ข้าวต้มหอมกรุ่นสะท้านครัว

"ถอยไปหน่อยค่ะ ผู้กองลู่... คุณกำลังทำให้ฉันหายใจไม่ออกนะคะ" หลินอี้หลานเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าแววตากลับไม่มีความหวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย มือเรียวบางที่เพิ่งหยิบเห็ดหอมแห้งเกรดพรีเมียมออกจากมิติลับยังคงถือไว้มั่น เธอยืนเผชิญหน้ากับร่างสูงใหญ่ของสามีหนุ่มที่แผ่ไอความกดดันออกมาอย่างคนฝึกวิชาทหารมาอย่างโชกโคม ลู่จั้นก้มลงมองภรรยาตัวเล็ก ดวงตาคมกริบราวกับเหยี่ยวมองสำรวจทุกอณูบนใบหน้าของเธอ ตั้งแต่ปลายจมูกรั้น ๆ ไปจนถึงริมฝีปากที่เม้มเข้าหากันเล็กน้อยอย่างใช้ความคิด กลิ่นอายความเย็นชาที่เคยมีในความทรงจำเดิมของเจ้าของร่างนี้ถูกแทนที่ด้วยความนิ่งสงบและประกายตาที่เฉลียวฉลาดเกินวัย มันทำให้ลู่จั้นขมวดคิ้วมุ่น "เธอเปลี่ยนไป..." เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้น สันจมูกโด่งเป็นคมขยับฟุตฟิดยามที่เขาสูดอากาศเข้าปอด "แล้วนี่กลิ่นอะไร... กลิ่นหอมประหลาดนี่มาจากไหน?" อี้หลานลอบยิ้มในใจ ขอบคุณมิติลับซูเปอร์มาร์เก็ตอัจฉริยะที่ทำให้เธอแอบหยิบเห็ดหอมภูเขาจีนดอกโต รากผักชี กระเทียมจีนกลีบอวบ และเนื้อหมูสันติดมันชั้นดีออกมาได้ในพริบตาเดียวโดยที่อีกฝ่ายไม่ทันสังเกตเห็นรอยต่อของมิติ กลิ่นหอมกรุ่นของเครื่องเทศและวัตถุดิบคุณภาพสูงเริ่มฟุ้งกระจายออกนอกพื้นที่ครัวแคบ ๆ ทะลุผ่านรอยแตกของประตูไม้เก่าคร่ำคร่า "ถ้าผู้กองลู่ยังเอาแต่ยืนขวางทางทำมาหากินของฉัน ระวังอาหารมื้อนี้จะกลายเป็นแค่ข้าวต้มวิญญาณหมูนะคะ" อี้หลานเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย ดวงตากลมโตฉายแววดื้อรั้นอย่างน่ารักน่าชังจนคนตัวโตกว่าเผลอชะงักไป ลู่จั้นไม่ยอมถอย แต่เขากลับยอมลดแรงกดดันลง ดวงตาคมกริบมองสำรวจเขียงไม้และมีดในมือเธอ "เธอจะทำอะไรกิน?" "ข้าวต้มหมูสับเห็ดหอมสูตรพิเศษค่ะ รับรองว่ากินแล้วจะลืมรสชาติข้าวต้มต้มน้ำปลาเค็ม ๆ ของแม่สามีไปเลย" เธอตอบอย่างไม่เกรงกลัว พลางผลักอกแกร่งของสามีเบา ๆ ให้ถอยห่าง ก่อนจะหันไปจัดการกับวัตถุดิบในมืออย่างคล่องแคล่ว ในยุค 80 ที่ข้าวยากหมากแพง เนื้อหมูเป็นของหายากและมีราคาแพงลิบลิ่ว คนในบ้านตระกูลลู่มักจะได้กินแค่โจ๊กเจือจางหรือข้าวต้มน้ำใสที่มีข้าวไม่กี่เม็ดกับผักดองเค็มปี๋ แต่วันนี้... ครัวเล็ก ๆ หลังบ้านตระกูลลู่กำลังจะเปลี่ยนไปตลอดกาล อี้หลานจัดการตั้งหม้อดินเผาขนาดเล็กที่แอบหยิบมาจากมิติลับ เติมน้ำสะอาดลงไปแล้วใส่รากผักชีทุบและกระเทียมเจียวหอม ๆ ลงไปต้มก่อนเป็นอันดับแรก เสียงน้ำเดือดปุด ๆ เริ่มส่งเสียงประสานกับกลิ่นหอมของกระเทียมที่ถูกความร้อนคั่วจนส่งกลิ่นเตะจมูก เธอหยิบเห็ดหอมแห้งที่แช่น้ำจนนิ่มมาหั่นเป็นชิ้นเต๋าเล็ก ๆ ตามด้วยเนื้อหมูสับติดมันที่หมักด้วยซีอิ๊วขาวพรีเมียมจากมิติ พริกไทยป่นละเอียด และน้ำมันงาแท้สูตรเข้มข้น คลุกเคล้าให้เข้ากันจนเนื้อหมูขึ้นเงาสวยงาม กลิ่นหอมของน้ำมันงาและพริกไทยดำตีขึ้นจมูกจนคนยืนคุมเชิงอยู่ด้านหลังถึงกับต้องกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ลู่จั้นยืนกอดอกพิงวงกบประตู