เงื่อนงำการตายของสหายเก่า

กลิ่นอายสุราหมักร้อยปีในไหหยกเขียวระเหยกลายเป็นไอเย็นเยียบยามต้องสายลมราตรี ทว่ามันยังมิอาจเทียบเท่าความหนาบึ้งในแววตาของไป๋จิงซู นางเซียนผู้เยือกเย็นแห่งตำหนักน้ำค้างสวรรค์ ปลายนิ้วเรียวดั่งหยกสลักกุมด้ามกระบี่เหมันต์แน่นจนข้อต่อนิ้วขาวซีด บรรยากาศรอบตัวนางกดดันจนเหล่าสัตว์อสูรในรัศมีร้อยลี้ต่างหมอบกราบด้วยความหวาดกลัว "เจ้ายังดื่มมันลงไปได้อีกหรือ ลู่เฉิน..." เสียงหวานใสที่เย็นชาดุจน้ำค้างแข็งเอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบงันในศาลาแปดเหลี่ยมโบราณ นางกวาดสายตามองบุรุษเบื้องหน้าผู้กำลังรินสุราลงจอกอย่างไม่รีวรรณ ท่าทีสุขุมเยือกเย็นและรอยยิ้มบางเบาที่ประดับอยู่บนมุมปากนั้น ยิ่งทำให้นางรู้สึกปวดแปลบในอกลึกๆ ลู่เฉินเงยหน้าขึ้น สบตากับดวงตาคู่สวยที่ฉายแววห่วงใยแต่ซ่อนไว้ภายใต้ความเย็นชา เขาคลี่ยิ้มจางๆ ก่อนจะยกจอกสุราขึ้นดื่มจนหมดรสชาติอันเผ็ดร้อนบาดคอ "จิงซู... สุราฤทธิ์แรงกล้าเพียงใด ก็ยังสร่างได้ด้วยเวลา แต่ความจริงที่ถูกฝังกลบมานับร้อยปี ต่อให้ดื่มมหาสมุทรทั้งสาย ก็มิอาจล้างความอัปยศให้สะอาดหมดจดได้หรอกนะครับ" คำพูดของลู่เฉินแฝงไว้ด้วยกระแสพลังปราณที่สั่นสะเทือนห้วงมิติรอบด้าน ในชาติภพก่อน เขาคือมหาเทพกระบี่ผู้ไร้ผู้ต่อกร ทว่าในคืนที่ดาราดับแสงและฟ้าดินพลิกคว่ำ เขากลับต้องดับสูญภายใต้ค่ายกลสังหารเทพอันไร้ช่องโหว่ ร่างกายแหลกสลายวิญญาณเกือบแตกดับ และในวันนี้... เงามืดที่เคยพรากทุกสิ่งไปจากเขาก началปรากฏร่องรอยให้เห็นชัดเจนขึ้นทีละน้อย บนโต๊ะหินตรงหน้า มีเศษกระดาษหนังอสูรเก่าแก่แผ่นหนึ่งวางอยู่ บนนั้นปรากฏคราบโลหิตที่แห้งกรังจนกลายเป็นสีดำสนิท พร้อมด้วยอักขระโบราณที่จารึกชื่อของ "ผู้อาวุโสเทียนเฉิน" แห่งแดนเซียนชั้นฟ้า "ข้าตรวจสอบร่องรอยพลังปราณบนกระดาษแผ่นนี้อย่างละเอียดแล้ว" ลู่เฉินวางจอกสุราลงบนโต๊ะ เสียงกระทบเบาๆ ดังก้องกังวานในความเงียบ "ค่ายกลสะبرวิญญาณที่ใช้ปลิดชีพข้าในชาติก่อน ไม่ใช่วิชาที่มนุษย์ในยุทธภพนี้จะสามารถหลอมสร้างขึ้นมาได้ ต่อให้เป็นยอดฝีมือขอบเขตเซียนบรรพกาล ก็ยังขาดความลึกซึ้งระดับนั้น มีเพียงเคล็ดวิชา 'สวรรค์กลืนดารา' ของตำหนักเซียนชั้นฟ้าเท่านั้น ที่มีเอกลักษณ์ในการดูดกลืนรากวิญญาณอย่างไร้ร่องรอย" ไป๋จิงซูขมวดคิ้วมุ่น นางขยับกายเข้าไปใกล้เขาอีกนิด กลิ่นกายหอมเย็นดั่งดอกเหมันต์โชยปะทะนาสิก ลมหายใจของนางสะดุดไปวูบหนึ่งเมื่อได้ยินชื่อนั้น "ผู้อาวุโสเทียนเฉิน... หนึ่งในห้าเสาหลักแห่งแดนเซียนผู้ดูแลกฎระเบียบสวรรค์ เหตุใดเขาจึงต้องลงมือกับเจ้า ข้าม2ภพภภูมิเพื่อมาสังหารศิษย์เอกสำนักกระบี่เมฆา มันไม่สมเหตุสมผลเลยแม้แต่น้อย" นางเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือเล็กน้อย ความเยือกเย็นชาของนางมักจะพังทลายลงทุกครั้งเมื่ออยู่เบื้องหน้าบุรุษผู้นี้ ลู่เฉินแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกริบดั่งคมกระบี่ทอประกายวาวโรจน์ ทะนงตนและเย้ยหยันโชคชะตา "เหตุผลน่ะหรือ... ก็เพราะว่าในยุคนั้น