หมั่นโถวไส้ทะลักขายดีเป็นเทน้ำเทท่า

"ถ้ากล้าหยิบเกินคนละสองลูก ฉันจะเอาตะหลิวฟาดกบาลพวกเธอให้หายลายตาเลยคอยดู!" เสียงตวาดแว้ดของสะใภ้รองตระกูลลู่ดังลั่น แข่งกับเสียงน้ำมันเดือดพลั่กในกระทะเหล็กใบใหญ่ แต่สิ่งที่ดึงดูดสายตาชาวบ้านนับสิบชีวิตในตลาดตำบล ไม่ใช่ท่าทีดุดันราวกับแม่เสือสาวของหลงอี้หลาน หากแต่เป็นกลิ่นหอมหววนที่ลอยฟุ้งทะลุทะลวงรูจมูกจนต่อมน้ำลายในปากของทุกคนทำงานอย่างหนักหน่วง ไอน้ำสีขาวนวลพวยพุ่งขึ้นมาจากซึ้งนึ่งไม้ไผ่สามชั้นที่ซ้อนกันสูงระหง ทว่าสิ่งที่ทำให้ฝูงชนเบียดเสียดแย่งกันจนกระ William (กระเป๋าผ้าสีมอๆ) เกือบหลุดจากมือ คือความอัศจรรย์ของ "หมั่นโถวไส้ทะลัก" ฝีมืออี้หลาน—แป้งหมั่นโถวขาวนวลเนียนนุ่มราวนุ่น ที่ถูกฉีกออกเผยให้เห็นไส้หมูสับเห็ดหอมผัดซีอิ๊วดำรสชาติกลมกล่อมฉ่ำซอส และไส้ครีมไข่เค็มลาวาเยิ้มๆ สีทองคำที่ไหลทะลักออกมาเคลือบปลายนิ้ว แค่เพียงมองก็ทำเอาท้องไส้ปั่นป่วนจนส่งเสียงร้องโครกคราดประท้วง "อี้หลาน! ฉันเอาสิบลูก! นี่เงินสดกับคูปองอาหาร อย่ามองฉันด้วยสายตาแบบนั้นสิยะ ฉันต่อแถวอยู่หลังป้าเฉียนนะ!" สะใภ้ใหญ่แห่งบ้านตระกูลจ้าวผู้ขึ้นชื่อเรื่องความหน้าหนาและชอบเอาเปรียบชาวบ้านมาตลอด ชะโงกหน้าเข้ามาจนชิดแผงไม้ พร้อมกับยื่นมืออวบอูมหมายจะคว้าตะกร้าหมั่นโถวรอนึ่งที่เพิ่งปั้นเสร็จสดๆ ร้อนๆ แต่มือเรียวสวยแต่ทรงพลังของอี้หลานกลับฟาดไม้คีบไม้ไผ่ลงบนหลังมือของอีกฝ่ายเข้าให้อย่างจังจนเกิดเสียงดังเพี๊ยะ! "โอ๊ย! นังเด็กนี่! แกกล้าตีมือฉันรึ!" สะใภ้ใหญ่จ้าวหวีดร้องหน้าดำคร่ำเครียด ชักมือกลับมากุมแน่นพร้อมถลึงตาใส่ อี้หลานแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตากลมโตฉายแววเฉียบคมและเยือกเย็น เธอยังคงใช้มือซ้ายนวดแป้งสาลีด้วยจังหวะสม่ำเสมอ ร่างกายระหงในชุดเสื้อผ้าฝ้ายเก่าๆ แต่สะอาดสะอ้านดูคล่องแคล่ว ท่ามกลางเหงื่อเม็ดเล็กๆ ที่ผุดพรายตามกรอบหน้าหวาน "ป้าจ้าว... กฎการซื้อขายที่แผง 'ครัวคุณยาย' ของฉันมีประกาศชัดเจนติดไว้ตรงเสาไม้โน่นค่ะ หนึ่งคนมีสิทธิ์ซื้อได้มากที่สุดแค่คนละสี่ลูกเท่านั้น เพื่อให้เพื่อนบ้านคนอื่นได้มีโอกาสลิ้มลองความอร่อยเหมือนกัน ถ้าป้าอยากกินสิบลูกนัก รบกวนไปต่อแถวใหม่อีกสามรอบนะคะ หรือถ้าขาไม่ดี กลัวเดินไม่ไหว