เงื่อนงำจากแดนลึกลับ

กลิ่นอายคาวโลหิตจางๆ ที่ลอยคละคลุ้งอยู่ในความเงียบงันยามวิกาล ไม่ได้ทำให้หัวใจของลู่เฉินกระเพื่อมไหวแม้แต่น้อย ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง กระแสจิตของเขากลับสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายประหลาดที่ซ่อนอยู่ใต้ดินลึกของจวนเจ้าเมือง... กลิ่นอายที่คุ้นเคยอย่างประหลาด กลิ่นอายของ "กระบี่มารกลืนดารา" อาวุธวิเศษระดับตำนานที่หายสาบสูญไปพร้อมกับเขาในอดีตชาติ! ฝ่าเท้าภายใต้ชุดคลุมสีดำสนิทก้าวเหยียบลงบนพื้นศิลาเย็นเฉียบอย่างไร้สุ้มเสียง ลู่เฉินหรี่ตาลงเล็กน้อย แววตาดุจดั่งห้วงอวกาศอันเวิ้งว้างและลึกล้ำสะท้อนประกายแสงสีเงินยวดยิ่งจากจันทร์เพ็ญที่ถูกเมฆหมอกบังตาครึ่งหนึ่ง ปราณกระบี่ในตันtian (จุดตันเถียน) ของเขาหมุนวนเร่งเร้าโดยอัตโนมัติ ราวกับสัตว์ป่าทรงภูมิที่ตื่นจากการจำศีลเมื่อได้กลิ่นอายของเหยื่ออันคุ้นเคย "ช่างน่าขันนัก..." เสียงทุ้มต่ำหลุดลอดจากริมฝีปากหยักลึก ใบหน้าหล่อเหลาคมคายฉายแววเย้ยหยันต่อโชคชะตา "นึกไม่ถึงว่าสิ่งของที่ควรจะสลายกลายเป็นธุลีไปพร้อมกับร่างเก่า จะยังคงหลงเหลือเศษซากไว้ในโลกหล้าเบื้องล่างแห่งนี้" ใต้พื้นห้องโถงลับชั้นที่สามของจวนเจ้าเมือง ปรากฏค่ายกลสะกดวิญญาณเจ็ดดาวที่ถูกลงอักขระไว้อย่างแน่นหนา มันถูกสร้างขึ้นเพื่อปิดกั้นกลิ่นอายอันชั่วร้ายและทรงพลัง มิให้ผู้ใดในเมืองหลวงแห่งนี้ล่วงรู้ ทว่าสำหรับอดีตมหาเทพกระบี่ผู้เคยเหยียบย่างผ่านแดนเซียนมาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน ค่ายกลระดับนี้เทียบได้กับเส้นด้ายบางเบาที่สามารถขาดสะบั้นได้ด้วยการดีดนิ้วเพียงครั้งเดียว ลู่เฉินสะบัดแขนเสื้อเบาๆ ปราณกระบี่ไร้ลักษณ์พุ่งทะยานออกราวสายฟ้าแลบ มันกรีดผ่านอากาศโดยไม่ก่อให้เกิดเสียงแหวกอากาศแม้แต่น้อย พลังอันคมกริบดุจพายุุคมดาบเจาะทะลวงผ่านค่ายกลเจ็ดดาวในพริบตา เสียง "แคร็ก!" ดังขึ้นเบาๆ ราวกับกระจกแก้วแตกละเอียด ก่อนที่ทางลับเบื้องล่างจะเปิดออกเผยให้เห็นบันไดศิลาที่ทอดยาวลงสู่ความมืดมิด กลิ่นอายของกระบี่มารกลืนดารายิ่งทวีความเข้มข้นขึ้นเรื่อยๆ ทุกย่างก้าวที่เขาเดินลงไป ผนังถ้ำใต้ดินถูกประดับด้วยไข่มุกราตรีที่เริ่มหม่นหมอง ตรงใจกลางห้องโถงกว้างขวางปรากฏแท่นบูชาหินนิลดำสนิท บนนั้นมีกล่องไม้โบราณที่สลักลวดลายสัตว์อสูรบรรพกาล ทว่าสิ่งที่ดึงดูดสายตาของลู่เฉินหาใช่กล่องไม้ไม่ หากแต่เป็นแผ่นหนังสีเหลืองกรอบที่วางอยู่เคียงข้าง ซึ่งแผ่ไอเย็นเยือกและจิตสังหารอันบริสุทธิ์ออกมาอย่างต่อเนื่อง "นั่นคือ..." ลู่เฉินหรี่ตาลงคมกริบ เมื่อก้าวเข้าไปใกล้และใช้นิ้วเรียวยาวหยิบแผ่นหนังนั้นขึ้นมาสำรวจ แสงสว่างจากปราณกระบี่ในมือเผยให้เห็นอักขระโบราณและแผนที่ภูมิประเทศที่ซับซ้อนเกินกว่าจะจินตนาการ มันคือ "แผนที่แดนลับเซียน" แดนเร้นลับที่ถูกผนึกไว้ด้วยกฎเกณฑ์แห่งสวรรค์ และที่สำคัญที่สุด... มุมล่างสุดของแผนที่ปรากฏสัญลักษณ์รูปกระบี่ไขว้ ซึ่งเป็นตราประทับประจำตัวของ "สหายสนิท" ผู้ทรยศเขาในคืนวันประหารเซียนเมื่อร้อยปีก่อน! ความทรงจำอันเจ็บปวดและเพลิงแค้นที่ถูกกดทับไว้ใต้ก้นบึ้งจิตวิญญาณพลุ่งพล่านขึ้นมาทันที ดวงตาของลู่เฉินเปลี่ยนเป็นสีดำสนิทชั่วขณะ บรรยากาศรอบตัวแปรเปลี่ยนเป็นความหนาวเหน็บที่สามารถแช่แข็งโลหิตของยอดฝีมือขอบเขตผสานหยินหยางให้กลายเป็นน้ำแข็งได้ในพริบตา *แท้จริงแล้ว เบื้องหลังการลอบสังหารข้าในอดีต มีเงื่อนงำเชื่อมโยงกับแดนลับเซียนแห่งนี้สินะ...* ลู่เฉินคิดในใจ ความเย็นชาในแววตาพลันลึกล้ำยิ่งกว่าเดิม ทว่า ในวินาทีที่เขากำลังจะม้วนแผนที่เก็บเข้าแหวนมิติ บรรยากาศรอบกายกลับบิดเบี้ยวอย่างรุนแรง สายลมเย็นยะเยือกพัดกรรโชกเข้ามาในห้องใต้ดินอย่างไร้ที่มา พร้อมกับละอองน้ำค้างสีขาวบริสุทธิ์ที่โปรยปรายลงมาจากความว่างเปล่า กลิ่นหอมจางๆ ของดอกเหมันต์ลอยละล่องเข้ามาแตะจมูก กลิ่นอายที่ทำให้หัวใจของมหาเทพผู้เย็นชาผู้นี้กระตุกวูบอย่างห้ามไม่อยู่ เงาร่างระหงในชุดคลุมสีขาวบริสุทธิ์ราวกับเทพธิดาหิมะ ปรากฏขึ้นอย่างเงียบเชียบตรงทางเข้าห้องใต้ดิน นางยืนอยู่ท่ามกลางม่านหมอกสีขาว ดวงพักตร์งดงามล่มเมืองไร้ที่ติเย็นชาดุจน้ำแข็งพันปี ทว่านัยน์ตากลับสะท้อนภาพของเขาด้วยความห่วงใยที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความนิ่งงัน "เจ้ามาทำอะไรที่นี่... ลู่เฉิน" เสียงหวานใสที่เอ่ยออกมานั้นเยือกเย็นและราบเรียบราวกับสายน้ำในฤดูหนาว ทว่ากลับแฝงไปด้วยความกังวลที่แม้แต่นางเองก็ไม่อาจปิดบังได้มิด ไป๋จิงซู นางเซียนผู้เยือกเย็นแห่งตำหนักน้ำค้างสวรรค์ นางตามรอยเขามาจนถึงที่นี่ ลู่เฉินค่อยๆ หันกลับไปมองสตรีผู้กุมหัวใจของเขาไว้ครึ่งหนึ่ง รอยยิ้มบางเบาที่หาได้ยากยิ่งปรากฏขึ้นที่มุมปาก "เจ้าตามข้ามาหรือ... จิงซู" ไป๋จิงซูไม่ตอบคำ นางก้าวเท้าเข้ามาใกล้ชิดขึ้น ปลายกระบี่เหมันต์ในมือสั่นระริกเล็กน้อย นางมองแผ่นหนังโบราณในมือของเขา ก่อนจะกวาดสายตาไปยังกล่องไม้ที่บรรจุกลิ่นอายมารอันตราย สีหน้าของนางเคร่งเครียดขึ้นในทันที "แผนที่นั่น... แผ่อายุกาลโบราณและกลิ่นอายที่อันตรายยิ่ง