางๆ ที่ลอยมาจากตัวเขา "คุณคงคิดว่าตัวเองฉลาดมากสินะ คุณรินรดา" เสียงทุ้มต่ำรอดไรฟันออกมาทีละคำ แววตาคมกริบกวาดมองสำรวจใบหน้าเนียนใสที่ไม่มีร่องรอยของความตื่นกลัวเลยแม้แต่น้อย "คิดว่าเข้ามาในฐานะที่ปรึกษาจิตวิทยาแล้วจะเที่ยวมาขุดคุ้ย รื้อฟื้น และทำตัวเป็นเจ้าข้าวเจ้าของชีวิตส่วนตัวของผมได้งั้นเหรอ?" รินรดาไม่ขยับหนี เธอเพียงแค่เอียงคอมองเขาเล็กน้อย ปล่อยให้ระยะห่างระหว่างปลายจมูกของพวกเขาลดลงเหลือเพียงแค่คืบเดียว ดวงตากลมโตคู่สวยฉายแววขบขันระคนพึงพอใจอย่างปิดไม่มิด "คุณอาทิตย์คะ การที่คุณพยายามสร้างกำแพงสูงลิ่วแล้วแยกเขี้ยวใส่ทุกคน ไม่ได้แปลว่าคุณน่ากลัวหรอกนะคะ..." เธอเว้นจังหวะเล็กน้อย ปลดปล่อยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่บาดลึกเข้าไปในความรู้สึก "แต่มันแปลว่าข้างในนั้น... คุณกำลังกลัวต่างหากล่ะคะ" กล้ามเนื้อกรามของอาทิตย์กระตุกวูบ แววตาดุดันไหววูบไปชั่วเสี้ยววินาทีราวกับถูกจี้ถูกจุดที่ซ่อนไว้ลึกที่สุด ความโกรธเกรี้ยวระลอกใหม่พุ่งพล่านขึ้นมากลบเกลื่อนความรู้สึกด้านชาที่ถูกเธอกะเทาะเปลือกออกอย่างง่ายดาย เขาเกลียดผู้หญิงคนนี้... เกลียดสายตาที่รู้ทันราวกับมองทะลุปรุโปร่งไปถึงจิตวิญญาณของเขา เกลียดหัวใจเจ้ากรรมที่ดันเต้นผิดจังหวะยามเมื่อกลิ่นกายหอมละมุนลอยเข้ามารบกวนประสาทสัมผัส "อย่ามาทำเป็นอวดรู้ในสิ่งที่เธอไม่เข้าใจ!" อาทิตย์กระซิบเสียงลอดไรฟันด้วยความเกรี้ยวกราด มือหนาที่วางอยู่บนพนักพิงกำแน่นจนข้อต่อขึ้นสีขาว "ถ้าอยากจะทำงานที่นี่ต่อ และไม่อยากถูกไล่ออกจากบริษัทนี้อย่างไร้เยื่อใย เธอต้องทำตามเงื่อนไขของผม... จำใส่สมองเอาไว้ให้ดี" รินรดาเลิกคิ้วขึ้นอย่างสนใจ รอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้นบางเบา ราวกับกำลังรอคอยเกมสนุกๆ นี้อยู่พอดี "เชิญค่ะ ท่านประธานผู้ทรงเกียรติ ดิฉันพร้อมรับฟัง 'กฎเหล็ก' ปัญญาอ่อน เอ๊ย... กฎเหล็กที่ทรงคุณค่าของคุณแล้วค่ะ" น้ำเสียงประชดประชันแต่นุ่มนวลนั้นทำเอาอาทิตย์เกือบจะสติหลุด ชายหนุ่มสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติ ปรับน้ำเสียงให้กลับมาเยือกเย็นและเผด็จการเช่นเดิม ดวงตาคมกريบจ้องมองลึกเข้าไปในดวงตาของเธอเพื่อประกาศิตคำขาด "กฎข้อที่หนึ่ง... ห้ามก้าวก่ายเรื่องส่วนตัวของผมเด็ดขาด ไม่ว่าจะเป็นเรื่องครอบครัว อดีต หรือชีวิตประจำวันนอกเวลางาน หน้าที่ของเธอมีแค่การประเมินสภาพจิตใจพนักงานและแก้ปัญหาองค์กรตามเอกสาร