อาหารค่ำที่ดูเหมือนเดท

"คุณกำลังทำให้คนอื่นเข้าใจผิดว่าเรามาฮันนีมูน มากกว่าจะมาร่วมงานการกุศลนะคะ, คุณอาทิตย์" เสียงกระซิบติดจะเย้าแหย่ลอดผ่านริมฝีปากอิ่มสีพีชของรินรดา ขณะที่ปลายนิ้วเรียวพยายามขยับปกเสื้อสูทเนื้อดีของชายหนุ่มให้เข้าที่อย่างเบามือ ท่าทางสนิทสนมเกินกว่าเจ้านายกับที่ปรึกษาทั่วไปนี้ ดึงดูดสายตาจากแขกเหรื่อไฮโซในห้องโถงใหญ่ของโรงแรมหรูระดับเจ็ดดาวได้เป็นอย่างดี อาทิตย์ไม่หลบสายตา ร่างสูงโปรดในชุดสูททักซิโด้สั่งตัดพิเศษยืนนิ่งปล่อยให้หญิงสาวจัดการความเรียบร้อยให้ โดยมีแววตาคมกริบที่มักจะใช้กดดันคู่แข่งทางธุรกิจทอดมองลงมาที่เธอด้วยความหมายบางอย่างที่อ่านยาก—แต่หากมองลึกลงไปในม่านตาคู่นั้น มันคือความหวงแหนที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้ท่าทีนิ่งขรึม "ก็ดีไม่ใช่เหรอครับ... เอ่อ, ค่ะ" อาทิตย์เกือบเผลอหลุดคำพูดคุ้นปาก แต่เพราะรู้ทันสายตาคมปลาบของหญิงสาวที่มองมา จึงรีบแก้คำลงท้ายอย่างรวดเร็ว "ผมหมายถึง... ถ้าคนอื่นจะเข้าใจผิด มันก็ไม่ใช่เรื่องเสียหายอะไรนี่รินรดา คุณเองก็ดูจะเพลิดเพลินกับการเล่นบท 'บอดี้การ์ดทางอารมณ์' ให้ผมไม่ใช่หรือไง" รินรดาหัวเราะในลำคอเบาๆ ดวงตาคู่สวยพราวระยับด้วยประกายความท้าทาย เธอถอยหลังออกห่างเล็กน้อยเพื่อเว้นระยะห่างที่อันตรายต่ออัตราการเต้นของหัวใจ ทว่ามือหนากลับคว้าข้อมือเธอไว้โดยไม่มีปี่มีขลุ่ย ความอุ่นร้อนจากฝ่ามือของเขาซึมผ่านเนื้อผ้า ส่งผ่านกระแสความรู้สึกประหลาดที่ทำให้ปลายนิ้วเธอชาหนึบ "จำกฎของเราให้ดีนะคะ คุณอาทิตย์... คืนนี้ฉันมาในฐานะจิตแพทย์ส่วนตัวที่ต้องคอยควบคุมความดันและสติของคุณ ไม่ใช่คู่เดท" เธอย้ำเสียงเบา ทว่าชัดถ้อยชัดคำ "จิตแพทย์อะไรใจร้ายเป็นบ้า..." อาทิตย์พึมพำเสียงทุ้มต่ำ ใบหน้าคมคายโน้มลงมาใกล้จนปลายจมูกเกือบจะชนกัน กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือกลิ่นไวน์จางๆ ทำให้สติของรินรดากระเจิดกระเจิงไปชั่วขณะ "รู้ไหมว่าการยืนอยู่ท่ามกลางคนเป็นร้อย แต่สายตาผมมองเห็นแค่คุณคนเดียว มันต้องใช้ความอดทนมากแค่ไหนในการไม่ดึงคุณขึ้นรถกลับเพนต์เฮาส์ตอนนี้" คำพูดกำกวมที่มาพร้อมกับแววตาจริงจังเกินเบอร์ ทำให้รินรดาต้องแกล้งเสมองไปทางอื่นเพื่อซ่อนรอยยิ้มที่กำลังระบายบนมุมปาก นี่แหละคืออาทิตย์—ซีอีโอหนุ่มผู้เย่อหยิ่งและไม่เคยยอมจำนนต่อใคร แต่กลับพ่ายแพ้ให้กับกลยุทธ์ทางจิตวิทยาและการหยอกเย้าของเธอทีละน้อย "ประธานอาทิตย์คะ, ควบคุมสีหน้าหน่อยค่ะ นักข่าวทางด้านโน้นกำลังซูมเลนส์มาที่เราแล้ว" รินรดากระซิบเตือน พร้อมกับขยับตัวเข้าประคองแขนเขาอย่างแนบเนียนตามหน้าที่ที่ได้รับมอบหมาย งานเลี้ยงการกุศลคืนนี้จัดขึ้นเพื่อระดมทุนให้มูลนิธิเด็กกำพร้า ทว่าสำหรับอาทิตย์แล้ว มันคือสนามรบทางสังคมที่เต็มไปด้วยหน้ากากและคำสรรเสริญเยินยอจอมปลอม ความทรงจำในวัยเด็กที่เคยถูกหักหลังและใช้เป็นเครื่องมือทางการเมืองในงานสังคมแบบนี้ เคยเกือบทำให้เขาสติหลุดกลางงานใหญ่มาแล้วเมื่อสามปีก่อน และนั่นคือเหตุผลที่รินรดาต้องก้าวเข้ามาทำหน้าที่ "บอดี้การ์ดทางอารมณ์" ในค่ำคืนนี้ แสงไฟระยิบระยับจากแชนเดอเลียร์คริสตัลสาดส่องกระทบกับชุดราตรีผ้าไหมสีมรกตเข้ารูปของรินรดา ขับให้ผิวเนียนละเอียดเปล่งประกายล้อไปกับรอยยิ้มมั่นใจที่เธอมักจะใช้สะกดผู้คน