การกลับมาของสามีหนุ่ม

"ถ้าหล่อนยังไม่ยอมคายเงินค่าขายของในตลาดออกมาให้หมด วันนี้อย่าหวังว่าจะได้เหยียบเข้าบ้านลู่แม้แต่ก้าวเดียว!" เสียงแหลมสูงของสะใภ้ใหญ่ 'จางซิ่วอิง' กรีดแทรกความเงียบงันยามเย็น อี้หลานไม่ได้สะดุ้งสะเทือน เธอเพียงแค่เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย มองดูพี่สะใภ้ที่กำลังยืนเท้าสะเอวด้วยท่าทางราวกับนางร้ายในงิ้วที่กำลังรำไม่จบ เงาปริศนาที่ยืนแอบอยู่หลังเสาไม้เก่าๆ นั้นคือ 'อาเฟย' น้องชายตัวแสบของจางซิ่วอิงที่คอยหาเรื่องรีดไถคนในหมู่บ้านเป็นอาจิณ "เงินที่ข้าหามาด้วยหยาดเหงื่อแรงงาน ทำไมจะต้องเอามาปรนเปรอคนที่รอแต่จะกินแรงผู้อื่นอย่างพี่สะใภ้ด้วยคะ?" อี้หลานตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าแฝงความเฉียบคมราวกับใบมีดที่เพิ่งลับจนคมกริบ จางซิ่วอิงหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธจัด นางก้าวเท้าเข้ามาหมายจะคว้าแขนอี้หลาน แต่ทว่า... *ปัง!* เสียงรองเท้าบูททหารกระทบพื้นดินหนักแน่นดังขึ้นจากทางด้านหลังรั้วบ้าน ตามมาด้วยเสียงย่ำเท้าที่มั่นคงและทรงพลัง อี้หลานชะงักไปครู่หนึ่ง กลิ่นอายของผืนป่า ผสมกับกลิ่นไอแดดจัดจ้านและกลิ่นจางๆ ของยาสูบที่คุ้นเคยโชยมาปะทะจมูก ความรู้สึกหวั่นไหวที่ไม่ได้เกิดขึ้นมานานแล่นปราดไปทั่วร่าง ร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบทหารสีเขียวมะกอกที่เปรอะเปื้อนด้วยฝุ่นควันจากการเดินทางไกลก้าวพ้นขอบรั้วเข้ามา ดวงตาคมกริบดุจพญาอินทรีตวัดมองจางซิ่วอิงเพียงชั่วครู่ ก่อนจะหยุดลงที่ใบหน้าของภรรยาสาว ลู่จั้นไม่ได้พูดอะไรเพียงแค่ยืนตระหง่านอยู่ตรงนั้น ราวกับภูผาที่ไม่มีวันสั่นคลอน "ลู่... ลู่จั้น?" จางซิ่วอิงถึงกับหน้าถอดสี มือที่เคยเท้าสะเอวอยู่ค่อยๆ ตกลงข้างลำตัว อาเฟยที่แอบอยู่หลังเสารีบย่องแนบเนียนเตรียมถอยหนี "จะทำอะไรกันหรือ" เสียงทุ้มต่ำและเย็นเยียบของชายหนุ่มเอ่ยถาม เขาไม่มองหน้าสะใภ้ใหญ่ด้วยซ้ำ สายตาจับจ้องไปที่อี้หลานเพียงผู้เดียว มือหยาบกร้านจากการจับปืนและคัดท้ายเกวียนค่อยๆ ยื่นออกไปปัดเศษฝุ่นที่เกาะบนไหล่ภรรยาอย่างอ่อนโยน "ไม่มีอะไรค่ะ" อี้หลานพยายามปรับน้ำเสียงให้เป็นปกติ แม้หัวใจจะเต้นรัวราวกับกลองศึก "แค่สะใภ้ใหญ่ผ่านมาทักทาย... เรื่องงานบ้านงานเรือนตามประสาคนว่างงานน่ะค่ะ" ลู่จั้นไม่ถามต่อ เขาหยิบถุงผ้าใบใหญ่ที่สะพายหลังมาวางลงที่โต๊ะหินอ่อนหน้าบ้าน กลิ่นหอมจางๆ จากมิติลับในตัวอี้หลานตีรวนกับกลิ่นเหงื่อไคลของชายหนุ่ม เธอตัดสินใจอย่างรวดเร็ว—หากวันนี้ต้องรับหน้าสามีที่ห่างกันไปหลายเดือน ทั้งยังต้องรับมือกับพวกเหลือบไร เธอต้องใช้ 'อาวุธ' ที่ดีที่สุด "วันนี้คุณกลับมาเหนื่อยๆ ฉันเตรียม 'แกงเขียวหวานไก่ใส่ยอดมะพร้าวอ่อน' เอาไว้ค่ะ เครื่องแกงโขลกเองกับมือ กะทิคั้นสดๆ หอมไปถึงหน้าปากซอยเลยล่ะค่ะ" อี้หลานกล่าวพร้อมรอยยิ้มที่ทำให้ลู่จั้นถึงกับชะงักไปครู่หนึ่ง เขามองภรรยาที่ดูแตกต่างไปจากหญิงสาวขี้ขลาดคนเดิมอย่างสิ้นเชิง ผิวพรรณของเธอผุดผ่อง ดวงตามีประกายแห่งความมั่นใจและเฉลียวฉลาดที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน ความรู้สึกอบอุ่นที่ห่างหายไปจากการใช้ชีวิตในค่ายทหารที่แสนแห้งแล้งค่อยๆ แผ่ซ่านเข้ามาในหัวใจ "แกงเขียวหวาน..." ลู่จั้นพึมพำ ก่อนจะหันไปทางจางซิ่วอิงที่ยังยืนทำท่าอึกอัก "ถ้าไม่รีบกลับไปจัดการงานที่บ้าน พี่สะใภ้คงอยากจะอยู่ช่วยผมแบกฟืนจนถึงค่ำหรือครับ?" คำพูดที่เรียบง่ายแต่กดดันทำให้สะใภ้ใหญ่รีบลากน้องชายออกไปจากบริเวณนั้นทันที ทิ้งไว้เพียงความเงียบสงบที่เริ่มจะอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมของกะทิและเครื่องเทศที่อี้หลานเพิ่งปรุงเสร็จในห้องครัว ในบ้านที่เคยดูเย็นชา บัดนี้กลับมีเพียงเสียงตะหลิวกระทบกระทะเบาๆ ลู่จั้นเดินตามเข้าไปในครัว เขายืนพิงกรอบประตูเฝ้ามองภรรยาที่กำลังบรรจงตักแกงเขียวหวานลงถ้วยกระเบื้องเคลือบสีขาว ลีลาการจัดจานของเธอช่างประณีตราวกับเป็นงานศิลปะ "คุณดูเปลี่ยนไปนะ อี้หลาน" ลู่จั้นพูดขึ้นท่ามกลางความเงียบ อี้หลานชะงักมือที่กำลังโรยใบโหระพา เธอหันกลับมาสบตาเขา แววตาของเธอสั่นไหวเพียงชั่วขณะก่อนจะกลับมาเข้มแข็ง "คนเราต้องเติบโตค่ะลู่จั้น ถ้ามัวแต่ยืนนิ่งอยู่ที่เดิม ก็คงเป็นได้แค่ของให้คนอื่นเหยียบย่ำ... เหมือนที่ผ่านมา" เธอยกถ้วยแกงมาวางตรงหน้าเขา กลิ่นหอมยั่วน้ำลายของกะทิที่เคี่ยวจนแตกมัน ผสานกับความเผ็ดร้อนเล็กๆ ของพริกขี้หนูสวนและกลิ่นหอมของเครื่องแกงตำมือทำเอาลู่จั้นถึงกับหลับตาพริ้ม "ทานเถอะค่ะ ร้อนๆ กำลังอร่อยเลย" ขณะที่ลู่จั้นกำลังจะตักแกงเข้าปาก สายตาของเขาก็เหลือบไปเห็นบางอย่างที่วางอยู่บนโต๊ะไม้ใกล้ๆ มันคือจดหมายฉบับหนึ่งที่ถูกเปิดทิ้งไว้ โดยมีตราประทับของกรมทหารที่เขาเพิ่งจากมา แต่ไม่ใช่จดหมายจากผู้บังคับบัญชา... ลายมือนั้นเขาจำได้แม่นว่าเป็นลายมือของสหายสนิทที่ส่งข่าวลับเรื่อง 'การทรยศ' ภายในหน่วยที่เขาเพิ่งเดินทางออกมา มือของลู่จั้นที่ถือช้อนหยุดกึก ดวงตาเปลี่ยนจากความอ่อนโยนเป็นความเคร่งขรึมในฉับพลัน "ใครเอาจดหมายนี้มาไว้ที่นี่?" เขาถามด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือก อี้หลานมองตามสายตาของเขาไปที่จดหมายฉบับนั้น ความสดใสในดวงตาเลือนหายไปทันที เธอรู้ว่าความสงบสุขที่เพิ่งสร้างขึ้นมาในวันนี้ อาจถูกทำลายลงในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้า และคนที่ส่งจดหมายฉบับนี้มา... ไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็นคนที่เธอเพิ่ง 'จัดการ' ไปในตลาดมืดเมื่อตอนบ่าย! ครัวคุณยายหวังว่าทุกท่านจะเพลิดเพลินและลุ้นระทึกไปกับการกลับมาของลู่จั้นนะคะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ!