ซื้อวัตถุดิบและของใช้เข้าบ้าน

"บอกแล้วอย่างไรเล่า ว่าห่อนี้ข้าซื้อมาฝากแม่สามีโดยเฉพาะ!" เสียงใสแจ๋วของหลินอี้หลานดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของตลาดสดประจำคอมมูน ถนนดินลูกรังยามสายอบอวลไปด้วยฝุ่นคละคลุ้ง แต่กลับไม่มีใครสนใจฝุ่นละอองเหล่านั้นเลยสักคน สายตาทุกคู่ต่างเบิกกว้างราวกับเห็นผีสาง เมื่อจดจ้องไปยังแผงไม้ไผ่ที่กองพูนไปด้วยเสบียงชั้นดี ซี่โครงหมูติดมันสีชมพูเรื่อตัดแต่งอย่างประณีต แขวนเรียงรายคู่กับเนื้อสามชั้นหนานุ่มที่มีชั้นไขมันแทรกสลายตัวอย่างงดงามราวกับงานศิลปะ ไม่เพียงเท่านั้น ข้างกายเธอยังมีตะกร้าสานไม้ไผ่ใบใหญ่ที่อัดแน่นไปด้วยไข่ไก่สดฟองโต น้ำมันพืชขวดแก้วสะอาดสะอ้านที่หาไม่ได้ง่ายๆ ในยุคปันส่วนเช่นนี้ และที่เด่นสะดุดตาที่สุดคือปลาเนื้ออ่อนตัวโตๆ ที่ยังดิ้นกระแด่วอยู่ในถังน้ำ ชาวบ้านที่กำลังยืนล้อมวงต่างสูดปากกลืนน้ำลายลงคอด้วยความอิจฉาตาร้อน ป้าอวี้ แม่ค้าขายผักผู้ขึ้นชื่อเรื่องปากหอยปากปูถึงกับอ้าปากค้างจนแมลงวันแทบบินเข้าปาก นิ้วเหี่ยวย่นชี้สั่นเทาไปยังตะกร้าของอี้หลานก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงแหลมสูงจนแก้วหูแทบแตก "อี้หลาน! นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน! เงินทองมากมายขนาดนี้เจ้าเอามาจากไหนห๊ะ? หรือว่า... หรือว่าเจ้าไปลักขโมยของในสหกรณ์คอมมูนมา!" คำกล่าวหาอันไร้หลักฐานนั้นดังพอที่จะทำให้ชาวบ้านที่กำลังเดินผ่านไปมาหยุดชะงัก ฝูงชนเริ่มซุบซิบกันเซ็งแซ่ สายตาสمเพชและหวาดระแวงเปลี่ยนเป็นความริษยาอย่างรวดเร็ว ในยุคที่ข้าวยากหมากแพง ทุกคนต่างต้องประหยัดอดออมจนแทบไม่มีกิน แต่สะใภ้บ้านลู่คนนี้กลับหิ้วเนื้อหมูชั้นดีกลับบ้านราวกับไปเก็บเห็ดในป่า อี้หลานไม่ได้สะดุ้งสะเทือนแม้แต่น้อย เธอยังคงแย้มรอยยิ้มพริ้มเพรา มือเรียวบางจัดกระดาษห่อของให้เข้าที่อย่างใจเย็น ดวงตากลมโตคู่สวยกวาดตามองรอบตัวด้วยความขบขัน รอยยิ้มของเธอนั้นช่างเยือกเย็นเสียจนป้าอวี้เผลอถอยหลังไปก้าวหนึ่งโดยไม่รู้ตัว "ป้าอวี้คะ ระวังคำพูดหน่อยนะคะ การกล่าวหาคนอื่นลอยๆ ในที่สาธารณะแบบนี้ หากทางการรู้เข้า ข้อหา 'สร้างความปั่นป่วนและใส่ร้ายป้ายสี' น่าจะทำให้ท่านต้องไปนั่งคัดลายมือในห้องสอบสวนสักสามวันสี่วันนะคะ" อี้หลานเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่น้ำคำกลับเชือดเฉือนจนคนฟังหน้าชา "ข...ข้าไม่ได้ใส่ร้าย! ก็ใครๆ ก็รู้ว่าบ้านพวกเจ้าฐานะยากจนข้นแค้น สามีเจ้าเป็นทหารก็จริง แต่เงินเดือนส่งกลับบ้านแต่ละทีแทบไม่พอซื้อแป้งสาลีด้วยซ้ำ แล้วนี่... นี่มันเนื้อหมูชั้นดีกับน้ำมันพืชบริสุทธิ์เชียวนะ! ถ้าไม่ใช่เงินสกปรกแล้วจะเป็นเงินอะไร!" ป้าอวี้ยังคงดื้อดึง เถียงเสียงแข็งกลบเกลื่อนความกลัว อี้หลานหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะที่ไพเราะราวกับกระดิ่งเงินกระดิ่งทอง แต่มันกลับทำให้บรรยากาศรอบตัวหนาวเยือกขึ้นมาดảnh "เงินสกปรกหรือคะ? น่าเสียดายจังนะคะที่ท่านคิดอกุศลเช่นนี้ ลืมไปแล้วหรืออย่างไรว่าเมื่อวานนี้ข้าเพิ่งนำสูตรสมุนไพรโบราณไปแลกเปลี่ยนกับเถ้าแก่เนี้ยโรงยาในเมืองมา? หรือท่านอยากจะตามไปสอบถามเถ้าแก่เนี้ยด้วยตัวเองดีล่ะคะว่าข้าได้เงินมาอย่างสุจริตหรือไม่?" คำอ้างเรื่องสูตรสมุนไพรโบราณเป็นข้ออ้างที่อี้หลานเตรียมไว้ล่วงหน้าแล้ว