ข้ากำลังจะก้าวข้ามผ่านแดนเซียนไปสู่ขอบเขตที่เหนือกว่าอย่างไรเล่า! การบรรลุวิถีกระบี่ไร้ลักษณ์ของข้าในตอนนั้น สั่นคลอนบัลลังก์ของพวกมันบนแดนเซียน พวกมันกลัว... กลัวว่าหากข้าก้าวขึ้นไปถึงจุดนั้น อำนาจที่พวกมันผูกขาดมานานนับหมื่นปีจะพังทลายลงในชั่วพริบตา" ลู่เฉินลุกขึ้นยืนเต็มความสูง พลังปราณที่กดดันพวยพุ่งออกจากร่างโดยไร้การควบคุม ชั่วขณะนั้น ท้องน้ายามราตรีพลلสั่นสะเทือน เมฆหมอกบนท้องฟ้าแตกกระจายเผยให้เห็นดาราจักรระยิบระยับ รังสีดาบอันคมกริบแผ่ซ่านออกมาจากตัวเขาราวกับพายุหมุน ไป๋จิงซูสัมผัสได้ถึงความแค้นอันล้ำลึกที่ถูกเก็บงำไว้ภายใต้รอยยิ้มสุขุม นางยื่นมือเรียวไปสัมผัสแขนเสื้อของเขาเบาๆ สัมผัสอันอบอุ่นจากนางทำให้นارโทสะในใจของลู่เฉินสงบลงอย่างรวดเร็ว "ไม่ว่าผู้อยู่เบื้องหลังจะเป็นใคร หรือยิ่งใหญ่มาจากแดนเซียนชั้นฟ้าไหน..." ไป๋จิงซูเงยหน้าขึ้นสบตาเขา แววตาคู่สวยฉายแววเด็ดเดี่ยวและมั่นคง "ข้า... ไป๋จิงซู จะใช้กระบี่เหมันต์ในมือนี้ เคียงข้างเจ้าแหวกฟ้าฝ่าแดนเซียน ล้างบางพวกมันให้สิ้นซาก" ลู่เฉินมองนางด้วยความซาบซึ้งใจ ในยุทธภพนี้ ผู้คนต่างเกรงกลัวอำนาจและผลประโยชน์ มีเพียงนางเซียนผู้นี้ที่ยินยอมพร้อมใจจะเดินเคียงข้างเขา แม้จะต้องเป็นศัตรูกับทั้งฟ้าดินก็ตามที เขาเอื้อมมือไปกุมมืออันเย็นเฉียบของนางไว้ ถ่ายทอดความอบอุ่นผ่านฝ่ามือ "ขอบใจเจ้ามาก... จิงซู แต่ศึกครั้งนี้ไม่ใช่เรื่องล้อเล่น หากพวกมันรู้ว่าข้ายังไม่ตาย ผู้อาวุโสพวกนั้นย่อมส่งมือสังหารระดับเทพเซียนลงมาเหยียบย่ำดินแดนเบื้องล่างอย่างแน่นอน" ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังเต็มไปด้วยความลึกซึ้งและมุ่งมั่นอยู่นั้น ลู่เฉินก็พลันชะงักฝีเท้า ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยสุขุมเยือกเย็นกลับแปรเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมอย่างฉับพลัน เขาสัมผัสได้ถึงความผิดปกติบางอย่างในห้วงมิติรอบตัว *เปรี้ยง!* เสียงสายฟ้าฟาดคำรามก้องกังวานทั้งที่ไร้เมฆฝน ท้องน้ายามราตรีที่เคยกระจ่างใส กลับถูกย้อมด้วยสีเลือดฉานในพริบตา แรงกดดันระดับมหาเทพเซียนกดทับลงมาจากฟากฟ้า ราวกับภูเขาไท่ซานทั้งลูกโถมทับลงบนศาลาแปดเหลี่ยม ไป๋จิงซูชักกระบี่เหมันต์ออกจากฝักทันที ประกายแสงสีฟ้าจัดแผ่ขยายปกป้องร่างทั้งสองไว้ "มีผู้มาเยือน... และพลังของมันเหนือกว่ายอดฝีมือทุกคนที่เราเคยเจอมา!" ลู่เฉินหรี่ตาลง มองขึ้นไปบนท้องฟ้ายามราตรีที่กำลังฉีกขาดออกเป็นทางยาว ร่างเงาสوงตระหง่านร่างหนึ่งค่อยๆ ก้าวเดินออกมาจากรอยแยกมิติทีละก้าว ทุกย่างก้าวที่มันเดินผ่าน อากาศธาตุรอบด้านต่างแข็งตัวกลายเป็นผลึกน้ำแข็งสีดำสนิท บนหน้าผากของเงาลึกลับนั้น มีอักขระเซียนโบราณเปล่งแสงสีทองเรืองรอง และเสียงอันกังวานดุจระฆังทองคำจากสรวงสวรรค์ก็ดังสะท้อนก้องกวาดผ่านโสตประสาทของคนทั้งสอง *"ลู่เฉิน... มดปลวกผู้บังอาจฝืนลิขิตสวรรค์ เจ้าคิดจริงๆ หรือว่าการหนีมาเกิดใหม่ในแดนมนุษย์ จะทำให้เจ้าหลุดพ้นเงื้อมมือของข้าไปได้?"* ขอขอบพระคุณท่านรี้ดผู้ร่วมเดินทางทุกท่านที่ร่วมดื่มด่ำไปกับวิถีกระบี่และจิตวิญญาณแห่งเซียน ณ ยุทธภพอันไร้ขอบเขตนี้ด้วยกันนะครับ