มันไม่ใช่สิ่งที่คนในยุทธภพเบื้องล่างควรครอบครอง เจ้ากำลังคิดจะทำอะไรกันแน่?" "ข้าไม่ได้คิดจะทำอะไร..." ลู่เฉินก้าวเข้าไปประชิดนางอย่างรวดเร็ว จนระยะห่างระหว่างทั้งสองเหลือเพียงแค่ลมหายใจ กลิ่นกายหอมเย็นบริสุทธิ์ของนางโชยเข้าจมูก ปลุกเร้าห้วงอารมณ์ลึกซึ้งที่เขามีต่อนางเพียงผู้เดียว มือใหญ่เอื้อมไปแตะปอยผมที่คลอเคลียอยู่ข้างแก้มเนียนนุ่มของนางอย่างทะนุถนอม "เพียงแต่... บัญชีหนี้เลือดเมื่อร้อยปีก่อน ถึงเวลาต้องสะสางทีละบัญชีแล้ว" ไป๋จิงซูตัวแข็งทื่อชั่วขณะ หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวอย่างไม่เป็นจังหวะภายใต้อกเสื้อ แม้นางจะเป็นเซียนผู้เย็นชาต่อคนทั้งหล้า แต่ยามที่อยู่เบื้องหน้าบุรุษผู้นี้ กำแพงน้ำแข็งทั้งหมดในใจนางกลับหลอมละลายจนหมดสิ้น นางเงยหน้าขึ้นสบตาเขา เอ่ยด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาแต่จริงจัง "ต่อให้หนทางเบื้องหน้าคือขุมนรกหรือทัณฑ์สวรรค์... ข้าก็จะเคียงข้างเจ้า ฝ่าฟันมันไปให้ถึงที่สุด" ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังอบอวลไปด้วยความผูกพันอันลึกซึ้ง ทันใดนั้นเอง! *เปรี้ยงงงง!* เสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหวราวกับท้องฟ้ากำลังจะฉีกขาดจากกัน แรงสั่นสะเทือนมหาศาลทำให้จวนเจ้าเมืองทั้งหลังสั่นคลอนราวกับเกิดแผ่นดินไหว เปลวเพลิงสีดำทมิฬพวยพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้ายามราตรีจากทิศทางของหอคอยบรรพกาลนอกเมือง พร้อมกับเสียงหัวเราะเยือกเย็นอันน่าสะพรึงกลัวที่ดังก้องกังวานไปทั่วทั้งเมืองหลวง ราวกับเสียงคำรามของปีศาจร้ายที่เพิ่งตื่นจากการหลับใหล "ฮ่าๆๆๆ... ในที่สุด ประตูแห่งแดนลับเซียนก็เปิดออกแล้ว! ใครหน้าไหนก็หยุดยั้งพวกเราไม่ได้!" ลู่เฉินและไป๋จิงซูหันขวับไปมองยังทิศทางนั้นพร้อมกัน แววตาสีดำสนิทของลู่เฉินหรี่แคบลงจนเหลือเพียงเส้นเดียว เมื่อกระแสจิตของเขาสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายที่คุ้นเคยอย่างยิ่งยวด... กลิ่นอายของคนผู้เดียวกับคนที่เคยแทงกระบี่ทะลวงหัวใจเขาเมื่อร้อยปีก่อน! "มันมาเร็วกว่าที่คิด..." ลู่เฉินกระซิบเสียงต่ำ นัยน์ตาทอประกายคมกริบดุจกระบี่ที่ชักออกจากฝัก "ดูเหมือนว่า... มีคนจงใจต้อนเราเข้าสู่วิถีนี้ตั้งแต่แรกแล้ว" --- ขอขอบพระคุณท่านรี้ดทุกท่านที่ร่วมเดินทางท่องยุทธภพและดื่มด่ำไปกับวิถีเซียนด้วยกันนะครับ เซียนสุราเมามายจะรินสุราและร้อยเรียงอักษรเพื่อทุกท่านในตอนต่อไปอย่างสุดฝีมือครับ