มื้อแรกในบ้านของเราเอง

"ถาดไม้เก่าๆ กับหม้อดินใบนี้ คือทั้งหมดที่ตระกูลลู่ผู้สูงส่งเมตตาแบ่งให้เราสินะคะพี่ลู่..." เสียงหัวเราะเบาๆ ที่เจือความเย้ยหยันนิดๆ ดังลอดริมฝีปากของหลินอี้หลาน ขณะที่เธอกวาดสายตามองห้องหับอันรกร้างและฝุ่นหนาเตอะในเรือนหลังน้อยท้ายสวน ซึ่งบัดนี้กลายเป็น "บ้านของเราเอง" อย่างเป็นทางการแล้ว หลังจากสงครามประสาทขนาดย่อมและการเจรจาแบ่งบ้านที่เฉียบขาดจนแม่สามีและบรรดาพี่สะใภ้ตัวแสบถึงกับอกสั่นขวัญแขวน อี้หลานก็หอบหิ้วลูกเลี้ยงทั้งสองคนและสามีหนุ่มผู้เงียบขรึมย้ายเข้ามาอยู่ในพื้นที่ที่ถูกตัดขาดจากเรือนใหญ่ทันที ลู่จั้นวางหีบไม้ใส่เสื้อผ้าเก่าๆ ลงบนพื้นดินกระดานที่ส่งเสียงเอี๊ยดอ้าด เขาไม่ได้ปริปากบ่นสักคำ ใบหน้าคมคายฉายแววเคร่งเครียดอยู่บ้างด้วยความเป็นห่วงภรรยาและเด็กๆ แต่เมื่อเห็นดวงตากลมโตเป็นประกายระยิบระยับของอี้หลาน ความกังวลในอกก็พลันมลายหายไปครึ่งหนึ่ง "พี่จะซ่อมหลังคาตรงมุมนั้นให้แน่นหนา ส่วนหน้าต่าง เดี๋ยวพี่หาไม้กระดานมาตีปิดกันลมหนาวให้ เธอ... เหนื่อยไหมอี้หลาน?" ลู่จั้นเอ่ยเสียงทุ้มต่ำ มือหนายื่นไปปัดฝุ่นที่เปื้อนข้างแก้มเนียนอย่างเบามือโดยสัญชาตญาณ อี้หลานชะงักไปเล็กน้อย หัวใจดวงน้อยเต้นผิดจังหวะวูบหนึ่ง เธอเงยหน้าขึ้นสบตากับนายทหารหนุ่มผู้ซื่อตรงและรักเมียสุดหัวใจคนนี้ ก่อนจะยิ้มหวานจนตาหยี "เหนื่อยอะไรกันคะ การได้หลุดพ้นจากพวกปลิงดูดเลือดพวกนั้น เหมือนฉันได้ชีวิตใหม่เลยต่างหากล่ะคะ! อีกอย่าง... วันนี้เราแยกบ้านกันทั้งที จะไม่มีพิธีฉลองมื้อแรกให้อบอุ่นได้อย่างไรจริงไหมคะ เจ้าตัวเล็ก?" เธอหันไปขยิบตาให้ต้าเป่าและเสี่ยว Lì สองพี่น้องที่ยืนเกาะชายเสื้อเธอแจ แม้เด็กทั้งสองจะยังมีความหวาดระแวงหลงเหลือจากบ้านใหญ่ แต่แววตาเริ่มมีความหวังและรอยยิ้มจางๆ ปรากฏขึ้นมาบ้างแล้ว "จริงครับแม่! ผมอยากกินเนื้อ..." ต้าเป่ากลืนน้ำลายเอื๊อกใหญ่ อี้หลานหัวเราะคิกคัก "เนื้อน่ะมีแน่ค่ะ แต่ไม่ใช่เนื้อธรรมดานะคะ วันนี้แม่จะโชว์ฝีมือเด็ดดวงให้พวกเธอรู้ว่า อาหารฝีมือ 'ครัวคุณยาย' นั้นอร่อยล้ำจนลืมทางกลับบ้านเลยทีเดียว!" ว่าแล้วอี้หลานก็อาศัยจังหวะที่ลู่จั้นกำลังก้มหน้าก้มตาตรวจเช็กโครงสร้างเตาไฟเก่าในครัวหลังบ้าน แอบดึงเอาวัตถุดิบชั้นเลิศจากมิติลับซูเปอร์มาร์เก็ตออกมาอย่างรวดเร็ว—ขิงแก่สดๆ สีเหลืองทองกลิ่นหอมฉุน, ต้นหอมอวบอ้วน, พริกชี้ฟ้าแดงสด, และที่สำคัญที่สุดคือ "เนื้อไก่บ้าน" ตัวโตเนื้อแน่นที่แล่มาอย่างประณีต พร้อมกับเครื่องปรุงรสลับที่ไม่ว่ายุคสมัยไหนก็หอมเย้ายวนใจ กลิ่นอายของวิถีชีวิตชนบทในยุค 80 ผสมผสานกับความอบอุ่นในครอบครัวกำลังเริ่มต้นขึ้น ณ วินาทีนี้เอง อี้หลานจัดการจุดไฟในเตาถ่านเก่า เสียงปะทุของถ่านไม้ดังเปรี๊ยะปร๊ะท่ามกลางความเงียบสงบของยามเย็น เปลวไฟสีส้มแดงสะท้อนใบีนานนวลผ่องของหญิงสาวผู้มีมิติลับซ่อนเร้น เธอตั้งกระทะเหล็กใบบัวบนเตา รอจนกระทะร้อนจัดจึงหยดน้ำมันหมูลงไปเล็กน้อย เสียง "ฉ่า!" ดังขึ้นพร้อมกับกลิ่นหอมของกระเทียมจีนทุบที่ถูกโยนลงไปผัดจนเหลืองกรอบ ทันใดนั้น เธอก็ใส่ "ขิงซอย" ละเอียดที่เตรียมไว้ลงไปผัดตาม เสียงซู่ซ่าและกลิ่นหอมเผ็ดร้อนอันเป็นเอกลักษณ์ของขิงแก่ก็พวยพุ่งกระจายฟุ้งไปทั่วห้องครัวแคบๆ กลิ่นหอมนี้ช่างทรงพลังเสียจนทะลุผ่านประตูไม้เก่าๆ ออกไปสู่ลานบ้าน และลอยตามสายลมยามเย็นโชยไปไกลถึงเรือนใหญ่ของตระกูลลู่ที่อยู่ถัดไปไม่ไกล ลู่จั้นที่กำลังซ่อมหน้าต่างอยู่ถึงกับชะงักมือ จมูกโด่งเป็นสันสูดกลิ่นหอมเข้าปอดลึกๆ ดวงตาคมกริบฉายแววทึ่งระคนแปลกใจ ภรรยาของเขา... ไปเอาวัตถุดิบและฝีมือระดับนี้มาจากไหนกัน? ในครัว อี้หลานยังคงวุ่นวายอยู่กับการสะบัดตะหลิวด้วยความชำนาญ เธอนำเนื้อไก่บ้านหั่นชิ้นพอดีคำลงไปผัดคลุกเคล้ากับขิงและกระเทียมจนผิวเนื้อไก่ตึงแน่น จากนั้นจึงปรุงรสด้วยซีอิ๊วขาว น้ำมันหอย น้ำตาลทรายแดงนิดหน่อยเพื่อตัดรส และเหล้าจีนชั้นดีจากมิติลับเพื่อเพิ่มความหอมละมุน ปิดท้ายด้วยการโรยต้นหอมหั่นท่อนและพริกชี้ฟ้าแดงซอยลงไปเพื่อเพิ่มสีสัน "ฟู่... เสร็จเรียบร้อยค่ะ! ไก่ผัดขิงสูตรเด็ดสะระตี่ของแม่!" อี้หลานตักไก่ผัดขิงร้อนๆ ใส่จานกระเบื้องเคลือบสีขาวลายดอกไม้ ไอน้ำสีขาวพวยพุ่งพร้อมกับกลิ่นหอมของขิงและเนื้อไก่ที่ผัดจนเข้าเนื้อ ส่งกลิ่นตลบอบอวลชวนน้ำลายสอ เด็กๆ ทั้งสองคนยืนเขย่งเท้าเกาะขอบโต๊ะไม้ไผ่ ดวงตาสองคู่เบิกกว้างด้วยความตื่นตะลึง พวกเขาไม่เคยได้กลิ่นอาหารที่หอมเย้ายวนใจขนาดนี้มาก่อนในชีวิต "หอมจังเลยครับแม่..." ต้าเป่ากลืนน้ำลายดังเอื๊อก "กินได้เลยค่ะ ลูกๆ ของแม่" อี้หลานยิ้มอย่างมีความสุขขณะตักข้าวสวยร้อนๆ เต็มชามส่งให้เด็กๆ และสามี มื้อแรกในบ้านหลังน้อยดำเนินไปท่ามกลางเสียงหัวเราะและรอยยิ้มของเด็กๆ ลู่จั้นคอยคีบเนื้อไก่ชิ้นโตใส่ชามให้ภรรยาและลูกๆ โดยไม่ตักเข้าปากตัวเองสักคำ จนอี้หลานต้องคีบขิงผัดหอมๆ กลับคืนใส่ชามให้เขาบ้าง ทั้งสองสบตากันด้วยความรู้สึกที่ลึกซึ้งเกินกว่าจะเอ่ยคำใดๆ ออกมา ทว่า ความสุขสงบมักอยู่ได้ไม่นาน... ในขณะที่พวกเขากำลังเอร็ดอร่อยกับมื้อค่ำ เสียงทุบประตูกระแทกกระทั้นอย่างรุนแรงก็ดังขึ้นจากด้านนอก พร้อมกับเสียงแหลมสูงของสะใภ้ใหญ่ที่แผדแผดก้องเข้ามาขัดจังหวะความสุข "หลินอี้หลาน! นังตัวดี! เปิดประตูเดี๋ยวนี้!" อี้หลานวางตะเกียบลงช้าๆ รอยยิ้มบนใบหน้าสวยระเรื่อเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มเย็นเยียบที่มุมปาก ดวงตากลมโตเป็นประกายวาววับด้วยความท้าทาย ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและลิ้มรสความอร่อยไปกับครัวคุณยายนะคะ!