สำรวจหมู่บ้านและแปลงผักหลังบ้าน

"ถ้าพวกท่านยังกล้าเอาหน้าหนาๆ มาเหยียบลานบ้านฉันเพื่อแย่งฟักเขียวอีกแม้แต่ลูกเดียว คราวนี้ฉันจะเอาแป้งเปียกผสมพริกขี้หนูราดหัวต้อนรับให้สมฐานะญาติผู้ดีมีศีลธรรมของสามีฉันเลยค่ะ!" เสียงประกาศกร้าวของหลินอี้หลานดังลั่นทะลุประตูไม้เก่าคร่ำครึออกไป ทำเอาป้าสะใภ้ใหญ่ที่กำลังทำท่าจะก้าวเท้าเข้าเขตบ้านถึงกับชะงักกึก ใบหน้าย่นยู่ด้วยความโกรธเกรี้ยวจนบิดเบี้ยว นางอ้าปากพะงาบๆ เหมือนปลาขาดน้ำ ทำท่าจะแหวกลับแต่พอสบเข้ากับสายตาดุจคมมีดของอี้หลานที่ยืนกอดอกพิงวงกบประตูด้วยท่าทีสบายๆ แต่แฝงรังสีอำมหิต ริมฝีปากของป้าสะใภ้ก็พลอยหุบฉับลงทันทีอย่างเสียหน้า ก่อนจะสะบัดก้นเดินหนีพร้อมกับพึมพำด่าทอไล่หลังด้วยความแค้นเคือง อี้หลานแค่นหัวเราะในลำคอเบาๆ สะใจไม่น้อยที่พวกน่ารำคาญถอยทัพกลับไปได้ชั่วคราว นางปัดมือทั้งสองข้างเบาๆ ก่อนจะหันหลังกลับเข้ามาในตัวบ้าน ทว่าเป้าหมายที่แท้จริงของนางในวันนี้ไม่ใช่การยืนทะเลาะกับคนไร้สาระพวกนี้ แต่เป็นผืนดินรกร้างด้านหลังบ้านต่างหากล่ะคะ ก้าวแรกที่เดินพ้นประตูหลังบ้าน กลิ่นอายของดินชื้นยามสายและวัชพืชรกเรื้อก็ลอยเข้าแตะจมูก สภาพแปลงผักหลังบ้านในสายตาของคนทั่วไปคงเป็นเพียงกองขยะและที่รกร้างไร้ค่า แต่สำหรับเชฟมือทองอย่างหลินอี้หลานที่ผ่านสมรภูมิห้องครัวระดับภัตตาคารมาโชกโชน และยังมี "ซูเปอร์มาร์เก็ตมิติ" ติดตัว พื้นที่ตรงนี้คือผืนผ้าใบชั้นดีที่นางจะใช้เนรมิตความมั่งคั่งขึ้นมาด้วยสองมือ นางกวาดสายตาสำรวจสภาพดินอย่างพินิจพิเคราะห์ ดินแถบนี้ค่อนข้างแห้งและเป็นลูกรังปนทรายเล็กน้อย หากปลูกพืชผักธรรมดาทั่วไปคงต้องใช้เวลาบำรุงดินนานนับเดือน แต่นางไม่มีเวลาว่างพอจะมารอคอยปาฏิหาริย์จากธรรมชาติแบบนั้นหรอกค่ะ "ในเมื่อมีของวิเศษอยู่กับตัว จะปล่อยให้เสียของไปทำไมกัน" อี้หลานพึมพำกับตัวเองด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ นางแสร้งทำเป็นก้มลงสำรวจแปลงหญ้าเพื่ออำพรางสายตาจากภายนอก ก่อนจะแอบส่งจิตเข้าไปสำรวจในมิติลับซูเปอร์มาร์เก็ตทันที ชั้นวางสินค้าออร์แกนิกและโซนเมล็ดพันธุ์พืชพันธุ์ดีหายากยังคงตั้งเรียงรายส่งกลิ่นหอมสะอาดตา นางเลือกหยิบเมล็ดพันธุ์พืชผักสวนครัวชุดใหญ่ออกมา