ป้าข้างบ้านผู้ปากมาก

"สะใภ้บ้านลู่คนนี้ ช่างผลาญเสบียงเก่งเสียจริง! สามีออกไปฝึกทหารลำบากแทบตายที่ค่าย แต่ตัวเองกลับนอนตื่นสายโด่งแถมยังกลิ่นเครื่องเทศโชยออกมาจากครัวตั้งแต่หัววัน ไม่รู้ว่าเอาเงินทองที่ไหนมาปรนเปรอปากท้องตัวเอง ช่างเป็นกาลกิณีของตระกูลเสียจริง!" เสียงแหลมสูงของป้าหวังดังทะลุรั้วไม้ไผ่เข้ามาในบ้านอย่างจงใจ แรงกระแทกของเสียงนั้นทำเอาไก่ในเล้าข้างบ้านถึงกับกระพือปีกพั่บๆ หลินอี้หลานที่กำลังงละมุนมือกับการเคี่ยวพริกแกงเผ็ดสูตรโบราณในกระทะเหล็กถึงกับชะงัก รอยยิ้มมุมปากผุดขึ้นมาทันที ดวงตากลมโตฉายแวววาววับอย่างสนุกสนาน ยายแก่ปากหอยปูปูคนนี้ มักจะว่างงานคอยเดินตรวจตราความเคลื่อนไหวของชาวบ้านไปทั่ว วันๆ ไม่ทำมาหากินอะไรนอกจากสอดรู้สอดเห็นเรื่องบ้านคนอื่น วันนี้คงเห็นลู่จั้นไม่อยู่บ้านและกลิ่นแกงคั่วกลิ้งหมูสับของเธอส่งกลิ่นหอมฟุ้งกระจายไปครึ่งหมู่บ้าน ถึงได้ทนความอิจฉาริษยาไม่ไหวจนต้องมาตะโกนเห่าหอนหน้าบ้านแต่เช้าตรู่ อี้หลานวางตะหลิวไม้ไผ่ลงอย่างใจเย็น เธอใช้ผ้ากันเปื้อนผืนสะอาดเช็ดมือ ลุกขึ้นยืนเต็มความสูงแล้วก้าวเท้าออกไปด้วยจังหวะมั่นคง ใบหน้างดงามประดับรอยยิ้มพิมพ์ใจ แต่แววตากลับเย็นเยียบราวน้ำแข็งขั้วโลก แกร็ก! ประตูรั้วไม้ถูกเปิดออกกว้าง ป้าหวังที่กำลังยืนเท้าสะเอวทำท่าทางกระฟัดกระเฟียดอยู่หน้าบ้านถึงกับสะดุ้งโหย่ง เมื่อจู่ๆ เหยื่อที่นางตั้งใจมาด่าทอเปิดประตูออกมาเผชิญหน้าอย่างรวดเร็ว โดยไม่มีทีท่าหวาดกลัวหรือลนลานแม้แต่น้อย "อ้าว! นึกว่าเสียงกาที่ไหนมาส่งเสียงหนวกหูแต่เช้า ที่แท้ก็ป้าหวังนี่เองค่ะ" อี้หลานเอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล แต่คำพูดนั้นทำเอาป้าหวังหน้าชาดลลงไปถนัดตา "นะ...นังเด็กนี่! แกกล้าว่าฉันเป็นกาหรอ!" ป้าหวังหน้าดำคร่ำเครียด นิ้วเหี่ยวย่นชี้หน้าอี้หลานด้วยความโกรธเกรี้ยว "ฉันพูดความจริง แกมันขี้เกียจสันหลังยาว สามีส่งเงินมาให้ใช้ไม่ได้เอาไปเก็บออม แต่กลับเอามาซื้อเนื้อหมูทำอาหารกลิ่นฉุนเฉียวรบกวนชาวบ้านชาวช่อง แบบนี้ไม่เรียกว่าผลาญทรัพย์แล้วจะให้เรียกว่าอะไร!" อี้หลานหัวנסเสียงใสในลำคอ รอยยิ้มบนใบหน้ายังคงงดงามไร้ที่ติ แต่แววตากลับคมกริบราวนิดใบมีดโกน เธอก้าวเข้าไปประชิดตัวป้าหวังทีละน้อย จนอีกฝ่ายเผลอถอยหลังไปก้าวหนึ่งโดยไม่รู้ตัว "ป้าหวังคะ หูตาสมัยนี้ยังใช้งานได้ดีอยู่ไหมคะ หรือว่าแก่จนสมองฝ่อไปหมดแล้ว ถึงได้จำไม่ได้ว่า เงินที่ฉันใช้ซื้อหมูซื้อเครื่องเทศวันนี้ เป็นเงินที่ฉันเอาสมุนไพรป่าไปขายในตลาดมืดเมื่อวานนี้ต่างหากล่ะคะ" อี้หลานเอ่ยด้วยน้ำเสียงฉะฉาน ชัดถ้อยชัดคำ จนชาวบ้านเริ่มทยอยเปิดประตูบ้านออกมามุงดู ป้าหวังหน้าเสียไปชั่วขณะ แต่ยังคงแข็งข้อเถียงกลับเสียงดัง "ใครจะไปรู้ว่าแกเอาเงินมาจากไหน อาจจะไปขโมยใครมาก็ได้!" "อุ๊ย! ระวังปากหน่อยนะคะป้า การกล่าวหาคนอื่นลอยๆ โดยไม่มีหลักฐาน ในยุคสมัยนี้มีความผิดฐานหมิ่นประมาทนะคะ หรือป้าอยากจะไปโรงพักให้เจ้าหน้าที่ตำรวจช่วยตรวจสอบบัญชีทรัพย์สินของครอบครัวเราดีล่ะคะว่าฉันเอาเงินมาจากไหน?" อี้หลานย้อนถามด้วยรอยยิ้มเยาะ "อีกอย่างนะคะ สามีฉัน ลู่จั้น เขาทำงานรับใช้ชาติ เงินเดือนทุกหยาดหยดเขาโอนเข้าบัญชีฉันอย่างถูกต้องตามกฎหมาย ฉันจะเป็นภรรยาที่จะกินของดีๆ หรือปรนเปรอสามีให้มีแรงไปปกป้องประเทศชาติ มันหนักส่วนไหนของกะโหลกป้าไม่ทราบคะ ถึงต้องเดือดร้อนวิ่งมาเห่าหอนหน้าบ้านคนอื่นแบบนี้" "แก... แกกล้าด่าฉันว่าเห่าหอนเรอะ!" ป้าหวังกรี๊ดลั่นด้วยความแค้นเคือง ยกมือขึ้นทำท่าจะพุ่งเข้ามาตบ แต่อี้หลานเร็วกว่า เธอไม่ได้ขยับหนี แต่กลับเอ่ยเสียงเรียบด้วยแววตาที่ทรงพลังอำนาจจนป้าหวังต้องชะوะมือค้างกลางอากาศ "ถ้าป้ากล้าแตะต้องตัวฉันแม้แต่ปลายนิ้วเดียว สามีฉันที่เป็นนายทหารร้อยเอกผู้รักษาระเบียบวินัย จะกลับมาจัดการเคลียร์กับคนที่มารังแกภรรยาถึงบ้านแน่นอนค่ะ และถึงตอนนั้น... อย่าหาว่าฉันไม่เตือนนะคะว่าจุดจบของคนปากมอมจะ1เป็นอย่างไร!" คำว่า 'นายทหารร้อยเอก' และสายตาดุดันราวกับพญาเสือโคร่งของอี้หลาน ทำให้ป้าหวังกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ความฮึกเหิมเมื่อครู่มลายหายไปในพริบตา เหลือเพียงความหวาดกลัวที่แล่นริ้วขึ้นมาจับขั้วหัวใจ ลู่จั้นขึ้นชื่อเรื่องความเด็ดขาดและหวงภรรยามากแค่ไหน คนในหมู่บ้านต่างรู้ดี "ฮึ่ม! ปากคอเราะร้ายนักนะนังนี่ ระวังตัวไว้เถอะ สักวันสามีมันจะทิ้ง!" ป้าหวังพ่นคำด่าทอส่งท้ายด้วยความอับอาย ก่อนจะสะบัดก้นเดินหนีหายไปท่ามกลางเสียงซุบซิบนินทาของชาวบ้านที่ยืนดูเหตุการณ์ อี้หลานแค่นหัวเราะเบาๆ ในลำคอ สะใจไม่น้อยที่ได้สั่งสอนยายแก่ปากเสียให้สำเหนียกตัวเองบ้าง เธอกำลังจะหันหลังกลับเข้าบ้านเพื่อไปทำแกงคั่วกลิ้งต่อ ทว่าหางตากลับเหลือบไปเห็นเงาร่างสูงใหญ่ของใครบางคนที่ยืนพิงรั้วไม้ไผ่อยู่มุมมืดด้วยสายตาที่ลึกล้ำเกินกว่าจะคาดเดา ร่างสูงในชุดเครื่องแบบทหารสีเขียวเข้ม กลิ่นอายความแข็งแกร่งและดุดันแผ่ซ่านออกมาจากตัวเขา ลู่จั้นยืนกอดอกมองเธอตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ ดวงตาคมกริมคู่นั้นจ้องมองมาที่เธอนิ่งนาน ริมฝีปากหยักลึกยกยิ้มขึ้นเล็กน้อยอย่างมีความหมาย อี้หลานหัวใจกระตุกวูบ เผลอกลืนน้ำลายลงคออย่างไม่รู้ตัวเมื่อสบเข้ากับดวงตาคู่นั้นของสามี "เธอ... มายืนตรงนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่คะ?" อี้หลานเอ่ยถาม น้ำเสียงมีความประหม่าเจืออยู่เล็กน้อยอย่างปิดไม่มิด ลู่จั้นไม่ตอบทันที เขาก้าวเท้าเดินเข้ามาใกล้เฃ้ามาเรื่อยๆ จนกระทั่งหยุดยืนอยู่ตรงหน้าเธอ กลิ่นอายบุรุษเพศและกลิ่นฝุ่นควันจากการฝึกอบอวลอยู่รอบตัวเขา สายตาที่เขามองเธอนั้นเต็มไปด้วยประกายไฟบางอย่างที่ร้อนแรงเสียยิ่งกว่าเตาไฟในครัว "ตั้งแต่ตอนที่เธอประกาศกร้าวว่า... ฉันหวงภรรยามากแค่ไหน" ลู่จั้นกระซิบเสียงทุ้มต่ำชิดริมหีบหูของเธอ ลมหายใจอุ่นๆ รดต้นคอจนอี้หลานขนลุกซู่ "ภรรยา... เมื่อกี้เธอพูดจริงใช่ไหม ที่บอกว่าฉันรักและหวงเธอมากน่ะ?" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและลิ้มรสความอร่อยไปกับครัวคุณยายนะคะ!