จะให้ลู่จั้นสามีฉันช่วยพยุงไปต่อท้ายแถวไหมล่ะคะ?" คำพูดเหน็บแนมที่มาพร้อมรอยยิ้มหวานหยดแต่เย็นเฉียบถึงกระดูกดำ ทำให้ชาวบ้านรอบข้างหลุดเสียงหัวเราะพรืดออกมาทันที หลายคนพากันพยักหน้าเห็นด้วย เพราะต่างก็เอือมระอากับความโลภมากของสะใภ้ใหญ่บ้านจ้าวผู้นี้มานานแล้ว ในขณะเดียวกัน ลู่จั้นที่ยืนตระหง่านคอยรักษาความปลอดภัยอยู่ข้างแผง—ในชุดเสื้อกล้ามสีเขียวขี้ม้าเผยให้เห็นมัดกล้ามเนื้อแน่นหนาและรอยแผลเป็นจากสนามรบ—กวาดสายตาดุคมกริบมองไปยังกลุ่มคนที่พยายามจะเบียดแทรกแถว เพียงแค่นายทหารหนุ่มปรายตามองนิ่งๆ ด้วยรัศมีกดดันที่แผ่ออกมาโดยธรรมชาติ ฝูงชนที่กำลังชุลมุนก็พลอยถอยกรูดเว้นระยะห่างให้อย่างอัตโนมัติ ไม่มีใครกล้าหาญพอที่จะท้าทายอำนาจมืดของอดีตทหารหาญผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเด็ดขาดคนนี้เลยสักคน "ภรรยาฉันเหนื่อยพอแล้ว ถ้าจะซื้อก็ต่อแถวเงียบๆ ถ้าไม่อยากซื้อ ก็เชิญทางอื่น อย่ามาสร้างความวุ่นวายแถวนี้" เสียงทุ้มต่ำทรงพลังของลู่จั้นเอ่ยขึ้นราบเรียบ แต่เฉียบขาดราวกับประกาศิต ทำให้สะใภ้ใหญ่จ้าวสะดุ้งโหยง หุบปากฉับแล้วจำใจเดินคอตกไปต่อแถวใหม่อย่างจำยอม ท่าท่ามกลางเสียงหัวเราะคิกคักของแม่ค้าข้างๆ อี้หลานแอบอมยิ้มมุมปากเล็กน้อย เธอส่งสายตาพึงพอใจให้สามีหนุ่มที่ยืนทำหน้าที่เป็น "การ์ด" จำเป็นได้อย่างยอดเยี่ยม มือเรียวยังคงหยิบจับและบรรจงปั้นหมั่นโถวทุกลูกด้วยความใส่ใจ แม้ภายนอกจะดูเหมือนเธอกำลังเหน็ดเหนื่อยกับการขายของ แต่ลึกลงไปในจิตใจ สมองของเธอกำลังประมวลผลความสำเร็จของระบบมิติลับในซูเปอร์มาร์เก็ต ตั้งแต่รุ่งสาง อี้หลานแอบดึงวัตถุดิบชั้นดี ทั้งแป้งสาลีเนื้อละเอียด ไข่เค็ม และเนื้อหมูคุณภาพสูงออกมาจากชั้นวางในมิติพิเศษ ซึ่งสดใหม่และไม่มีใครในยุค 80 นี้เทียบเคียงได้ สูตรลับการหมักแป้งผสมผสานกับเทคนิคการทำอาหารจีนโบราณและยุคปัจจุบัน ทำให้หมั่นโถวสูตร "ไส้ทะลัก" ของเธอมีกลิ่นหอมเย้ายวนใจชนิดที่ต่อให้เดินอยู่ปากซอยก็ต้องมนต์สะกดเดินตามกลิ่นมา "นี่ค่ะคุณแม่ น้ำเต้าหู้ร้อนๆ กับหมั่นโถวไส้ครีมลาวาของโปรด รับรองว่าทานคู่กันแล้วชื่นใจแน่นอนค่ะ" อี้หลานส่งห่อกระดาษไขบรรจุหมั่นโถวร้อนๆ ให้กับหญิงชราท่าทางใจดีคนหนึ่งที่ยืนรอคอยด้วยความอดทน "โอ้ย แม่หนูเอ๊ย... ฝีมือแกนี่มันเทวดามาโปรดชัดๆ หมั่นโถวอะไรกัน นุ่มนิ่มแถมไส้ยังหวานมันเค็มกำลังดี