วิทยากรหรือเหยื่ออารมณ์

"ถ้าคุณคิดว่าเงินเดือนห้าแสนบาท จะซื้อความเงียบของฉันได้ตลอดไป... คุณประเมินนักจิตวิทยาคนนี้ต่ำเกินไปค่ะ, คุณอาทิตย์" เสียงหวานใสแต่ทว่ากังวานและเฉียบคมดังขึ้น ท่ามกลางความเงียบสนิทภายในห้องประชุมเพนต์เฮาส์ชั้นบนสุดของตึกระฟ้า อาการกดดันแผ่ซ่านจนแทบหายใจไม่ออก กลิ่นอายความเย่อหยิ่งและดุดันของซีอีโอหนุ่มผู้ทรงอิทธิพลไม่ได้ทำให้ร่างระหงที่ยืนกอดอกพิงขอบกระจกใสสะท้านแม้แต่น้อย รินรดายังคงจ้องมองชายหนุ่มตรงหน้าด้วยแววตาท้าทาย รอยยิ้มมุมปากของเธอบ่งบอกชัดเจนว่าเธอไม่ได้มาที่นี่เพื่อเป็นลูกไล่ให้ใครเหยียบย่ำ อาทิตย์ขยับตัวเล็กน้อย ร่างสูงสง่าในชุดสูทสีเข้มสั่งตัดพิเศษลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ใบหน้าคมคายดั่งรูปสลักบิดเบี้ยวด้วยความไม่พอใจ ดวงตาคมกริบราวกับเหยี่ยวจ้องเขม็งมาที่เธอ รังสีความคุกคามแผ่พุ่งออกมาจากตัวเขาอย่างชัดเจน ผู้บริหารระดับสูงคนอื่นๆ ในบริษัทต่างพากันก้มหน้าหลบตา ไม่มีใครกล้าหายใจแรงเมื่อพายุอารมณ์ของเจ้านายหนุ่มกำลังก่อตัว "ปากดีสมคำร่ำลือ..." อาทิตย์แค่นเสียงหัวเราะในลำคอ ก้าวเท้าเข้ามาประชิดตัวเธอทีละก้าวอย่างเชื่องช้า แต่มั่นคงจนรินรดาต้องเผลอกลั้นหายใจ "วิทยากรชื่อดังที่บริษัทจัดหามาเพื่ออบรมพนักงาน... แต่สุดท้าย ฉันกลับต้องจ้างเธอมาเพื่อ 'ดัดนิสัย' ตัวเองอย่างลับๆ น่าขันสิ้นดี" "ถ้าคุณคิดว่ามันน่าขัน ทำไมคุณถึงต้องเซ็นสัญญาฉบับนั้นล่ะคะ?" รินรดาลอยหน้าลอยตาถามกลับ ไม่ยอมถอยหลังหนีแม้แรงกดดันจากตัวเขาจะเข้าประชิดจนแทบจะแนบชิด "หรือว่า... คุณกลัวความจริงที่ว่า ตัวเองเป็นผู้ชายประเภทที่ 'ไม่มีใครกล้าขัดใจ' จนเสียคนไปหมดแล้วกันแน่คะ?" คมมีดที่ซ่อนอยู่ในคำพูดของเธอเฉือนเข้าที่อีโก้ของอาทิตย์เข้าอย่างจัง ดวงตาคมเข้มวาวโรจน์ขึ้นด้วยความกรุ่นโกรธ เขาไม่เคยถูกผู้หญิงคนไหนต่อปากต่อคำด้วยความอาจหาญเช่นนี้มาก่อน รินรดาไม่เพียงแต่ฉลาดทันคน แต่เธอยังรู้จุดอ่อนของเขาและจงใจขยี้มันอย่างไม่เกรงกลัว "คุณกำลังเล่นกับไฟ, รินรดา" อาทิตย์โน้มใบหน้าลงมาใกล้ กระซิบด้วยน้ำเสียงต่ำทุบหัวใจคนฟังให้เต้นรำไปกับความอันตราย "และไฟอย่างฉัน... เผาคนตายมานักต่อนักแล้ว" "เผาเหรอคะ?" รินรดาเชิดคางขึ้นสบตากับเขาในระยะประชิด เคมีระหว่างความดุดันและดื้อรั้นพุ่งชนกันจนเกิดประกายไฟในอากาศ "ขอโทษทีนะคะ พอดีฉันเป็นพวกชอบเล่นกับไฟซะด้วยสิ... ยิ่งไฟร้อนๆ แบบคุณเนี่ย น่าสนุกจะตายไป" คำพูดท้าทายนั้นทำให้อาทิตย์ชะงักไปชั่วขณะ ดวงตาคู่คมพินิจพิเคราะห์ใบหน้างามที่ไม่มีความหวาดกลัวเจือปนเลยแม้แต่น้อย กลิ่นน้ำหอมจางๆ จากตัวเธอลอยวนอยู่ปลายจมูก ปลุกเร้าสัญชาตญาณดิบที่เขาพยายามกดทับไว้ภายใต้มาดสุขุมมานาน บรรยากาศในห้องตึงเครียดจนเหมือนเส้นลวดที่ถูกดึงจนสุดแรง ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะก่อนที่อาทิตย์จะยกยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่ไม่ได้อบอุ่นแต่กลับเต็มไปด้วยเล่ห์กลอันตราย "ดี... ในเมื่อเธออยากสนุกนัก ฉันจะจัดให้" อาทิตย์กระซิบชิดริมใบหูของเธอ น้ำเสียงทุบเร้าประสาทสัมผัส "โปรเจกต์ลับนี้ไม่มีกำหนดสิ้นสุด จนกว่าฉันจะพอใจ... และจำไว้ ว่าเธอต้องมารายงานตัวที่นี่ ทุกวัน ตลอดเวลาที่ฉันต้องการ!" รินรดากัดริมฝีปากล่างเล็กน้อย หัวใจเต้นรำไม่เป็นจังหวะกับความใกล้ชิดที่อันตรายเกินต้านทานนี้ แต่เธอยังคงรักษาสีหน้าเรียบเฉยไว้ได้ ทว่าก่อนที่เธอจะได้ตอบโต้คำประกาศิตนั้น เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นขัดจังหวะ พร้อมกับร่างของเลขานุการสาวที่ผลักประตูเข้ามาด้วยความตื่นตระหนก "ท่านประธานคะ... เกิดเรื่องใหญ่แล้วค่ะ!" เลขานุการสาวละล่ำละลักรายงานด้วยใบหน้าซีดเผือด "คุณแม่ของท่าน... บุกมาถึงห้องทำงานส่วนตัวแล้วค่ะ!" รินรดาเบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อหันไปสบตากับอาทิตย์ที่จู่ๆ รังสีความเย็นชาและเกรี้ยวกราดก็กลับมาพวยพุ่งในแววตาของเขาอีกครั้งอย่างรวดเร็วราวกับพลิฝ่ามือ โปรดติดตามตอนต่อไปนะคะ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาเปิดประตูห้องหัวใจดวงนี้ไปพร้อมกับรินรดานะคะ