ปะทะแม่สามีจอมเขมือบ

"เพล้ง!" ชามกระเบื้องเคลือบสีหม่นร่วงกระทบพื้นดินหลังบ้านจนแตกละเอียด เศษชามและน้ำซุปกระดูกหมูร้อน ๆ กระเด็นเปื้อนรองเท้าผ้าใบสีซีดของหลินอี้หลาน ทว่าหญิงสาวไม่ได้ขยับถอยหนีแม้แต่นصفก้าว ดวงตากลมโตคู่สวยหรี่ลงมองผู้เป็นแม่สามีด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยประกายเยียบเย็น นางจาง หรือแม่สามีจอมเขมือบแห่งตระกูลลู่ ยืนเท้าสะเอวใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยวจนเนื้อตัวสั่นเทิ้ม แก้มย้วย ๆ ของนางกระตุกยิก ๆ ยามที่อ้าปากแผดเสียงแหลมสูงจนนกบนต้นไม้ใหญ่หน้าบ้านพากันบินหนีเตลิด "นังตัวดี! แกกล้าดียังไงถึงตักเนื้อหมูสามชั้นพวกนี้ไปกินกันสองคนผัวเมีย! ในบ้านหลังนี้ทุกอย่างเป็นของตระกูลลู่ ฉันเป็นแม่ เป็นนายหญิงใหญ่ของบ้าน แกมีสิทธิ์อะไรมาแอบทำอาหารกลิ่นหอมเย้ายวนใจแบบนี้กินกันลับหลังฉัน!" เสียงแผดก้องของนางจางดังลั่นไปทั่วบริเวณ จนเพื่อนบ้านละแวกใกล้เคียงเริ่มชะโงกหน้าออกมาจากรั้วไม้ไผ่เพื่อรอดูความสนุก หลินอี้หลานสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ กลิ่นอายของเครื่องเทศพะโล้สูตรลับจากมิติซูเปอร์มาร์เก็ตยังคงลอยอบอวลติดปลายจมูก ทว่าบรรยากาศรอบตัวกลับคุกรุ่นไปด้วยกลิ่นอายสงครามประสาทที่ไม่มีใครยอมใคร อี้หลานค่อย ๆ วางตะหลิวไม้ในมือลงบนเตาถ่านอย่างใจเย็น ท่าทีที่นิ่งสงบเกินคาดทำให้แม่สามีชะงักไปชั่วขณะ นางจางคาดหวังว่าลูกสะใภ้คนนี้จะต้องก้มหน้าร้องไห้สะอึกสะอื้นเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา แต่เปล่าเลย... วันนี้หลินอี้หลานเปลี่ยนไปราวกับคนละคน "แม่คะ..." อี้หลานเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าทุกถ้อยคำกลับชัดถ้อยชัดคำบาดลึกถึงขั้วหัวใจ "หมูสามชั้นชามนี้ ลู่จั้นเป็นคนเอาเงินเดือนทหารของเขาไปซื้อมาด้วยหยาดเหงื่อแรงกาย ไม่ใช่เงินในกระเป๋าของแม่ และไม่ใช่สมบัติของตระกูลลู่ที่แม่จะมาเที่ยวปล้นชิงตามอำเภอใจได้ตามใจชอบ" "แก! นังสะใภ้อกตัญญู!" นางจางหน้าดำคร่ำเครียด ปรี่เข้ามาหมายจะเงื้อมือตบหน้าลูกสะใภ้สักฉาดให้หายแค้น ทว่า ยังไม่ทันที่ปลายนิ้วหยาบกร้านจะเข้าใกล้ใบหน้าของอี้หลาน ร่างสูงใหญ่ของลู่จั้นก็ก้าวเข้ามาขวางกลางไว้ราวกับภูเขาผา ใบหน้าคมเข้มบึ้งตึงจนน่ากลัว ดวงตาคมกริบดุจพญาอินทรีจ้องมองมารดาแท้ ๆ ของตนเองด้วยแววตาที่ไร้ซึ่งความลังเล "พอได้แล้วครับแม่" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยออกมาลอดไรฟัน รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกจากร่างของนายทหารหนุ่มจนนางจางถึงกับผงถอยหลังไปก้าวหนึ่งด้วยความตกใจ "ถ้าแม่ยังไม่เลิกทำตัวรังแกภรรยาผม ผมคงต้องพาอี้หลานย้ายออกไปสร้างบ้านหลังเล็กที่ชายป่าตามสิทธิ์ที่เราควรจะได้" คำพูดของลู่จั้นเปรียบเสมือนสายฟ้าฟาดกลางวันแสก ๆ สำหรับนางจาง การที่ลูกชายคนรองซึ่งหาเงินส่งเข้าบ้านมากที่สุดขู่จะแยกบ้าน เป็นสิ่งที่นางไม่มีวันยอมให้เกิดขึ้นเด็ดขาด! "ลู่จั้น! แกกล้าขู่แม่หรอกเรอะ เพราะนังนี่คนเดียวเลยใช่ไหมที่เป่าหูแก!" นางจางกรีดร้องโวยวายลงไปนอนดิ้นกับพื้นดินราวกับเด็ก ๆ เอาแต่ใจ ทว่าอี้หลานกลับไม่แยแสแม้แต่น้อย หญิงสาวเดินเลี่ยงผ่านร่างของแม่สามีที่กำลังอาละวาด หยิบหม้อดินเผาใบเล็กที่ตุ๋นขาหมูพะโล้ไว้อย่างดีขึ้นมาเปิดฝา พุทธคุณแห่งความอร่อยพวยพุ่งขึ้นแตะจมูกทันที กลิ่นหอมของพะโล้เครื่องเทศจีนผสมผสานกับรากผักชี กระเทียม และพริกไทยดำที่โขลกจนละเอียด น้ำซุปสีอำพันเข้มข้นเคี่ยวจนเนื้อหมูเปื่อยนุ่มละลายในปาก สีสันเงางามน่ารับประทานจนผู้ที่กำลังนอนโวยวายอยู่บนพื้นถึงกับกลืนน้ำลายเอื้อมมือขึ้นมาหมายจะคว้า แต่อี้หลานไวกว่า เธอตักน้ำราดขมุกขมัวราดลงบนข้าวสวยร้อน ๆ ควันฉุย ส่งกลิ่นหอมเย้ายวนจนคนทั้งลานบ้านต้องหันมามองเป็นตาเดียว "เสียดายจังนะคะแม่ หม้อนี้ฉันตั้งใจทำบำรุงสามีที่เหน็ดเหนื่อยจากการฝึกทหารมาทั้งวัน ส่วนแม่... ถ้าอยากกินนัก ก็คงต้องไปเก็บเศษชามที่แม่เพิ่งทำแตกเมื่อครู่ไปต้มกินเองเสียแล้วกระมังคะ" อี้หลานแย้มยิ้มหวานหยด ทว่าแววตากลับเยียบเย็นเสียจนนางจางสะท้านเยือกไปถึงกระดูกดำ ลู่จั้นมองภรรยาตัวน้อยที่ยืนถือชามข้าวด้วยความรู้สึกหลากหลาย ทั้งทึ่ง ขบขัน และรักใคร่จนแทบคลั่ง เขาเอื้อมมือหนาไปโอบไหล่บางไว้หลวม ๆ เป็นการประกาศจุดยืนอย่างชัดเจนว่าเขาอยู่ข้างภรรยาคนนี้ในทุกสถานการณ์ ท่ามกลางความชุลมุนและสายตาอยากรู้อยากเห็นของชาวบ้านที่ยืนออกันอยู่หน้าบ้านนั่นเอง จู่ ๆ เสียงเคาะประตูก็จังว่ะรัวเร็วและหนักหน่วงดังขึ้นที่หน้าบ้าน พร้อมกับเสียงตะโกนแหบแห้งแต่ตื่นตระหนกของลุงเฉิน ผู้ใหญ่บ้านที่วิ่งหน้าตั้งกระหืดกระหอบเข้ามา "ลู่จั้น! อี้หลาน! รีบออกมาดูเร็วกว่าเกิดเรื่องใหญ่แล้ว! สารวัตรทหารจากอำเภอมาที่หมู่บ้านเรา แถม... แถมเขากำลังตรงมาที่บ้านพวกเธอ!" อี้หลานชะงักมือที่กำลังจะตักข้าวเข้าปาก ชามข้าวในมือสั่นไหวเล็กน้อยเมื่อสบตากับลู่จั้นที่ขมวดคิ้วมุ่นทันที *** ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและเป็นกำลังใจให้ครัวคุณยายเสมอนะคะ ***