เผชิญหน้ากับญาติจอมฉวยโอกาส

"ถ้าพวกท่านยังไม่ออกไปจากรั้วบ้านฉันในสามวินาทีนี้ อย่าหาว่าฉันไม่เตือนว่าน้ำซุปกระดูกหมูเคี่ยวพริกไทยดำเดือดๆ หม้อนี้ อาจจะลวกผิวขาวๆ ของคุณป้าขึ้นมาพุพองเล่นๆ นะคะ!" น้ำเสียงใสกระจ่างแต่เยียบเย็นจนน่าขนลุกดังขึ้น พร้อมกับเสียงทัพพีเหล็กกระทบขอบหม้อดินเผาเสียงดัง *เคร้ง!* เรียกสายตาทุกคู่ในบริเวณลานหน้าบ้านให้หันขวับมามองเป็นตาเดียว หลินอี้หลานยืนเท้าสะเอว ใบหน้ารูปไข่ประดับด้วยรอยยิ้มบางเฉียบที่ส่งไม่ถึงดวงตา ดวงตากลมโตคู่นั้นกวาดตามองกลุ่มญาติฝ่ายสามีที่เคยเหยียบย่ำรังแกเธอและเจ้าของร่างเดิมมาตลอดหลายปีด้วยแววตาสمเพชเวทนา ย้อนกลับไปเมื่อครึ่งชั่วโมงก่อน ตอนที่กลิ่นหอมฟุ้งของ "แกงเขียวหวานไก่ใส่ยอดมะพร้าวอ่อน" และ "ปลาทอดขมิ้น" ลอยทะลุควันไฟจากเตาถ่านหลังบ้านไปไกลถึงปากซอย ญาติผู้พี่อย่าง "สะใภ้รองเฉิน" และ "ป้าสะใภ้ใหญ่จาง" ก็พา––กันเดินต้อยๆ เข้ามาในบ้านราวกับเป็นเจ้าของ พร้อมกับตะกร้าหวายเปล่าๆ ในมือและรอยยิ้มละไมที่เคลือบยาพิษ "อייה... อี้หลานหลานรัก ช่วงนี้บ้านเธอกลิ่นหอมฟุ้งทำเอาพวกป้าท้องร้องไม่หยุดเลยนะ ลูกชายบ้านฉันเพิ่งสอบตกวิชาเลขมา กำลังเครียดต้องการบำรุงสมอง เธอทำกับข้าวเหลือๆ ตั้งเยอะ แบ่งให้ป้าสักครึ่งหม้อสิ ไหนๆ เราก็เป็นญาติกัน น้ำพึ่งเรือเสือพึ่งป่า..." ป้าสะใภ้ใหญ่จางเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงดัดจริตน่าหมั่นไส้ พร้อมทำท่าจะเดินดุ่มๆ เข้ามาในครัวโดยไม่ได้รับเชิญ ทว่า... ยุค 80 นี้ หลินอี้หลานไม่ใช่สะใภ้ขี้ขลาดตาขาวคนเดิมอีกต่อไปแล้วค่ะ! อี้หลานหรี่ตามองป้าสะใภ้ผู้หน้าหนา หน้าตาเฉย มือเรียวบางที่เพิ่งนวดแป้งทำซาลาเปาหยิบกระบวยไม้ไผ่ตักน้ำแกงร้อนๆ ขึ้นมาควันฉุย ก่อนจะสะบัดข้อมือเบาๆ สาดน้ำแกงเฉียดปลายเท้าของอีกฝ่ายไปนิดเดียว เสียง *ซ่า!* พร้อมกับไอร้อนที่พุ่งขึ้นมาทำเอาป้าสะใภ้ใหญ่สะดุ้งโหยง ถอยหลังกรูดจนเกือบสะดุดขาตัวเองล้มคว่ำ "อุ๊ย! มือไม้ฉันนี่มันซุ่มซ่ามจริงๆ เลยค่ะ พอดีเห็นแมลงวันตัวใหญ่เกาะอยู่แถวเท้าป้า เลยหวังดีอยากจะไล่ให้... แหม ดีนะที่ไม่โดนรองเท้าผ้าใบราคาแพงคู่โปรดของป้าเข้า ไม่งั้นคงต้องซักกันเหนื่อยแน่ๆ เลยนะคะ" อี้หลานเอ่ยด้วยน้ำเสียงใสซื่อราวกับเด็กน้อยไร้เดียงสา แต่แววตาซ่อนความคมกริบราวกับใบมีดโกนอาบน้ำผึ้ง "หลินอี้หลาน! แกกล้าดียังไงถึงมารังแกผู้หลักผู้ใหญ่ห๊ะ! นังสะใภ้ตัวแสบ สามีแกส่งเงินมาให้ไม่กี่หยวน ทำเป็นวางท่าใหญ่โต อาหารพวกนี้ก็ใช้เงินของตระกูลลู่ทั้งนั้น แกมีสิทธิ์อะไรมาหวง!" สะใภ้รองเฉินที่ทนดูอยู่ไม่ไหวเริ่มแผדเสียงแหลมปรี๊ดขึ้นมาบ้าง นางเท้าสะเอวชี้หน้าด่าทอด้วยความโกรธเกรี้ยวที่แผนการมาขอส่วนบุญถูกขัดขวาง อี้หลานหัวเราะ "หึ" ออกมาเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะที่เต็มไปด้วยความหยันเย้ยทำให้อุณหภูมิรอบตัวดิ่งวูบลงทันที "เงินของตระกูลลู่? ฮ่าๆๆ... ป้าสะใภ้รองคะ สมองของท่านมีไว้คั่นหูเฉยๆ หรือว่าโดนน้ำแกงลวกไปหมดแล้วคะ ถึงได้จำไม่ได้ว่าสามีฉัน 'ลู่จั้น' ส่งเงินมาแต่ละที เขาเขียนจดหมายระบุชัดเจนว่าให้ 'ภรรยาและลูก' ใช้กินใช้สอยตามลำดับ ไม่ใช่เศษเงินทานอสอนให้พวกปลิงดูดเลือดอย่างพวกท่านมาเกาะกินไปวันๆ!" อี้หลานก้าวเท้าเดินออกจากครัวช้าๆ แต่ละก้าวหนักแน่นและทรงพลัง ร่างเพรียวบางในชุดผ้าฝ้ายสีครามดูโดดเด่นและน่าเกรงขามในเวลาเดียวกัน เธอกวาดสายตามองหน้าญาติจอมฉวยโอกาสทีละคนจนทุกคนต้องหลบตา "จำไว้นะคะ... ข้าวทุกเม็ด ผักทุกต้น และเนื้อหมูทุกชิ้นในบ้านหลังนี้ มาจากหยาดเหงื่อแรงงานของฉันที่ตื่นตั้งแต่ตีสามไปหาบฟืน เก็บผักป่า และเข้าป่าล่าสัตว์มาแลกเงิน ไม่เคยมีสักหยวนเดียวที่เป็นเงินของพวกท่าน! ถ้าอยากกินของอร่อยนัก ก็กลับไปเคาะหม้อข้าวบ้านตัวเองโน่นค่ะ อย่ามาทำตัวเป็นขอทานหน้าด้านแถวนี้อีก ไม่งั้น... รอบหน้าจะไม่ใช่แค่น้ำแกงเฉียดปลายเท้านะคะ แต่อาจจะเป็นน้ำมันเดือดๆ สาดต้อนรับแขกไม่ได้รับเชิญแทน!" คำขู่ที่ไร้ความเกรงใจและเด็ดเดี่ยวทำเอาบรรดาญาติๆ หน้าซีดเผือด พวกเขาไม่เคยเจอสะใภ้บ้านไหนที่ปากกล้าและใจเด็ดขนาดนี้มาก่อน ต่างพากันกJดฝยูกดฟยำ สาปแช่งพึมพำก่อนจะพากันวิ่งหนีหางจุกตูดออกไปจากรั้วบ้านอย่างรวดเร็วท่ามกลางเสียงหัวเราะเยาะของชาวบ้านละแวกใกล้เคียงที่แอบยืนดูเหตุการณ์อยู่หลังพุ่มไม้ อี้หลานพ่นลมหายใจออกมาอย่างโล่งอก เธอวางกระบวยลงแล้วหันกลับมาจัดการกับอาหารมื้อเย็นต่อ กลิ่นหอมของเครื่องเทศไทยและจีนผสานกลิ่นอายความอบอุ่นเริ่มลอยอวลไปทั่วบริเวณอีกครั้ง ความเหนื่อยล้าจากการปะทะคารมถูกแทนที่ด้วยความสุขใจเมื่อนึกถึงว่าอีกไม่นานสามีหนุ่มผู้ซื่อสัตย์และรักเมียสุดชีวิตของเธอก็จะกลับมาจากค่ายทหารแล้ว ทว่า... ในขณะที่เธอกำลังใช้ตะหลิวผัดหมูสามชั้นกับพริกแกงเผ็ดกลิ่นหอมฟุ้งจนจามออกมาเบาๆ เสียงฝีเท้าหนักแน่นคู่หนึ่งก็ดังขึ้นที่หน้าประตูบ้าน ปัง! เสียงผลักประตูรั้วไม้เปิดออกกว้างอย่างแรง อี้หลานชะงักมือ หันไปมองที่หน้าประตูด้วยความสงสัย แต่ยังไม่ทันที่เธอจะได้เอ่ยปากทักทาย ร่างสูงใหญ่ของลู่จั้น สามีหนุ่มในชุดเครื่องทหารยับยิ่นและมีร่องรอยฝุ่นดินกรังเต็มตัวก็ก้าวเข้ามาในครัว สีหน้าของเขาเคร่งเครียด ดวงตาคมกริบจ้องมองเธอด้วยความตื่นตระหนก และที่สำคัญ... ในอ้อมแขนแกร่งของเขากำลังอุ้มร่างของเด็กชายแปลกหน้าคนหนึ่งที่หมดสติและมีเลือดไหลอาบศีรษะอยู่! "อี้หลาน... ลูกชายคนนี้บอกว่าเขาเป็นหลานแท้ๆ ของเธอ และเขากำลังถูกตามล่า..." ลู่จั้นเอ่ยเสียงทุ้มต่ำแหบพร่า ขณะที่ดวงตาคู่คมมองตรงมาที่เธอด้วยความหมายลึกล้ำที่ทำเอาอี้หลานถึงกับพูดไม่ออก ---------------------------------------- ครัวคุณยายขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่แวะเวียนมาลิ้มรสความสนุกและกลิ่นหอมของอาหารในตอนนี้นะคะ