เหนื่อยแต่คุ้มค่า

"หยุดมือเดี๋ยวนี้! ใครอนุญาตให้พวกคุณทำสัญญาซื้อขายในพื้นที่โรงงานของรัฐโดยไม่ผ่านการอนุมัติจากส่วนกลาง!" เสียงตวาดกร้าวของชายวัยกลางคนในชุดสูทสีกรมท่าที่เดินตรงเข้ามาพร้อมสีหน้าถมึงทึง ทำให้บรรยากาศในโรงงานเย็นเฉียบลงถนัดตา ลู่จั้นก้าวเท้าขวางหน้าหลินอี้หลานไว้ทันควัน แววตาคมกริบของเขาไม่ได้มีความเกรงกลัวต่อตำแหน่งใหญ่โตนั่นเลยแม้แต่น้อย เขาส่งสายตาบอกให้ภรรยาใจเย็น "ท่านผู้จัดการคะ ดิฉันหลินอี้หลาน สัญญาฉบับนี้เป็นเพียงข้อตกลงการแลกเปลี่ยนวัตถุดิบอาหารปรุงสุกเพื่อเป็นสวัสดิการให้กับคนงานในกะดึก ซึ่งดิฉันได้รับอนุญาตด้วยวาจาจากหัวหน้าแผนกผลิตแล้ว ไม่ทราบว่าผิดระเบียบข้อไหนคะ?" น้ำเสียงของอี้หลานเรียบเรื่อย ทว่าแฝงความหนักแน่น เธอไม่ได้รนราน ตรงกันข้าม กลับยกยิ้มมุมปากเล็กน้อยขณะเหลือบมองเงาที่หลบหลังเสาเมื่อครู่ "หลักฐานการอนุญาตอยู่ที่ไหน! ข้าจะสั่งระงับการขนส่งของล็อตนี้ทั้งหมด!" ผู้จัดการคนนั้นยังคงเสียงแข็ง แต่ทว่า... จังหวะนั้นเอง ลู่จั้นที่อาศัยจังหวะชุลมุนเดินไปดึงเอา 'กระดาษ' จากมือคนลึกลับที่พยายามหนีออกมาได้ทันพอดี ลู่จั้นคลี่กระดาษแผ่นนั้นออก มันคือใบเสนอราคาสินค้าจากโรงงานคู่แข่งที่ถูกเสนอให้ผู้จัดการคนนี้รับสินบน อี้หลานหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เธอรู้ดีว่าในยุคนี้ การเมืองในโรงงานคือสนามรบที่น่ากลัวกว่าสมรภูมิไหนๆ "ถ้าท่านจะสั่งระงับ ก็น่าจะดูให้ดีนะคะว่าสัญญาฉบับนี้มีลายเซ็นรับรองจากใคร..." อี้หลานหยิบเอกสารตัวจริงออกมาจากกระเป๋าสะพาย "เพราะคนเซ็นอนุมัติให้เรา ไม่ใช่หัวหน้าแผนกธรรมดา แต่เป็นรองผู้อำนวยการฝ่ายการพาณิชย์ที่เดินทางมาพร้อมกับท่าน... ท่านผู้จัดการคะ" ชายชุดสูทหน้าถอดสีทันทีที่เห็นรองผู้อำนวยการโรงงานเดินออกมาจากเงามืดพร้อมรอยยิ้มที่ไม่ได้มีความเป็นมิตรแม้แต่น้อย ... ห้าชั่วโมงผ่านไปอย่างหนักหน่วงแต่เต็มไปด้วยความหวัง ภายในห้องครัวที่ถูกจัดตั้งขึ้นชั่วคราวบริเวณหลังบ้านของหลินอี้หลาน กลิ่นหอมฟุ้งของเครื่องเทศไทยและกลิ่นหอมหวลของข้าวหน้าหมูสไตล์จีนโชยออกมาไม่ขาดสาย เด็กๆ ทั้งสามคนกำลังช่วยกันบรรจุกล่องอาหารอย่างขมีขมัน "แม่คะ! อีกสิบกล่องสุดท้ายจะเต็มลังแล้วค่ะ!" อาหมิงรายงานด้วยความตื่นเต้น เหงื่อเม็ดโตเกาะพราวบนหน้าผากเด็กชาย "ดีมากจ้ะทุกคน วันนี้แม่จะทำ 'แกงเขียวหวานไก่' รสเด็ดเป็นรางวัลให้กินกันหลังเลิกงาน" อี้หลานปาดเหงื่อพลางกวนเครื่องแกงในหม้อใบใหญ่ กลิ่นกะทิสดหอมมันผสมกับใบโหระพาที่เธอแอบดึงออกมาจากมิติพิเศษทำให้รสชาติกลมกล่อมจนอดใจไม่ไหว ธุรกิจออเดอร์มื้อค่ำให้กับคนงานกะดึกในโรงงานของเธอ กลายเป็นแหล่งรายได้ที่มหาศาลอย่างไม่น่าเชื่อ เงินหยวนที่หลั่งไหลเข้ามาจากการขายอาหารที่มีรสชาติโดดเด่นและสะอาดถูกหลักอนามัย ต่างจากโรงอาหารของรัฐอย่างสิ้นเชิง ทำให้ตอนนี้ครอบครัวของเธอไม่ได้มีเพียงแค่พออยู่พอกิน แต่กำลังจะก้าวไปสู่จุดที่คนในหมู่บ้านต้องหันมามองด้วยความอิจฉา "เหนื่อยไหม?" ลู่จั้นเดินเข้ามาจากหลังบ้าน เขาเพิ่งกลับจากการคุมรถขนส่งรอบสุดท้าย มือหนาคว้าผ้าขนหนูมาซับเหงื่อให้ภรรยาเบาๆ ดวงตาคมคายอ่อนแสงลงเมื่อมองสบตาเธอ "วันนี้เจ้าทำได้ดีมาก ใครจะไปคิดว่าแผนการของเจ้าจะทำให้ไอ้พวกโกงกินต้องหน้าหงายได้ขนาดนั้น" "เพราะมีคุณคอยคุ้มกันหลังให้ต่างหาก" อี้หลานยิ้มหวาน มือเล็กเอื้อมไปจัดปกเสื้อให้สามี "พรุ่งนี้เราต้องขยายเตาเพิ่มนะคะ ออเดอร์ของโรงงานใกล้เคียงเริ่มติดต่อเข้ามาแล้ว ถ้าเราบริหารจัดการดีๆ อีกไม่เกินสองเดือน เราจะมีเงินทุนมากพอจะเปิดร้านอาหารเต็มรูปแบบในตัวเมืองค่ะ" "ข้าเชื่อเจ้า" ลู่จั้นกระซิบ แววตาของเขาบ่งบอกถึงความรักและความเชื่อมั่นที่มอบให้เธออย่างไม่มีเงื่อนไข แต่ในขณะที่ความสุขกำลังอบอวล เสียงเคาะประตูรั้วบ้านอย่างแรงก็ดังขึ้นขัดจังหวะความสงบสุข ลู่จั้นชะงัก สายตาเปลี่ยนเป็นดุดันทันที เขาเดินออกไปเปิดประตูด้วยความระมัดระวัง "ใคร?" ที่หน้าประตูคือคนสนิทของแม่สามีที่เธอแสนเกลียดชัง พร้อมกับถุงพัสดุขนาดใหญ่ที่ดูมีพิรุธ ชายคนนั้นทำหน้าลุกลี้ลุกลนก่อนจะยัดถุงนั่นใส่มือลู่จั้นแล้วพึมพำว่า "นายหญิงให้เอามาส่ง... ท่านบอกว่าถ้าหลินอี้หลานอยากได้เงินเพิ่ม ก็ให้รับของสิ่งนี้ไปขายในฐานะสินค้าจากมิติลับของนางซะ!" อี้หลานเดินตามออกมา สายตาของเธอหรี่ลงเมื่อเห็นสิ่งที่อยู่ข้างใน... มันไม่ใช่สินค้า แต่มันคือตราประทับของหน่วยงานรัฐที่เป็นของปลอมอย่างแนบเนียน พร้อมจดหมายขู่ที่จะแฉเรื่องที่เธอมีของแปลกๆ มาขายในตลาดมืด หากเธอไม่ยอมโอนเงินรายได้ทั้งหมดของวันนี้ให้แก่แม่สามี ความเงียบปกคลุมไปทั่วบริเวณ อี้หลานกำหมัดแน่น ในขณะที่ลู่จั้นหันมามองเธอด้วยแววตาที่คาดเดาไม่ได้... เกมนี้ แม่สามีไม่เพียงต้องการเงิน แต่ต้องการทำลายชีวิตเธอให้พังพินาศในคราวเดียว! ครัวคุณยายหวังว่าทุกท่านจะเพลิดเพลินไปกับความเข้มข้นในบทนี้นะคะ ขอบคุณที่ติดตามกันเสมอค่ะ