ชัยชนะอันเกรียงไกร

ความเงียบงันในลานประลองยุทธภพ ณ เวลานี้ หนักหน่วงเสียยิ่งกว่าขุนเขาไท่ซานกดทับลงบนแผ่นอกของเหล่าผู้กล้าทั่วหล้า เศษซากศิลาผุกร่อนระเกะระกะทั่วอาณาบริเวณ รอยแตกสีดำสนิทจากพลังปราณกระบี่ที่ทะลวงผ่านมิติยังคงส่งเสียงคำรามฮือฮาประหนึ่งอสูรกายกระหายเลือด ทว่าไม่มีผู้ใดกล้าแม้แต่จะส่งเสียงหายใจดัง ทั่วทั้งลานกว้างมีเพียงเสียงหยดเลือดที่ไหลรินจากคมกระบี่เหล็กนิลของลู่เฉิน หยดลงกระทบพื้นหินดังกังวานก้อง สะท้อนความหวาดผวาในจิตวิญญาณของยอดฝีมือทุกสำนัก "หมดเวลาเล่นสนุกแล้วกระมัง" น้ำเสียงราบเรียบเยือกเย็นราวกับลมหนาวพัดผ่านยอดเขาเหมันต์เอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบงันอันน่าอึดอัด ลู่เฉินยืนหยัดอย่างมั่นคง อาภรณ์สีขาวสะอาดตาไม่มีแม้แต่รอยเปื้อนของฝุ่นผง แม้ผ่านศึกหนักหน่วงที่ต้องห้ำหั่นกับยอดฝีมืออันดับหนึ่งจากร้อยสำนักพร้อมกัน ทว่าลมหายใจของเขากลับสม่ำเสมอ ราวกับชายหนุ่มผู้เพิ่งก้าวเดินชมสวนดอกไม้หาใช่ผู้พิชิตในสมรภูมิเลือด "เจ้า... เจ้าสำนักมารโลหิต, ผู้อาวุโสกระบี่ไร้ลักษณ์... พวกเขาล้วน..." ผู้อาวุโสสูงสุดแห่งพรรคกระบี่อุดรถึงกับเข่าทรุด มือที่ถือกระบี่สั่นเทาจนแทบประคองไม่ไหว นัยน์ตาเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนกสุดขีด วิชาลับที่สะสมมานับร้อยปี เคล็ดวิชาต้องห้ามที่แลกมาด้วยอายุขัย กลับถูกเด็กหนุ่มวัยปักปิ่นผู้หนึ่งสลายสิ้นด้วยกระบี่เดียว... ไม่สิ... เพียงแค่การสะบัดข้อมือเบาๆ เท่านั้น! ลู่เฉินไม่ได้ชายตามองซากความพ่ายแพ้ของเหล่าปรมาจารย์เหล่านั้น สายตาคมกราบดั่งพญาอินทรีทอดมองไปยังเบื้องบน ที่ซึ่งร่างระหงในชุดอาภรณ์สีฟ้าครามกำลังยืนสงบนิ่งอยู่บนยอดเสาศิลา ไป๋จิงซู นางเซียนผู้เยือกเย็นแห่งตำหนักน้ำค้างสวรรค์ ในยามนี้แววตาคู่งามที่มักเรียบเฉยราวน้ำแข็งพันปี กลับไหววูบด้วยประกายแห่งความระคนยินดีและความลึกซึ้งที่นางมิอาจซ่อนเร้นไว้ได้ นางมองสบตาเขาผ่านม่านหมอกปราณที่คละคลุ้ง ริมฝีปากบางเฉียบคลี่ยิ้มบางเบา ดุจดอกเหมันต์แรกแย้มท่ามกลางฤดูหนาวอันยาวนาน รอยยิ้มนี้มีเพียงลู่เฉินเท่านั้นที่มีสิทธิ์ได้พบเห็น "ลู่... ลู่เฉินคว้าชัยชนะแล้ว!" เสียงตะโกนแหบพร่าจากศิษย์สำนักเล็กๆ หลุดรอดออกมา ก่อนที่เสียงเชียร์และเสียงฮือฮาจะระเบิดขึ้นราวกับคลื่นยักษ์โถมถล่ม ทั่วทั้งลานประลองสั่นสะเทือน เลือดลมของผู้ชมหลายหมื่นคนพลุ่งพล่านด้วยความตื่นตะลึง บางคนคุกเข่าคำนับด้วยความเคารพยำเกรง บางคนถึงกับร่ำไห้ให้กับยุคสมัยใหม่ที่กำลังถูกจารึกขึ้นด้วยคมกระบี่ของบุรุษผู้นี้ ป้ายหินประกาศิตยุทธภพที่ลอยเคว้งคว้างกลางอากาศ ค่อยๆ เปล่งแสงสีทองเจิดจ้าอลังการ อักษรโบราณสามตัวสลักลึกลงไปทีละนิดด้วยพลังแห่งฟ้าดิน— *'อันดับหนึ่ง'* ไม่มีข้อกังขา ไม่มีผู้ใดกล้าทัดทาน ลู่เฉินก้าวขึ้นสู่จุดสูงสุดแห่งยุทธภพอย่างสง่างามสมฐานะอดีตมหาเทพกระบี่ผู้คืนชีพ ทว่า... ในวินาทีที่เสียงแซ่ซ้องสรรเสริญดังระดมเร้า ลู่เฉินกลับขมวดคิ้วมุ่น ความรู้สึกเย็นเยียบวาบแล่นปราดขึ้นจากไขสันหลัง สัญชาตญาณดิบของยอดนักสู้ที่ผ่านความเป็นความตายมานับครั้งไม่ถ้วนกรีดร้องเตือนภัยอย่างบ้าคลั่ง *เปรี้ยงงงง!* ท้องฟ้าเหนือลานประลองที่เคยกระจ่างใส กลับถูกฉีกกระชากออกเป็นทางยาวด้วยสายฟ้าสีม่วงเข้มขนาดยักษ์ แรงกดดันระดับมหาเทพกดทับลงมาจนพื้นศิลาเบื้องล่างแตกละเอียดเป็นผุยผง ผู้คนนับหมื่นต่างกระอักเลือดคำโตออกมาพร้อมกันอย่างไร้สาเหตุ ร่างกายแข็งทื่อราวกับถูกตรึงไว้ด้วยกรงเล็บแห่งความตาย ไป๋จิงซูหน้าถอดสี นางสะบัดกระบี่เหมันต์สร้างม่านพลังน้ำแข็งปกป้องลู่เฉินทันที พร้อมกับเอ่ยเสียงสั่นพร่า "เฉินหลาง... ระวัง! นั่นไม่ใช่พลังของมนุษย์!" กลางรอยแยกมิติสีดำสนิทที่ปรากฏขึ้นเบื้องบน ปรากฏเงาร่างมหึมาของบุรุษลึกลับในอาภรณ์ขาดวิ่นสีเทาหม่น ดวงตาทั้งคู่ลุกโชนด้วยเปลวเพลิงสีเลือด และที่น่าสะพรึงกลัวที่สุดคือ ในมือของมันถือ... กระบี่เล่มเดียวกับที่ลู่เฉินเคยใช้ในชาติภพก่อน— *กระบี่สลายสวรรค์!* "ฮ่าๆๆๆ... ช่างน่าขันนัก นึกไม่ถึงว่ามหาเทพผู้ยิ่งใหญ่ จะยอมลดตัวลงมาเล่นสนุกกับพวกมดปลวกในดินแดนรกร้างแห่งนี้..." เสียงหัวเราะก้องกังวานเสียدแก้วหู ราวกับเสียงกู่ร้องจากขุมนรกโลกันตร์ ลู่เฉินหรี่ตาลงเล็กน้อย คมกระบี่ในมือสั่นระริกด้วยความตื่นเต้นและอำมหิต จิตสังหารพวยพุ่งทะยานเสียดฟ้า ความทรงจำจากชาติภพก่อนหลั่งไหลย้อนกลับมาดั่งกระแสน้ำวน ขอขอบพระคุณท่านรี้ดผู้ร่วมเดินทางทุกท่านที่ร่วมดื่มด่ำไปกับวิถีกระบี่และจิตวิญญาณแห่งเซียน ณ ยุทธภพอันไร้ขอบเขตนี้ด้วยกันนะครับ