กระบี่เบิกฟ้าสังหารมาร

ความตายมิใช่จุดสิ้นสุดของสรรพสิ่ง หากแต่เป็นเพียงบทเพลงบรรเลงท่อนสุดท้ายของวัฏสงสาร โลหิตสีดำสนิทของราชันย์ปีศาจหยาดหยดลงบนพื้นศิลาโบราณ ส่งเสียง "ซ่า" ราวกับน้ำกรดเข้มข้นที่กำลังกัดกร่อนแผ่นดิน ท้องนภาเบื้องบนถูกย้อมด้วยสีเลือด อัสนีบาตคำรามกึกก้องราวกับสวรรค์กำลังพิโรธต่อการดับสูญของสิ่งมีชีวิตที่ฝืนกฎเกณฑ์แห่งฟ้าดิน แต่ใจกลางมหาภัยพิบัติ กลับมีเพียงความเงียบงันอันน่าสะพรึงกลัว "เจ้า... เจ้ามนุษย์ชั้นต่ำ..." เสียงคำรามของราชันย์ปีศาจสั่นสะเทือนไปถึงห้วงวิญญาณ ร่างกายมหึมาสูงเทียมฟ้าของมันเต็มไปด้วยบาดแผลฉกรรจ์ ดวงตาสดสีโลหิตทั้งแปดคู่จ้องมองบุรุษหนุ่มชุดคลุมขาวที่ยืนหยัดอยู่เบื้องหน้าด้วยความหวาดกลัวเป็นครั้งแรกในรอบหมื่นปี ลู่เฉินหาได้สะทกสะท้านไม่ เรือนผมสีดำสนิทปลิวสยายตามแรงพายุ,กระแสลมปราณ ดาบกระบี่ในมือสั่นระริก มิใช่เพราะความหวาดกลัว แต่เป็นเพราะมันกระหายเลือดของมารร้ายตัวนี้จนแทบจะหลุดลอยออกจากฝ่ามือ ดวงตาคมกริบคู่นั้นฉายแววเยือกเย็นดุจน้ำแข็งพันปี ทว่าลึกลงไปกลับซ่อนเร้นเปลวเพลิงแห่งความแค้นที่แผดเผาทุกสรรพสิ่ง "หมื่นปีที่พวกเจ้าเหยียบย่ำแผ่นดินนี้ บดขยี้วิญญาณผู้บริสุทธิ์ วันนี้... หนี้เลือดทั้งหมด สมควรต้องชำระด้วยชีวิตของเจ้า" น้ำเสียงของลู่เฉินราบเรียบ ทว่าทรงพลังดุจประกาศิตแห่งสวรรค์ เขากวาดสายตามองไปเบื้องหลังเล็กน้อย ที่ซึ่งไป๋จิงซู นางเซียนผู้เยือกเย็นแห่งตำหนักน้ำค้างสวรรค์กำลังยืนพิงกระบี่เหมันต์ ร่างกายของนางบอบช้ำจากมหาสงคราม อาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์เปรอะเปื้อนด้วยโลหิต ทว่าดวงตาสุกสกาวคู่นั้นกลับทอดมองมาที่เขาด้วยความอาทรและเชื่อมั่นอย่าง,ที่สุด สายตานั้น... เพียงพอแล้วที่จะทำให้พลังปราณในร่างของลู่เฉินระเบิดทะลวงขีดจำกัด! "เฉินหลาง..." เสียงหวานแผ่วเบาลอยมาตามสายลม ทว่าดังก้องในใจของลู่เฉิน "ระวังตัวด้วย... ข้าจะรออยู่ตรงนี้ ไม่ว่าผลลัพธ์จะเป็นเช่นไร" ลู่เฉินยิ้มรับ รอยยิ้มที่หาได้ยากยิ่งจากบุรุษผู้เย็นชาผู้นี้ มันคือรอยยิ้มที่มอบให้แด่สตรีผู้ยอมสละแม้กระทั่งลมหายใจเพื่อเคียงบ่าเคียงไหล่เขาในมหาสมรภูมิ "รอข้าชั่วพริบตาเดียว จิงซู" สิ้นคำพูด ร่างของลู่เฉินก็แปรเปลี่ยนเป็นลำแสงสีเงินพุ่งทะยานขึ้นสู่ห้วงนภา ดุจดาวหางที่ย้อนทิศทางพุ่งชนสุริยัน ราชันย์ปีศาจคำรามลั่นด้วยความเกรี้ยวกราด มันรวบรวมพลังแห่งความมืดมิดทั้งหมดในรัศมีพันลี้ หลอมรวมเป็นหอกโลหิตมหึมาพุ่งเข้าเสียบทะลวงร่างเล็กจ้อยของลู่เฉินหมายปลิดชีพในคราเดียว "วิชากระบี่เบิกฟ้า... ทลายวัฏสงสาร!" ลู่เฉินคำรามก้อง