กินแล้วนึกถึงตอนเป็นสาวๆ โน่นเลย ลูกสะใภ้บ้านไหนได้แกไปนะ โชคดีกว่าถูกหวยรางวัลที่หนึ่งเสียอีก!" หญิงชรากล่าวชมด้วยความจริงใจ พร้อมกับนับเงินยับๆ ยื่นให้อี้หลานด้วยรอยยิ้มเปี่ยมสุข เวลาผ่านไปเพียงแค่หนึ่งชั่วโมงเศษ ซึ้งนึ่งไม้ไผ่ทั้งห้าชั้นก็ว่างเปล่าเกลี้ยงเกลา ไม่เหลือแม้แต่เศษแป้งติดก้นกระทะ เงินสดและคูปองปึกใหญ่ในตะกร้าไม้สานสะท้อนถึงรายได้มหาศาลที่ทำเอาชาวบ้านแถบนั้นตาค้างด้วยความอิจฉา ในจังหวะที่อี้หลานกำลังจะก้มลงเก็บกวาดแผงเตรียมตัวกลับบ้านเพื่อไปพักผ่อน ลู่จั้นที่ยืนเงียบมานานก็ยื่นมือหนามาช่วยยกกระทะหนักๆ ออกจากเตา ดวงตาคมกริบมองภรรยาคนสวยด้วยแววตาอ่อนโยนระคนภูมิใจ มือใหญ่เอื้อมไปเกลี่ยปอยผมที่ชื้นเหงื่อออกจากแก้มเนียนอย่างเบามือ "เหนื่อยไหม? วันนี้เราขายหมดเร็วกว่าที่คาดไว้อีกนะ" เสียงทุ้มเอמהถามด้วยความห่วงใย อี้หลานส่ายหัวน้อยๆ รอยยิ้มสดใสปรากฏขึ้นบนใบหน้า "ไม่เหนื่อยเลยค่ะ ได้เห็นคนแย่งกันกินอาหารฝีมือฉัน แถมยังได้กำไรเหนาะๆ มาขนาดนี้ สนุกเสียอีกต่างหาก... เอ๊ะ?" ยังไม่ทันที่อี้หลานจะได้พูดจบประโยค เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับเงาร่างของชายแปลกหน้าในชุดสูทจีนสีเทาสะอาดตา ก็ก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าแผงที่ว่างเปล่า ชายวัยกลางคนท่าทางภูมิฐานคนนั้นกวาดสายตามองไปรอบๆ แผงขายของ ก่อนจะประสานมือคำนับอี้หลานด้วยรอยยิ้มลึกลับ "ขออภัยที่มารบกวนยามวิกาล... เอ่อ แม่นางน้อย หรือท่านคือเจ้าของฝีมือหมั่นโถวไส้ทะลักที่เลื่องลือไปทั่วตลาดมืดและตลาดสดในวันนี้ใช่หรือไม่?" อี้หลานขมวดคิ้วเล็กน้อย ชะงักมือที่กำลังเก็บตะกร้า สายตาส่งสัญญาณเตือนไปยังลู่จั้นที่ขยับตัวเข้ามาบังหน้าเธอไว้โดยสัญชาตญาณ ชายแปลกหน้าหัวเราะในลำคอเบาๆ ก่อนจะควักนามบัตรกระดาษชั้นดีที่หาได้ยากยิ่งในยุคนี้ออกมาวางลงบนโต๊ะไม้ พร้อมกับเอ่ยประโยคที่ทำให้ลมหายใจของอี้หลานสะดุดกึก "ฉันชื่อ 'เฉินกวน' ผู้จัดการหอเหลาสราญรมย์ประจำมณฑล... ฉันได้รับคำสั่งจาก 'นายใหญ่' ให้มาเชิญตัวเธอไปเป็นเชฟรับเชิญพิเศษของภัตตาคาร... ด้วยข้อเสนอที่เธอไม่มีวันปฏิเสธได้อย่างแน่นอน" ________________________________________ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตาม "ครัวคุณยาย" เสมอมานะคะ!