ไม่ใช่มานั่งวิเคราะห์นิสัยใจคอผม!" รินรดาพยักหน้ารับช้าๆ อย่างกวนประสาท "รับทราบค่ะ ข้อแรกคือห้ามยุ่งเรื่องส่วนตัว... ฟังดูเหมือนเด็กผู้ชายกลัวแม่ดุเลยนะคะ" อาทิตย์กัดฟันกรอด ข่มอารมณ์ที่กำลังจะระเบิดออกมาเป็นรอบที่สอง แล้วพูดต่อด้วยน้ำเสียงเหี้ยมเกรียม "กฎข้อที่สอง... ห้ามเข้าใกล้ห้องทำงานส่วนตัวของผมในยามวิกาล หรือเวลาที่ไม่มีวาระงานสำคัญ หากไม่มีคำสั่ง ห้ามแม้แต่จะเดินเฉียดผ่านมาแถวนี้เด็ดขาด!" "โอ้โห..." รินรดาแสร้งทำเป็นยกมือทาบอกด้วยความตกใจระคนขบขัน "นี่กลัวดิฉันจะแอบมาทำเสน่ห์ใส่คุณหรือไงคะ ถึงต้องออกกฎห้ามเข้าใกล้โซนนี้? วางใจเถอะค่ะ สเปกดิฉันไม่ได้ดิบเถื่อนและใจร้ายขนาดนั้นหรอกนะคะ" "คุณรินรดา!" อาทิตย์คำรามลั่นด้วยความเหลืออด เขาไม่เคยเจอผู้หญิงคนไหนที่กวนประสาทและท้าทายอำนาจของเขาได้หน้าตาเฉยขนาดนี้มาก่อน ร่างกายที่โน้มเข้าไปใกล้กดดันเธอโดยอัตโนมัติเมื่อความอดทนมาถึงขีดจำกัด "ฟังข้อสุดท้ายให้ดี... กฎข้อที่สาม..." รินรดาหุบยิ้มลงเล็กน้อย เปลี่ยนท่าทางกลับมานั่งหลังตรง ดวงตาคู่สวยประกายความท้าทายอย่างชัดเจนเมื่อเห็นว่าเขาเริ่มจนมุมด้วยความโมโห "ว่ามาค่ะ กฎข้อสุดท้ายที่ยิ่งใหญ่นักหนา" "กฎข้อที่สาม..." อาทิตย์โน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนริมฝีปากหยักลึกเกือบจะเฉียดผ่านแก้มเนียนของเธอ ลลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดผิวแก้มนวลจนรินรดารู้สึกซู่ซ่าไปทั้งร่างอย่างประหลาด "ห้ามทำตัวสนิทสนม เกินเลย หรือใช้สายตาแบบเมื่อครู่มองผมอีก... ถ้าเธอยังฝ่าฝืนแม้แต่ข้อเดียว ผมจะจัดการให้เธอไม่มีที่ยืนในสังคมนี้เลยคอยดู!" ความเงียบเข้าปกคลุมพื้นที่ระหว่างคนทั้งสองชั่วขณะ เคมีร้อนแรงที่ปะทะกันอย่างรุนแรงทำให้บรรยากาศรอบตัวเต็มไปด้วยประจุไฟฟ้าที่พร้อมจะระเบิดได้ทุกเมื่อ รินรดารู้สึกได้ถึงจังหวะหัวใจของตัวเองที่เต้นเร็วขึ้นอย่างควบคุมไม่ได้ ไม่ใช่เพราะความกลัว... แต่เป็นเพราะความใกล้ชิดที่อันตรายเกินไปต่างหาก ทว่า แทนที่จะถอยหนีหรือแสดงอาการตื่นตระหนก รินรดากลับค่อยๆ ยกมือเรียวขึ้น วางทับลงบนแผงอกกว้างภายใต้เสื้อสูทของเขาเบาๆ ความรู้สึกถึงมัดกล้ามเนื้อที่ตึงเครียดใต้ฝ่ามือทำให้เธอรับรู้ได้ว่าเขาก đangพยายามควบคุมตัวเองอย่างหนักหน่วงแค่ไหน เธอเงยหน้าขึ้นสบตากับเขา รอยยิ้มพราวเสน่ห์ปรากฏขึ้นที่มุมปากอีกครั้งอย่างมั่นอกมั่นใจ "กฎสามข้อของคุณ... ฟังดูน่าสนใจดีนะคะ" รินรดากระซิบตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่ท้าทาย ทุกลมหายใจรดรินกันและกัน "แต่ในฐานะนักจิตวิทยา... ดิฉันเกรงว่าดิฉันคงต้องขออนุญาต 'แหกกฎ' ทุกข้อที่คุณตั้งขึ้นมา... ตั้งแต่วันนี้เลยล่ะค่ะ" อาทิตย์ชะงักงัน แววตาคมกริบเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความคาดไม่ถึงกับความดื้อรั้นและอาจหาญของหญิงสาวตรงหน้า ในชีวิตนี้ไม่เคยมีใครกล้าท้าทายอำนาจของเขาซึ่งหน้าแบบนี้มาก่อน ยิ่งเป็นคำประกาศิตที่ท้าทายความอดทนของเขาด้วยแล้ว มันยิ่งปลุกสัญชาตญาณความเป็นนักล่าในตัวเขาให้ตื่นขึ้นอย่างเต็มพิกัด มือหนาของอาทิตย์เปลี่ยนจากการวางบนพนักพิง ขยับเข้าคว้าข้อมือเรียวเล็กของเธอไว้แน่นด้วยความหมั่นไส้ รินรดาไม่ทันได้ตั้งตัว ร่างบางจึงถูกดึงเข้าไปประชิดติดแผงอกแกร่งของเขาในเสี้ยววินาที ความใกล้ชิดที่แนบแน่นจนไร้ช่องว่างทำให้ทั้งคู่รับรู้ถึงอุณหภูมิร่างกายของกันและกันได้อย่างชัดเจน ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกันจนแทบจะหลอมละลาย ดวงตาสองคู่ประสานกันอย่างไม่มีใครยอมใคร ประกายไฟแห่งความดื้อรั้นและแรงปรารถนาที่ซ่อนเร้นพุ่งพล่านอยู่ในความเงียบงัน "เธอคิดว่าเธอกำลังเล่นอยู่กับใคร รินรดา..." เสียงทุ้มต่ำแหบพร่ากระซิบชิดริมหิมฝีปากของเธอ หัวใจของชายหนุ่มสั่นไหวอย่างรุนแรงจนแทบควบคุมไม่อยู่ ก่อนที่รินรดาจะได้ตอบโต้คำท้าทายนั้นด้วยรอยยิ้มมุมปากอันเป็นเอกลักษณ์... *ก๊อก ก๊อก ก๊อก!* เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างกะทันหัน ตามมาด้วยเสียงบิดลูกบิดประตูที่ดังขึ้นพร้อมกับการผลักเข้ามาอย่างไร้มารยาทของบุคคลที่ไม่ได้รับเชิญ "ท่านประเอกคะ! เอกสารด่วนจากบอร์ดบริหาร... อุ๊ย!" เสียงแหลมสูงของเลขานุการสาวหน้าห้องที่เปิดประตูพรวดเข้ามาหยุดชะงักกึกทันที เมื่อภาพที่ปรากฏแก่สายตาคือท่านประธานหนุ่มผู้แสนเย็นชาและหยิ่งผยอง กำลังกักขังวิทยากรสาวคนใหม่ไว้ในอ้อมแขนแนบชิดบนโซฟาด้วยท่าทางที่ส่อความสัมพันธ์ลึกซึ้งเกินกว่าเรื่องงานอย่างชัดเจน อาทิตย์ผละออกจากร่างบางทันทีด้วยใบหน้าบึ้งตึง ดวงตาดำมืดสะท้อนแววอำมหิตที่ถูกขัดจังหวะในเวลาสำคัญ รินรดาเองก็รีบจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่ ปรับสีหน้าให้เรียบเฉยราดกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทว่าหัวใจกลับเต้นรัวแรงด้วยความตื่นเต้นจากเหตุการณ์ระทึกขวัญเมื่อครู่ ขอขอบคุณทุกท่านที่ติดตามอ่านตอนนี้นะคะ มาเอาใจช่วยรินรดากันต่อในตอนหน้าค่ะ!