แม้ในความเป็นจริงสินค้าเหล่านี้จะถูกหยิบออกมาจากซูเปอร์มาร์เก็ตในมิติลับของเธอก็ตาม แต่ในยุคสมัยนี้ การมีช่องทางทำมาหากินเสริมคือทางรอดเดียวที่จะปิดปากพวกปากหอยปากปูได้ ท่าทีที่มั่นอกมั่นใจและสายตาที่ฉายแววรู้ทันของอี้หลานทำให้ป้าอวี้ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความแค้นเคือง แต่อ้าปากจะเถียงต่อก็ทำไม่ได้เพราะกลัวว่าจะซวยจริงๆ ได้แต่สะบัดหน้าหนีด้วยความฮึดฮัด ในขณะที่สถานการณ์กำลังตึงเครียด สายตาคมกริบของอี้หลานก็เหลือบไปเห็นร่างสูงโปรดของใครบางคนกำลังเดินแหวกฝูงชนเข้ามา ลู่จั้นในชุดเสื้อเชือกสีเขียวเข้มพับแขนเสื้อขึ้นจนเห็นมัดกล้ามเนื้อสมชายชาตรี ใบหน้าหล่อเหลาคมคายบึ้งตึงเล็กน้อย ดวงตาคู่คมกวาดมองสถานการณ์โดยรอบปราดเดียวก็เข้าใจทะลุปรุโปร่ง หัวใจของอี้หลานกระตุกวูบ ภาพโทรเลขลับในกระเป๋าเสื้อของชายหนุ่มจากเหตุการณ์เมื่อเช้าลอยเข้ามาในหัวอีกครั้ง... *ตราประทับลับรูปนกอินทรีคู่* บนกระดาษแผ่นนั้น มันไม่ใช่สิ่งที่ทหารประจำการในชนบททั่วไปจะมีสิทธิ์ได้รับอย่างแน่นอน ลู่จั้น... สามีผู้เงียบขรึมและแสนดีของเธอ แท้จริงแล้วซ่อนตัวตนอะไรไว้กันแน่? "เกิดอะไรขึ้น?" เสียงทุ้มต่ำทรงพลังเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบ ฝูงชนที่เมื่อครู่ยังส่งเสียงดังเอะอะต่างพากันถอยร่นเปิดทางให้อย่างเกรงใจ แรงกดดันจากนายทหารหนุ่มผู้ผ่านสนามรบมาโชกโชนไม่ใช่สิ่งที่ชาวบ้านธรรมดาจะกล้าต่อกรด้วย อี้หลานรีบซ่อนความกังวลไว้ใต้รอยยิ้ม เธอปรับสีหน้าให้เป็นปกติอย่างรวดเร็วก่อนจะหันไปหาผู้เป็นสามี ดวงตากลมโตฉายแววออดอ้อนนิดๆ ตามประสาภรรยาขี้อ้อน "ไม่มีอะไรมากหامค่ะพี่จั้น พอดีป้าอวี้เขาเป็นห่วงเป็นใยเรื่องทรัพย์สินเงินทองของบ้านเราน่ะค่ะ สงสัยว่าภรรยาคนนี้เอาเงินที่ไหนมาซื้อของกินของใช้ดีๆ เข้าบ้าน... ดีนะที่ท่านมาพอดี ช่วยถือตะกร้าพวกนี้หน่อยนะคะ วันนี้ข้าตั้งใจจะทำเมนูเด็ดต้อนรับท่านโดยเฉพาะเลยค่ะ" ลู่จั้นปรายตามองป้าอวี้แวบหนึ่งด้วยสายตานิ่งสนิทจนอีกฝ่ายสะท้อนหนาวเยือกไปถึงกระดูกสันหลัง ก่อนที่สายตาอ่อนโยนจะตกลงบนร่างบางของภรรยา เขาไม่เอ่ยถามอะไรสักคำเกี่ยวกับเรื่องเงินทอง มือหนารับตะกร้าไม้ไผ่และถังปลามาจากมือเธออย่างทะมัดทะแมง "กลับบ้านกันเถอะ เย็นมากแล้ว เดี๋ยวลมจะเปลี่ยนทิศ" ลู่จั้นเอ่ยเสียงนุ่ม ผิดกับท่าทีดุดันเมื่อครู่ลิบลับ อี้หลานพยักหน้ารับ รอยยิ้มหวานหยาดเยิ้มปรากฏบนใบหน้า ทว่าในใจกลับเต้นระส่ำไม่เป็นจังหวะ เมื่อเธอเดินตามหลังร่างสูงกว้างของสามีกลับสู่บ้านพัก สายลมยามเย็นพัดโชยกลิ่นไอความชื้นของฝนที่กำลังจะตกมาปะทะผิวแก้ว ทว่า ในขณะที่ทั้งคู่กำลังก้าวเท้าพ้นจากเขตชุมชน สายตาของอี้หลานก็เหลือบไปเห็นเงาดำลึกลับร่างหนึ่งกำลังหลบอยู่หลังกำแพงดินเก่าๆ ห่างออกไปไม่ไกล ดวงตาคู่นั้นจ้องมองมาที่หลังของลู่จั้นด้วยประกายตาดุดันอำมหิต ก่อนที่บุคคลปริศนาจะยกมือขึ้นทำสัญลักษณ์ประหลาดบางอย่าง—สัญลักษณ์รูปนกอินทรีคู่แบบเดียวกับบนโทรเลขลับในกระเป๋าเสื้อของลู่จั้นไม่มีผิดเพี้ยน! --- ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "ครัวคุณยาย" มาโดยตลอดนะคะ