ราชันย์ปีศาจคืนชีพ

"เจ้ากล้าดีอย่างไร... ถึงบังอาจใช้นางเป็นเครื่องต่อรอง!" สุ้มเสียงของลู่เฉินในยามนี้ ไม่ได้ดังดุจฟ้าผ่า ทว่ามันกลับเต็มไปด้วยไอสังหารที่หนาแน่นจนแม้แต่สายลมยังต้องหยุดนิ่ง ดาบกระบี่ในมือสั่นระริกด้วยความโกรธเกรี้ยวที่ถูกกดทับไว้ภายใต้จิตใจอันเยือกเย็น ดวงตาคมกริบดุจพญาอินทรีจดจ้องไปยังร่างบอบบางที่ถูกพันธนาการด้วยโซ่ตรองสีดำสนิท ซึ่งแผ่ไอปีศาจพวยพุ่งออกมาอย่างน่าสะพรึงกลัว ร่างนั้นคือ ไป๋จิงซู นางเซียนผู้เยือกเย็นและสูงส่งแห่งตำหนักน้ำค้างสวรรค์ ผู้ซึ่งไม่เคยยอมก้มหัวให้ผู้ใด บัดนี้มุมปากของนางมีโลหิตสีชาดไหลรินลงมาหยดหนึ่งตัดกับผิวขาวราวน้ำแข็ง ความเย็นชาบนใบหน้านั้นยังคงอยู่ แต่นัยน์ตาคู่สวยที่มองสบมากับลู่เฉินกลับเต็มไปด้วยความห่วงหาอาทรและคำเตือนที่ไร้เสียง — *อย่าเข้ามา... นี่คือกับดัก* "ฮ่า ๆ ๆ ๆ! มหาเทพกระบี่ผู้เกรียงไกร ในยามที่ความรักเข้าครอบงำ จิตใจของเจ้าก็ช่างเปราะบางเสียยิ่งกว่าแผ่นน้ำแข็งบาง ๆ เสียอีก!" เสียงหัวเราะเย้ยหยันดังสะท้านสะเทือนเลื่อนลั่นมาจากความมืดเบื้องบน อวิ๋นเทียนยกย่องรอยยิ้มบิดเบี้ยว ทว่าก่อนที่เขาจะได้เอ่ยอันใดต่อ ท้องนภากลับแปรเปลี่ยนเป็นสีเลือดในพริบตา! ครืนนน—! มิติเบื้องบนแตกกระเจิงเป็นเสี่ยง ๆ แรงกดดันอันน่าสะพรึงกลัวระดับที่ทำให้อาณาจักรล่มสลายได้ในพริบตาแผ่ซ่านลงมา กดทับบ่าของเหล่าจอมยุทธ์จนต้องคุกเข่าลงกับพื้นกระแทก โลหิตกระอักพ่นออกมาจากปากของผู้คนนับพัน บรรยากาศรอบกายพลันเย็นยะเยือกดุจดิ่งลงสู่ขุมนรกโลกันตร์ ความมืดมิดกลืนกินแสงตะวันจนหมดสิ้น เหลือเพียงดวงจันทร์สีโลหิตที่ปรากฏขึ้นกลางนภากว้าง "นั่น... หรือว่า..." ผู้อาวุโสสูงสุดแห่งสำนักกระบี่เมฆาเบิกตากว้าง ร่างกายสั่นเทาด้วยความหวาดกลัวสุดขีดจนควบคุมไม่อยู่ "ราชันย์ปีศาจหมื่นลี้... มันหลุดพ้นจากการผนึกแล้ว!" ตู้มมมม! พื้นดินเบื้องล่างระเบิดออกเป็นวงกว้าง เปลวเพลิงสีดำทมิฬพวยพุ่งขึ้นเสียดฟ้า หลอมละลายภูเขาหินผาให้กลายเป็นจุลในพริบตา ร่างมหึมาที่ถูกห่อหุ้มด้วยเกราะกระดูกโบราณก้าวเดินออกมาจากรอยแยกมิติ ไอปีศาจรอบตัวมันควบแน่นกลายเป็นพายุหมุนที่พร้อมจะกลืนกินทุกสรรพชีวิต นัยน์ตาสีแดงฉานคู่นั้นจ้องมองลงมายังพื้นพิภพ ราวกับพญาอสูรผู้มองดูฝูงมดปลวก ราชันย์ปีศาจหมื่นลี้คืนชีพแล้ว! "หึ... ผ่านไปนับหมื่นปี โลกมนุษย์ก็ยังคงเน่าเฟะเช่นเคย" สุ้มเสียงของราชันย์ปีศาจดังสะท้อนดังก้องอยู่ในจิตวิญญาณของทุกคน