ทว่าในสายตาของอาทิตย์เวลานี้ เธอบริสุทธิ์และงดงามเกินกว่าจะปล่อยให้ใครหน้าไหนในงานนี้ได้แม้แต่จะมองด้วยหางตา "เบื่อไหมครับ" เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ ขณะที่ทั้งคู่เดินเคียงกันเข้าไปในพื้นที่จัดงานหลัก "ถ้าหมายถึงเบื่อรอยยิ้มการค้าของพวกนักธุรกิจรุ่นใหญ่ ก็คงต้องตอบว่า... ปกติค่ะ" รินรดาตอบตามตรง สายตากวาดมองไปรอบห้องเพื่อประเมินสถานการณ์ "แต่ถ้าหมายถึงการต้องมาเดินควงแขนคุณ... บอกเลยว่าน่าสนใจกว่าที่คิดค่ะ เพราะฉันได้เห็นมุมที่ซีอีโอผู้ยิ่งใหญ่แอบทำหน้าบึ้งเหมือนเด็กถูกขัดใจ" อาทิตย์เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ปากหยักสวยกระตุกยิ้มร้ายกาจ "ปากเก่งแบบนี้ ระวังตัวไว้ให้ดีเถอะครับ รินรดา" การปะทะคารมแบบนี้กลายเป็นจังหวะชีวิตที่ทั้งคู่คุ้นเคย ความสัมพันธ์ที่เริ่มต้นจากการเป็นเจ้านายจอมเผด็จการกับวิทยากรสาวผู้ไม่ยอมก้มหัวให้ใคร บัดนี้ถูกหลอมรวมด้วยเคมีอันตรายที่ยากจะต้านทาน ทุกย่างก้าวที่เดินเคียงกันสร้างความอิจฉาให้บรรดาไฮโซสาวในงานไม่น้อย แต่อาทิตย์ไม่ได้สนใจใครเลย นอกจากกลิ่นกายหอมละมุนและเสียงหัวเราะเบาๆ ของผู้หญิงข้างกาย งานดำเนินไปอย่างราบรื่น จนกระทั่งช่วงเวลาประมูลของรักของหวงเพื่อการกุศลมาถึง พิธีกรประกาศเชิญชวนให้แขกผู้มีเกียรติร่วมประมูลสร้อยเพชรโบราณชิ้นสำคัญ ซึ่งเป็นสมบัติชิ้นสุดท้ายของตระกูลเก่าแก่ "และยอดประมูลสูงสุดในค่ำคืนนี้... จากท่านประธานอาทิตย์ แห่งอาทิตย์โฮลดิ้งส์ครับ! สิบล้านบาทถ้วน!" เสียงปรบมือดังสนั่นฮอลล์ รินรดาหันขวับไปมองชายหนุ่มข้างกายด้วยความตกใจ ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย "คุณบ้าหรือเปล่าคะคุณอาทิตย์? สร้อยเส้นนั้นราคาประเมินจริงไม่ถึงสามล้านด้วยซ้ำ ทำไมคุณถึงทุ่มเงินสิบล้านเพื่อมัน?" อาทิตย์หันมาสบตาเธอ รอยยิ้มอ่อนโยนที่นานๆ ครั้งจะปรากฏขึ้นบนใบหน้าคมคายถูกส่งให้เธอเพียงลำพัง มือหนายื่นออกไปกุมมือเรียวที่วางอยู่บนโต๊ะอาหารค่ำอย่างถือวิสาสะ นิ้วหัวแม่มือลูบไล้หลังมือเธอเบาๆ อย่างปลอบประโลม "ก็ผมอยากเห็นคุณใส่..." เขาตอบด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบ แต่กลับทรงพลังจนทำให้หัวใจของรินรดาเต้นผิดจังหวะ "ของขวัญขอบคุณสำหรับการเป็นบอดี้การ์ดทางอารมณ์ที่ยอดเยี่ยมที่สุด... และเป็นคนที่ทำให้ผมอยากตื่นมาเจอทุกเช้า" ความเงียบชั่วขณะเกิดขึ้นระหว่างคนทั้งคู่ แม้เสียงดนตรีคลาสสิกจะบรรเลงคลอเบาๆ แต่หัวใจของรินรดาราวกับหยุดเต้น เธอกำลังจะอ้าปากเอ่ยแซวเพื่อกลบเกลื่อนความเขินอายที่กำลังแผ่ซ่านไปทั่วพวงแก้ม ทว่าจังหวะนั้นเอง... แสงไฟในห้องโถงใหญ่ก็ดับวูบลงกะทันหัน! เสียงฮือฮาด้วยความตกใจดังระงมไปทั่วบริเวณ ก่อนที่ไฟสปอตไลท์ดวงเดียวจะสาดส่องลงมาที่กลางเวที ทว่าสิ่งที่ทำให้ลมหายใจของรินรดากระตุกวูบ ไม่ใช่ความมืดหรือความโกลาหลเบื้องหน้า... แต่เป็นร่างของใครบางคนที่ก้าวออกมาจากเงาสลัวบริเวณประตูทางเข้า—บุคคลที่อาทิตย์เคยประกาศกร้าวว่าจะไม่มีวันให้อภัยเด็ดขาดในชีวิตนี้ และเป็นปมในอดีตที่รินรดาเพิ่งจะช่วยเขาแกะรอยรักษามาตลอดหลายเดือน! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมากับเคมีอันตรายนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้านะคะ