ทัณฑ์สวรรค์คุกคาม

"หากฟ้ารู้ว่าข้าจักฝืน... ไยฟ้าจึงไม่ส่งอัสนีมาให้เร็วกว่านี้เล่า!" เสียงคำรามทุ้มต่ำดังก้องสะท้านไปทั่วตำหนักกระบี่นภา เมฆสีนิลกาฬหนาทึบม้วนตัวบรรจบกันเป็นเกลียวพายุหมุนวนเหนือยอดเขาหลัก แรงกดดันจากมหาเมฆทัณฑ์สวรรค์แผ่ซ่านลงมาจนศิษย์สายในหลายร้อยชีวิตต่างกระอักโลหิตคุกเข่าลงกับพื้น ศิลาผาแกร่งแตกร้าวราวกระจกที่ถูกทุบด้วยค้อนยักษ์ นี่ไม่ใช่ภัยธรรมชาติธรรมดา แต่มันคือ "ทัณฑ์สวรรค์" ที่เกิดจากการทะลวงขอบเขตอันฝืนกฎฟ้าของมนุษย์ผู้หนึ่ง—ลู่เฉิน ณ ใจกลางลานประลองกระบี่ ร่างโปร่งในอาภรณ์สีขาวสะอาดสะอ้านยืนหยัดอย่างมั่นคง ปลายเท้าแตะอยู่บนพื้นหินที่บดละเอียดเป็นผุยผง ลู่เฉินหลับตาลงช้าๆ ไอสีขาวบริสุทธิ์พวยพุ่งออกจากร่างของเขาราวกับมังกรเพลิงน้ำแข็ง ปราณกระบี่ในตันtian (ตันเถียน) ของเขาหมุนวนด้วยความเร็วสูงจนเกิดเสียงหวีดหิวบาดแก้วหู การทะลวงจากขอบเขตหลอมรวมวิญญาณสู่ขั้นมหาเทพเซียนแท้จริงในเวลาเพียงชั่วข้ามคืน ทำให้อาณาจักรเบื้องบนสั่นสะเทือน โชคชะตาที่ถูกกำหนดไว้กำลังถูกมือของเขาฉีกกระชากออกเป็นชิ้นๆ "เฉินหล่อ..." เสียงหวานใสแต่เยือกเย็นดั่งหิมะพันปีดังขึ้นแผ่วเบา ไป๋จิงซู นางเซียนผู้เยือกเย็นแห่งตำหนักน้ำค้างสวรรค์ ร่างกายบอบบางของนางยืนอยู่บนยอดเสาหินศิลาห่างออกไปสามร้อยจั้ง กระบี่เหมันต์ในมือสั่นระริก ปลายกระบี่หยดหยาดน้ำค้างแข็งที่กลั่นตัวจากจิตสังหารอันเข้มข้น ดวงตาคู่งามที่มักเรียบเฉยบัดนี้ฉายแววกังวลระคนห่วงหา นางย่อมรู้ดีว่าทัณฑ์สวรรค์ระลอกนี้มีความน่าสะพรึงกลัวเพียงใด มันคือสายฟ้าเก้าชั้นฟ้าที่พร้อมจะเผาผลาญวิญญาณให้สลายกลายเป็นจุล ลู่เฉินลืมตาขึ้น ดวงตาของเขาเปล่งประกายคมกริบดุจคมกระบี่ที่เพิ่งออกจากฝัก ความเยือกเย็นและความทะนงตนฉายชัดในแววตาคู่นั้น เขายกมุมปากขึ้นเล็กน้อย ส่งยิ้มบางเบาให้นางเซียนผู้เยือกเย็น แม้ในยักษ์ใหญ่แห่งความตายจะคืบคลานเข้ามาก็ตาม "จิงซู ถอยไป... นี่ไม่ใช่ศึกที่เจ้าต้องแบกรับร่วมกับข้า" น้ำเสียงของลู่เฉินราบเรียบ ทว่าทรงพลังอำนาจจนสะท้อนก้องในจิตใจของทุกคน "ข้ามิใช่สตรีอ่อนแอที่จะยืนมองบุรุษของตนเผชิญหน้ากับความตายเพียงลำพัง!" ไป๋จิงซูเอพูดย้ำ น้ำเสียงของนางเด็ดเดี่ยวไม่แพ้กัน ร่างระหงพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าด้วยวิชาตัวเบาอันไร้ร่องรอย เกล็ดน้ำแข็งนับหมื่นลอยวนรอบกายของนาง กลายเป็นโล่ป้องกันภัยที่หนาแน่นที่สุดเท่าที่ตำหนักน้ำค้างสวรรค์เคยมีมา *เปรี้ยง! ครืนนน—!* เสียงสายฟ้าฟาดผ่าแหวกความมืดมิดลงมาตรงกลางระหว่างพวกเขาทั้งสอง แรงกระแทกมหาศาลทำให้ภูเขาทั้งลูกสั่นสะเทือนราวกับแผ่นดินไหว เปลวอัสนีสีทองคำผสมทมิฬแผ่ขยายออกเป็นวงกว้าง กลืนกินพื้นที่รอบด้านในพริบตา เมฆทัณฑ์สวรรค์ชั้นแรกเริ่มก่อตัวเป็นรูปอสูรโบราณ อ้าปากกว้างเตรียมกลืนกินสรรพชีวิตเบื้องล่าง "ดี! ในเมื่อสวรรค์ต้องการทดสอบข้า ลู่เฉินผู้นี้ก็จะใช้กระบี่ในมือ... ผ่าสวรรค์ให้พวกมันดูเสีย!" ลู่เฉินสะบัดแขนเสื้อ กระบี่วิญญาณโบราณปรากฏขึ้นในมือ พลังปราณทั้งหมดในร่างทะยานพุ่งขึ้นสู่จุดสูงสุด บรรยากาศรอบตัวบิดเบี้ยวด้วยแรงกดดันอันมหาศาล เขาก้าวเท้าออกไปหนึ่งก้าว ท่วงท่าการร่ายรำกระบี่ผสานสัจธรรมแห่งฟ้าดินเริ่มขึ้นแล้ว การเคลื่อนไหวของเขางดงามดุจกวีบทหนึ่ง แต่ในขณะเดียวกันก็คมกริบและดุดันดุจพายุทอร์นาโด ทว่า... ในวินาทีที่สายฟ้าสายที่สองกำลังจะผ่าลงมาตรงจุดที่ลู่เฉินยืนอยู่ ท้องฟ้าเบื้องบนกลับฉีกขาดออกเป็นรอยแยกสีเลือดขนาดใหญ่! กลิ่นอายอันชั่วร้ายและเก่าแก่ยิ่งกว่าทัณฑ์สวรรค์พรั่งพรูออกมาจากรอยแยกนั้น เงาร่างสีดำสนิทนับร้อยปรากฏขึ้นพร้อมกับเสียงหัวเราะเยาะหยันที่ดังเสียดแทงแก้วหู "ฮ่าๆๆๆ! ลู่เฉิน เจ้าคิดว่าจะได้เลื่อนขั้นเป็นเซียนอย่างราบรื่นงั้นหรือ? วันนี้... คือวันตายของอดีตมหาเทพกระบี่!" เงาร่างลึกลับเหล่านั้นพุ่งตรงเข้าจู่โจมไป๋จิงซูที่กำลังปกป้องลู่เฉินจากด้านหลังอย่างไม่ทันตั้งตัว! ขอขอบพระคุณท่านรี้ดผู้ร่วมเดินทางทุกท่านที่ร่วมดื่มด่ำไปกับวิถีกระบี่และจิตวิญญาณแห่งเซียน ณ ยุทธภพอันไร้ขอบเขตนี้ด้วยกันนะครับ