เดินทางสู่ตลาดมืดครั้งแรก

"ถ้าพวกมันกล้าส่งสายตาพิฆาตมาอีกรอบ ฉันจะเอาพริกแกงเผ็ดใต้ละลายน้ำร้อนสาดใส่หน้าให้เข็ด!" หลินอี้หลานพึมพำกับตัวเองเบาๆ พลาดยกมือขึ้นจัดหมวกผ้าฝ้ายสีทึบดึงปีกให้ต่ำลงจนเกือบปิดหน้าผาก นัยน์ตากลมโตฉายแววเจ้าเล่ห์และเด็ดเดี่ยวสะท้อนอยู่ในกระจกเงาบานเก่าคร่ำคร่า เสื้อผ้าเก่าๆ สีมอซอที่สวมทับช่วยอำพรางทรวดทรงเย้ายวนและผิวพรรณผุดผ่องที่ได้รับการดูแลอย่างดีจากมิติลับให้กลายเป็นเพียงหญิงชาวบ้านหน้าตาธรรมดาคนหนึ่ง ทว่าความเฉลียวฉลาดและความมั่นใจที่ฉายชัดผ่านแววตานั้นยากจะปกปิด การเดินทางเข้าเมืองเพื่อสำรวจ "ตลาดมืด" ในยุค 80 แห่งนี้ไม่ใช่เรื่องเล่นๆ กฎระเบียบเข้มงวด การกวาดล้างพ่อค้าแม่ค้าเถื่อนมีอยู่ทุกเมื่อ แต่นั่นไม่ได้ทำให้เชฟสาวมือทองจากโลกปัจจุบันอย่างเธอรู้สึกหวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย ในทางตรงกันข้าม เธอกำลังตื่นเต้นราวกับเด็กสาวได้ของเล่นชิ้นใหม่ เสียงฝีเท้าหนักแน่นเดินเข้ามาใกล้ ก่อนที่อ้อมแขนกำยำของลู่จั้นจะโอบกอดเอวบางจากด้านหลังอย่างถือวิสาสะ ใบหน้าคมคายของสามีนายทหารหนุ่มแนบลงบนลาดไหล่ของเธอ ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดต้นคอจนอี้หลานต้องย่นคอด้วยความจั๊กจี้ "อันตรายนะอี้หลาน... ทำไมไม่รอให้ผมเคลียร์งานที่ค่ายเสร็จแล้วพาไปเองล่ะครับ... เอ๊ย... พาไปเองเล่า" ลู่จั้นรีบแก้คำพูดแทบไม่ทันเมื่อเห็นภรรยาตวัดสายตาค้อนขวิดมาให้ หลelทหารหนุ่มผู้ไม่เคยเกรงกลัวกระสุนปืนในสนามรบ กลับต้องมาคอตกยอมจำนนต่อสายตาพิฆาตของภรรยาตัวแสบทุกครั้งไป "ถ้าฉันรอคุณ ป่านนี้สินค้าเกษตรแปรรูปในมิติลับของฉันคงขึ้นราหมดพอดีค่ะ อีกอย่าง... ฉันแค่อยู่ไม่สุขถ้าไม่ได้หาเงินเข้าบ้าน คุณก็รู้ว่าตระกูลสามีตัวดีของเราจ้องจะเอาเปรียบเราทุกวัน ถ้าไม่รีบสร้างฐานะให้มั่นคง เราจะเอาอะไรไปฟาดหน้าพวกหน้าเลือดเหล่านั้นล่ะคะ?" อี้หลานเอี้ยวตัวกลับมาใช้นิ้วเรียวจิ้มหน้าผากสามีเบาๆ อย่างหมั่นไส้ ลู่จั้นคว้าปลายนิ้วนั้นขึ้นมาจูบเบาๆ แววตาดำขลับทอประกายความรักความหลงใหลจนแทบละลาย "ไม่ว่าคุณจะทำอะไร ผมสนับสนุนหมดครับ... แต่สัญญากับผมอย่างหนึ่งได้ไหม? ห้ามเอาตัวเข้าไปเสี่ยงอันตรายเด็ดขาด ถ้ามีใครหาเรื่อง วิ่งหนีมาหาผม... หรือไม่ก็ใช้มิติลับของคุณจัดการให้ราบคาบไปเลย" คำพูดประโยคสุดท้ายของสามีทำเอาอี้หลานหลุดหัวเราะพรืด ใครจะไปคิดว่านายทหารผู้เคร่งครัดในระเบียบวินัย จะกลายมาเป็นผู้สนับสนุนหลักในการทำธุรกิจสีเทาของภรรยาเสียเอง หลังจากตกลงแผนการกันเรียบร้อย อี้หลานก็อาศัยจังหวะชุลมุนช่วงเปลี่ยนกะของเจ้าหน้าที่ตรวจการณ์ ลัดเลาะผ่านตรอกซอกซอยแคบๆ มืดทึบหลังสถานีรถไฟเก่า กลิ่นอับชื้นของขยะและกลิ่นโคลนตมผสมปนเปกันจนชวนเวียนหัว แต่เมื่อเดินพ้นโค้งกำแพงอิฐแดง ภาพเบื้องหน้าก็พลันเปลี่ยนไปราวกับหนังคนละม้วน ตลาดมืดแห่งนี้คึกคักยิ่งกว่าที่เธอจินตนาการไว้ เสียงกระซิบกระซาบต่อรองราคารlดังระงม ผู้คนสวมหมวกคลุมหน้ามิดชิดต่างก무มห่อผ้าและตะกร้าสินค้าไว้แน่น