ดวงตาสีเข้มมองดูท่าทีทะมัดทะแมงของภรรยา เขาจำได้ว่าผู้หญิงคนนี้ทำอาหารไม่เป็นแม้แต่ทอดไข่เจียว หนำซ้ำยังเอาแต่โวยวายเรียกร้องเงินทองไปเล่นการพนัน แต่วิธีการจับมีด การซอยเห็ดหอมอย่างแม่นยำ และท่าทางมั่นอกมั่นใจเช่นนี้... มันเหมือนกับเชฟมืออาชีพไม่มีผิด! "มองอะไรคะ หิวแล้วเหรอ?" อี้หลานเอ่ยถามโดยไม่หันกลับมามอง พลางตักหมูสับที่หมักไว้ปั้นเป็นก้อนกลมพอดีคำหย่อนลงในหม้อน้ำซุปที่กำลังเดือดพล่าน *ฟู่ว์—!* ทันทีที่ก้อนหมูสับสัมผัสกับน้ำซุปเดือด ๆ กลิ่นหอมหวานของเนื้อหมูผสมผสานกับความหอมล้ำลึกของเห็ดหอมและรากผักชีก็พวยพุ่งระเบิดออกมา ราวกับคลื่นกลิ่นหอมถูกจุดชนวนขึ้นกลางบ้านตระกูลลู่ ไอความร้อนสีขาวนวลลอยกรุ่นขึ้นมาพร้อมกับละอองความอร่อยที่ล่องลอยไปตามลม อี้หลานโปรยต้นหอมผักชีซอยละเอียดลงไปเป็นขั้นตอนสุดท้าย สีเขียวสดตัดกับน้ำซุปใสสีทองเรื่อ ๆ และก้อนหมูสับสีนวล ช่างเป็นภาพที่กระตุ้นต่อมน้ำย่อยให้ทำงานอย่างบ้าคลั่ง "เสร็จแล้วค่ะ..." เธอยกหม้อดินเผาใบเล็กวางลงบนโต๊ะไม้เก่า ๆ อย่างระมัดระวัง กลิ่นหอมตลบอบอวลจนฟุ้งกระจายไปทั่วห้องโถงใหญ่ ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนัก ๆ และเสียงบ่นงึดงำของคนในบ้านก็ดังขึ้นจากห้องโถงด้านหน้า "กลิ่นอะไรวะ!? หอมอะไรขนาดนี้เนี่ย!" เสียงทุ้มห้าวของพี่ชายสามีดังขึ้น ตามด้วยเสียงเปิดประตูพรวดพราด ไม่เพียงแต่คนในบ้านตระกูลลู่เท่านั้น แต่ลมยามเย็นยังพัดพาเอาความหอมหวลของข้าวต้มหมูสับเห็ดหอมนี้ลอยข้ามรั้วบ้านออกไปไกลจนถึงบ้านข้างเคียง เสียงเปิดประตูรั้วไม้และเสียงสูดปากด้วยความอยากกินดังแว่วมาจากบ้านข้าง ๆ ทันที อี้หลานตักข้าวต้มร้อน ๆ ใส่ชามกระเบื้องเคลือบยาสีขาวสะอาด ยื่นให้ลู่จั้นที่ยืนนิ่งอึ้งอยู่ตรงหน้า "กินซିคะ ผู้กอง... เติมพลังให้เต็มที่ ก่อนที่เราจะต้องไปรับมือกับสงครามประสาทจากแม่ของคุณ" ลู่จั้นรับชามข้าวต้มอุ่น ๆ มาถือไว้ ความร้อนจากชามแผ่ซ่านมาถึงฝ่ามือ แต่ความอบอุ่นที่มากกว่ากลับวิ่งตรงเข้าสู่หัวใจของนายทหารหนุ่มผู้โดดเดี่ยว เขาก้มมองชามข้าวต้มที่มีหน้าตาน่ากินเกินกว่าจะหาได้ในยุคสมัยนี้ ดวงตาคมกริบฉายแววซับซ้อน ทว่า... ก่อนที่เขาจะได้ตักคำแรกเข้าปาก เสียงทุบประตูก็รัวกระหน่ำดังสนั่นหวั่นไหวราวกับฟ้าผ่า! *ปัง! ปัง! ปัง!* "ยัยสะใภ้ตัวแสบ! นากฟ้าปีศาจ! แกทำอะไรกินกันในบ้าน กลิ่นหอมเย้ายวนจนหมาข้างบ้านยังน้ำลายไหล! เปิดประตูให้ฉันเดี๋ยวนี้ฟ่ะ!!" เสียงแหลมสูงของแม่สามีแผดเผาเข้ามาในความเงียบ พร้อมกับเสียงถีบประตูบ้านอย่างเกรี้ยวกราด อี้หลานเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย มุมปากหยักยิ้มเยาะอย่างเยือกเย็น เธอหันไปสบตากับสามีหนุ่มที่กำลังวางชามข้าวลงบนโต๊ะช้า ๆ ใบหน้าคมเข้มของลู่จั้นบึ้งตึงขึ้นทันที รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกมาจากร่างของนายทหารหนุ่มผู้หวงภรรยาและหวงมื้ออาหารตรงหน้ายิ่งกว่าเสือหวงเหยื่อ! -------------------------------------------------------------- ขอบคุณรี้ดเดอร์ที่น่ารักทุกท่านที่ติดตามความอร่อยและร่วมลุ้นไปกับก้าวแรกของอี้หลานนะคะ!