ห้วงเวลาคล้ายหยุดนิ่งไปชั่วขณะ เขาไม่ได้หลบหลีก ทว่ากลับพุ่งเข้าใส่หอกโลหิตนั้นตรงๆ กระบี่ในมือผสานเข้ากับ "วิถีกระบี่ไร้ลักษณ์" ที่เขาบรรลุถึงแก่นแท้ อักขระโบราณนับล้านตัวปรากฏขึ้นรอบกาย ส่องแสงสว่างเจิดจ้ากลบรัศมีของดวงอาทิตย์จนหมดสิ้น ปัง! เสียงระเบิดกัมปนาทดังสนั่นหวั่นไหว แรงกระแทกแผ่ขยายเป็นวงกว้างจนภูเขารอบด้านพังทลายลงมาในชั่วพริบตา หอกโลหิตแหลกสลายเป็นเสี่ยงๆ ท่ามกลางละอองแสงสีเงินที่โปรยปรายลงมาดุจหิมะโปรย ลำแสงกระบี่ของลู่เฉินทะลวงผ่านเกราะป้องกันอันแข็งแกร่งของราชันย์ปีศาจราวกับกระดาษสา ปลายกระบี่คมกริบพุ่งตรงเข้าสู่... จุดศูนย์กลางหัวใจของมันอย่างไร้ความปรานี! "อ้ากกกกกกก!" เสียงกรีดร้องโหยหวนของราชันย์ปีศาจดังสะท้อนไปทั่วทั้งสามภพ ร่างมหึมาหยุดชะงักลง ดวงตาทั้งแปดคู่เบิกKว้างด้วยความตื่นตระหนก มันก้มมองดูปลายกระบี่ที่ทะลวงผ่านอกซ้ายของตนเอง พลังปราณมารที่สะสมมานับหมื่นปีรั่วไหลออกมาราวกับเขื่อนแตก "เป็นไป... เป็นไปได้อย่างไร... มนุษย์ตัวจ้อย... จะทำลายกายาอมตะของข้า..." "ไม่มีสิ่งใดเป็นอมตะ หากสิ่งนั้นขัดขวางวิถีแห่งฟ้าดิน" ลู่เฉินเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ เขากำด้ามกระบี่แน่นแล้วส่งพลังปราณทั้งหมดระเบิดเข้าไปภายในร่างของปีศาจตนนั้น ตูมมมม! หัวใจของราชันย์ปีศาจแหลกสลายเป็นจุลในพริบตา ร่างกายมหึมาค่อยๆ แตกสลายกลายเป็นผงธุลีสีดำปลิวหายไปกับสายลมแห่งกาลเวลา ความมืดที่ปกคลุมยุทธภพมาเนิ่นนานนับร้อยปี บัดนี้... ได้ถูกแสงสว่างแห่งกระบี่ของลู่เฉินชำระล้างจนหมดสิ้นแล้ว ลู่เฉินร่อนลงสู่พื้นดินอย่างแผ่วเบา ลมหายใจของเขาหอบถี่เล็กน้อย บาดแผลตามร่างกายจากการปะทะเมื่อครู่เริ่มส่งความเจ็บปวด ทว่าเขายังคงยืนหยัดอย่างสง่างาม สายตาทอดมองไปยังร่างของไป๋จิงซูที่กำลังเดินเข้ามาหาเขาด้วยรอยยิ้มโล่งอก ภัยพิบัติ... สิ้นสุดลงแล้วกระมัง? ทว่า ในวินาทีที่ความเงียบสงบควรจะคืนกลับสู่แผ่นดิน ท้องนภาเบื้องบนที่เพิ่งกระจ่างใส กลับแปรเปลี่ยนเป็นสีม่วงเข้มอย่างกะทันหัน เมฆหมุนวนเป็นเกลียวคลื่นขนาดมหึมาใจกลางมหาศาล เสียงคำรามต่ำๆ ที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าราชันย์ปีศาจดังขึ้นจากรอยแยกมิติที่เปิดออกอย่างไร้ที่มา รอยแยกนั้นไม่ได้ปล่อยกลิ่นอายของมาร... แต่มันคือ "กลิ่นอายแห่งทัณฑ์สวรรค์" ที่แท้จริง! พร้อมกันนั้น เงาร่างปริศนาในชุดคลุมสีทองอร่าม พร้อมกระบี่โบราณที่สลักลวดลายมังกรสวรรค์ ก็ก้าวเดินออกมาจากรอยแยกมิตินั้นอย่างเชื่องช้า... --- ขอขอบพระคุณท่านรี้ดทุกท่านที่ร่วมเดินทางเคียงบ่าเคียงไหล่ ฝ่าฟันคลื่นลมยุทธภพมาด้วยกันจนถึงบทนี้นะครับ