สายตาระแวดระวังภัยสอดส่องไปรอบด้านราวกับฝูงกวางที่ได้ยินเสียงกิ่งไม้หัก อี้หลานกวาดสายตาสำรวจแผงลอยเฉพาะกิจที่ตั้งอยู่ตามซอกหลืบ มีทั้งเนื้อสัตว์เถื่อน แป้งสาลีชั้นดี บุหรี่นอก และตั๋วปันส่วนอาหารปลอม เธอยิ้มมุมปากอย่างเหนือชั้น สินค้าพวกนี้ต่อให้คุณภาพดีแค่ไหนก็ยังล้าสมัยสู้สินค้าจากซูเปอร์มาร์เก็ตมิติของเธอไม่ได้ เธอแอบหยิบ "หมูสามชั้นตุ๋นพะโล้สูตรโบราณ" ที่ส่งกลิ่นหอมเครื่องเทศจีนสูตรลับ หอมกลิ่นโป๊ยกั๊กอบเชยเตะจมูกออกมาจากมิติลับเล็กน้อย แล้วบรรจงตักใส่กระป๋องเคลือบเก่าๆ ที่เตรียมมา ควันสีขาวกรุ่นลอยขึ้นพร้อมกับกลิ่นหอมเย้ายวนที่ทำเอาผู้คนที่เดินผ่านไปมาต้องหยุดชะงักและเหลียวมองเป็นตาเดียว "นี่... น้องสาว ขายอะไรน่ะ? กลิ่นหอมชวนน้ำลายสอชะมัด!" เสียงแหบพร่าของชายวัยกลางคนสวมหมวกปีกกว้างกระซิบถาม พร้อมกับยื่นหน้าเข้ามาใกล้ด้วยความอยากรู้อยากเห็น อี้หลานไม่ตอบคำถามทันที เธอยกทัพพีไม้ขึ้นคนหมูสามชั้นที่ตุ๋นจนหนังนุ่มละลายในปาก น้ำพะโล้สีเข้มข้นเคลือบชิ้นเนื้อเป็นเงางามน่ารับประทาน ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาอีกฝ่ายด้วยรอยยิ้มการค้าที่ฝึกฝนมาอย่างดี "หมูสามชั้นตุ๋นพะโล้สูตรลับเฉพาะค่ะพี่ชาย... เนื้อนุ่มละลายในปาก หอมเครื่องเทศยาจีนบำรุงกำลัง กินแล้วอบอุ่นไปถึงทรวงใน รับรองว่าหาซื้อที่ไหนในเมืองนี้ไม่ได้แน่นอนค่ะ สนใจลองชิมสักคำไหมคะ? รับรองว่าติดใจจนต้องเดินกลับมาหาฉันรอบสองแน่ๆ" ชายวัยกลางคนกลืนน้ำลายลงคอเอื๊อกใหญ่ กลิ่นหอมเย้ายวนใจนั้นรุนแรงเกินกว่าจะต้านทานไหว เขากำลังจะอ้าปากเอ่ยปากขอซื้อ แต่จังหวะนั้นเอง... เสียงนกหวีดแหลมสูงก็ดังกรีดแทรกบรรยากาศยามค่ำคืนขึ้นอย่างกะทันหัน! "เฮ้ย! หน่วยตรวจการณ์พิเศษมา! ทุกคนหนีเร็ว!" เสียงตะโกนโกลาหลดังขึ้นพร้อมกับความชุลมุนที่เกิดขึ้นในเสี้ยววินาที ข้าวของกระจัดกระจาย ผู้คนวิ่งหนีกันอลหม่าน อี้หลานเบิกตากว้างด้วยความตกใจ เธอกำลังจะเก็บกระป๋องพะโล้เข้ามิติลับ แต่จังหวะนั้นมือหยาบกร้านคู่หนึ่งก็คว้าหมับเข้าที่ข้อมือของเธอ พร้อมกับกระชากร่างบางให้หลบเข้าไปในตรอกมืดแคบระหว่างตึกแถวร้าง แรงดึงนั้นหนักหน่วงจนเธอเซถลาไปชนแผงอกกว้างของใครบางคน กลิ่นอายชายชาตรีคุ้นเคยผสมผสานกับกลิ่นเหงื่อจางๆ และกลิ่นฝน... ลู่จั้น! สามีของเธอยังไม่ทันกลับค่ายอย่างนั้นหรือ? ทำไมเขาถึงมาโผล่อยู่ที่นี่ได้ในเวลาวิกฤตแบบนี้! ยังไม่ทันที่อี้หลานจะได้เอ่ยปากถาม ลู่จั้นก็ยกมือขึ้นปิดปากเธอไว้แน่น ดวงตาคมกริบในความมืดมองตรงไปที่ปากตรอก ซึ่งเงาร่างของเจ้าหน้าที่ตรวจการณ์กำลังสาดไฟฉายกราดไปมา เสียงฝีเท้าหนักหน่วงใกล้เข้ามาทุกที ในจังหวะที่หัวใจของอี้หลานเต้นระรัวด้วยความตื่นเต้นและระทึกขวัญ ปลายนิ้วของลู่จั้นที่ปิดปากเธอก็ค่อยๆ เลื่อนลงมาสัมผัสริมฝีปากนุ่มเบาๆ พร้อมกับเสียงกระซิบแหบพร่าแนบชิดใบหูที่ทำให้เธอขนลุกซู่ไปทั้งร่าง "บอกแล้วไงครับว่ามันอันตราย... ทีนี้จะยอมให้สามีคนนี้อุูกกลับบ้านแต่โดยดี หรือจะให้ผม 'ลงโทษ' คุณฐานดื้อดึงตรงนี้ดีล่ะครับ?" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงตอนนี้นะคะ!