มันกวาดสายตาคมปลาบมองไปยังอวิ๋นเทียน ก่อนจะหยุดอยู่ที่ร่างของไป๋จิงซูที่ถูกตรึงไว้ "เจ้ามนุษย์น้อย ทำได้ไม่เลวที่ใช้ 'ธิดาน้ำค้างสวรรค์' เป็นสื่อกลางในการปลดผนึกข้า เพื่อแลกกับความดีความชอบนี้ ข้าจะไว้ชีวิตเจ้าเป็นคนสุดท้าย" อวิ๋นเทียนคุกเข่าลงข้างหนึ่งอย่างนอบน้อม รอยยิ้มแห่งความอำมหิตฉายชัดบนใบหน้า "ขอบคุณท่านราชันย์... ข้าเพียงต้องการเห็นมหาเทพกระบี่ผู้หยิ่งผยอง คุกเข่าร้องขอชีวิตต่อหน้าข้าก็เท่านั้น" ลู่เฉินไม่ได้สนใจคำพูดไร้สาระเหล่านั้น สายตาของเขาทอดมองไปยังไป๋จิงซูเพียงผู้เดียว ในห้วงเวลาที่ฟ้าดินกำลังจะล่มสลาย ความทรงจำนับพันปีไหลย้อนกลับเข้ามาในหัว เคล็ดกระบี่เก้าสวรรค์ที่เคยฝึกฝนเริ่มส่งเสียงคำรามก้องอยู่ในตันtian (จุดตันเถียน) พลังปราณสีทองอร่ามระเบิดออกรอบตัว ลมปราณของเขาพุ่งทะยานทะลวงขีดจำกัดเดิมอย่างไร้ขีด เขาก้าวเท้าออกไปหนึ่งก้าว พื้นดินใต้ฝ่าเท้าแตกละเอียดเป็นใยแมงมุม "ไป๋จิงซู..." ลู่เฉินเอמהด้วยน้ำเสียงที่ทุ้มนุ่ม ทว่าก้องกังวานลึกซึ้งถึงก้นบึ้งหัวใจ "เจ้าเคยบอกว่า... ไม่ว่าจะกี่ภพกี่ชาติ เจ้าก็จะเคียงข้างข้าเสมอไปใช่หรือไม่" ไป๋จิงซูสะท้านเฮือก หยดน้ำตาใสไหลรินผ่านแก้มที่เปื้อนคราบโลหิต นางแย้มยิ้มออกมา—รอยยิ้มที่งดงามที่สุดในรอบหมื่นปี รอยยิ้มที่ทำให้ความมืดมิดรอบกายพลันทอประกายแสง "ใช่... ตราบสิ้นลมหายใจ ข้าจะไม่ยอมปล่อยมือจากท่านเด็ดขาด" "ดี..." ลู่เฉินเงยหน้าขึ้นมองราชันย์ปีศาจหมื่นลี้และอวิ๋นเทียน ดวงตาของเขาเปลี่ยนเป็นสีทองเจิดจ้าไร้ซึ่งความรู้สึกใด ๆ มีเพียงจิตสังหารอันบริสุทธิ์ที่พร้อมจะแผดเผาทุกสิ่งให้มอดไหม้ พริบตานั้นเอง กระบี่โบราณในฝักข้างกายก็ส่งเสียงร้องคำรามลั่นราวกับพญามังกรตื่นจากการหลับใหล ออร่ากระบี่พุ่งทะยานเสียดฟ้า แหวกม่านเมฆสีเลือดออกเป็นสองเสี่ยงอย่างไร้ปรานี! ราชันย์ปีศาจหมื่นลี้หรี่ตาลงสัมผัสได้ถึงภัยคุกคามที่แท้จริง มันคำรามลั่นจนแผ่นดินสะเทือน เลือดในกายของเหล่าจอมยุทธ์พลุ่งพล่านจนเกือบระเบิด "เด็กน้อย... เจ้าคิดจะต่อกรกับฟ้าดินด้วยกระบี่เล่มเดียวอย่างนั้นหรือ!" ลู่เฉินแค่นเสียงเย็นชา มือขวาค่อย ๆ เอื้อมไปกุมด้ามกระบี่ช้า ๆ ทว่ามั่นคง "ฟ้าดินยังต้องสยบใต้ปลายกระบี่ของข้า นับประสาอะไรกับเศษสวะเดรัจฉานอย่างพวกเจ้า!" นิ้วเรียวยาวออกแรงดึงกระบี่ออกจากฝักเพียงครึ่งนิ้ว—! ขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "เซียนสุราเมามาย" ด้วยดีเสมอมานะครับ