ทั้งเมล็ดคะน้าฮ่องกงอวบอ้วน พริกขี้หนูสวนกลิ่นหอมจัดจ้าน มะเขือเทศราชินีลูกแดงฉ่ำ และที่ขาดไม่ได้คือเมล็ดพันธุ์สมุนไพรจีนชั้นยอดสำหรับทำอาหารบำรุงร่างกาย ทันทีที่ปลายนิ้วสัมผัสกับถุงเมล็ดพันธุ์ในมิติ อี้หลานก็รู้สึกถึงพลังงานอุ่นวาบที่ไหลเวียนผ่านฝ่ามือ นี่คือความลับสุดยอดที่นางค้นพบเมื่อวานนี้... น้ำในมิติและปุ๋ยอินทรีย์นาโนจากซูเปอร์มาร์เก็ตสามารถเร่งการเจริญเติบโตของพืชผลได้อย่างน่าอัศจรรย์ โดยไม่ทิ้งสารเคมีตกค้างแต่อย่างใด นางเริ่มลงมือพรวนดินด้วยจอบเก่าๆ ที่วางอยู่มุมบ้าน แม้ร่างกายร่างเดิมจะค่อนข้างบอบบางและไม่คุ้นเคยกับการใช้แรงงานหนัก แต่วิญญาณนักสู้ข้างในของอี้หลานไม่เคยคิดยอมแพ้ หยาดเหงื่อเริ่มซึมตามไรผมและลำneckระหง แต่แววตาของนางกลับเปล่งประกายด้วยความมุ่งมั่นและตื่นเต้น ในขณะที่นางกำลังก้มๆ เงยๆ จัดการกับแปลงดินอยู่นั้น เสียงฝีเท้าหนักแน่นมั่นคงก็ดังขึ้นจากทางด้านหน้าบ้าน ลู่จั้นในชุดเครื่องแบบทหารที่มับฝุ่นจากการฝึกและงานก่อสร้างฐานทัพเดินเข้ามาด้วยสีหน้าเคร่งขรึม ดวงตาคมกริบกวาดมองไปรอบบ้านก่อนจะหยุดอยู่ที่ร่างเพรียวบางของภรรยาที่กำลังงละเลงดินอยู่หลังบ้าน ชายหนุ่มขมวดคิ้วเล็กน้อยด้วยความแปลกใจ ปกติแล้วภรรยาของเขาไม่เคยหยิบจับงานหนักแบบนี้ รังแต่จะนอนอู้หรือหาเรื่องออกไปนินทาชาวบ้าน แต่วันนี้... เธอกลับกำลังตั้งอกตั้งใจพลิกหน้าดินด้วยแววตาเป็นประกายราวกับกำลังขุดหาทองคำคำโต ลู่จั้นก้าวเท้าเข้ามาเงียบๆ จนกระทั่งยืนอยู่ด้านหลังของอี้หลานโดยที่เจ้าตัวยังไม่รู้ตัว กลิ่นอายบุรุษเพศที่สะอาดและเจือกลิ่นอายแดดอ่อนๆ ลอยมาปะทะนาสิก ทำให้อี้หลานต้องสะดุ้งสุดตัว รีบหันขวับกลับมามอง "อุ๊ย! คุณ... กลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่คะเนี่ย?" อี้หลานอุทานเบาๆ ยกมือขึ้นปาดเหงื่อที่หน้าผากโดยลืมไปว่ามือของตัวเองเปื้อนดินโคลนอยู่ ทำให้ตอนนี้บนแก้วเนียนใสมีรอยเปื้อนสีดำปื้นใหญ่ กลายเป็นภาพที่ทั้งน่าขันและน่าเอ็นดูในเวลาเดียวกัน ลู่จั้นชะงักไปเล็กน้อย มุมปากหนากระตุกขึ้นนิดหน่อยโดยไม่รู้ตัว มือหนายื่นออกไปตามสัญชาตญาณ ปลายนิ้วหยาบกร้านแต่ทว่าอ่อนโยนอย่างยิ่งค่อยๆ ใช้ผ้าเช็ดหน้าสะอาดของตนซับคราบดินออกจากแก้มนวลให้อย่างเบามือ "ทำไมถึงมาตากแดดทำเรื่องพวกนี้เอง? ถ้าอยากได้แปลงผัก ทำไมไม่บอกผม?" น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยถามแกมดุเล็กน้อย แต่แววตาที่มองมากลับเต็มไปด้วยความห่วงใยและประกายความอ่อนโยนที่ซ่อนไว้ไม่มิด อี้หลานกะพริบตาปริบๆ หัวใจดวงน้อยเต้นผิดจังหวะไปวูบหนึ่งกับความใกล้ชิดกะทันหันนี้ นางรีบถอยหลังzดระยะห่างออกมาเล็กน้อยเพื่อตั้งสติ ก่อนจะเชิดหน้าขึ้นแล้วส่งยิ้มพราวเสน่ห์ให้สามีหนุ่ม "ฉันก็แค่อยากใช้พื้นที่ว่างให้เกิดประโยชน์ค่ะ รอให้คุณมาทำคงต้องรอจนผักเหี่ยวตายคาต้นพอดี อีกอย่าง... อาหารฝีมือภรรยาคนนี้ ถ้าไม่เริ่มปลูกวัตถุดิบดีๆ ตั้งแต่วันนี้ แล้วเราจะเอาอะไรกินให้อิ่มท้องจนอ้วนพีล่ะคะ?" นางเอ่ยติดตลกกลบเกลื่อนความเขินอาย ลู่จั้นมองรอยยิ้มมั่นใจของภรรยา ดวงตาคมเข้มฉายแววครุ่นคิด เขาไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับผู้หญิงคนนี้ หลินอี้หลานในตอนนี้ช่างแตกต่างจากภรรยาคนเดิมราวฟ้ากับเหว เธอดูลึกลับ มีเสน่ห์ และเต็มไปด้วยพลังชีวิตที่ทำให้คนมองละสายตาไม่ได้เลย "ถ้าเธออยากทำ ผมก็จะไม่ห้าม..." ลู่จั้นเอ่ยเสียงทุ้ม ก่อนจะก้มลงมองเมล็ดพันธุ์แปลกตาในถุงผ้าข้างตัวเธอ "นั่นเมล็ดอะไร? หน้าตาไม่เหมือนเมล็ดผักทั่วไปที่ชาวบ้านเขาปลูกกัน" อี้หลานสะดุ้งเฮือกเล็กน้อยในใจ นึกไม่ถึงว่าสายตาของนายทหารคนนี้จะเฉียบคมจนสังเกตเห็นรายละเอียดปลีกย่อยได้รวดเร็วขนาดนี้ นางรีบซ่อนถุงเมล็ดพันธุ์ไว้ด้านหลังทันทีพร้อมกับหัวเราะกลบเกลื่อน "เอ่อ... ก็... ก็แค่เมล็ดพันธุ์พื้นบ้านหายากที่ฉันบังเอิญไปเจอตอนไปตลาดอำเภอมาน่ะค่ะ! เป็นพันธุ์พิเศษที่โตไวและรสชาติดีมาก รับรองว่าถ้าโตขึ้นมา คุณต้องตะลึงจนกินข้าวหมดหม้อแน่นอน!" นางแก้ตัวน้ำขุ่นๆ พลางส่งยิ้มหวานเชื่อมกลบเกลื่อนความพิรุธ ลู่จั้นหรี่ตามองภรรยาอย่างจับผิด รอยยิ้มของเธอดูกล้าๆ กลัวๆ และมีพิรุธจนเกินงาม แต่ก่อนที่เขาจะได้เอ่ยปากซักไซ้ไล่เลียงอะไรเพิ่มเติม สายตาของเขากลับเหลือบไปเห็นเงาร่างคุ้นเคยของใครบางคนที่กำลังเดินลับๆ ล่อๆ อยู่ตรงรั้วหน้าบ้าน ทว่า... ยังไม่ทันที่ลู่จั้นจะได้หันไปสนใจแขกยามวิกาล เสียงเคาะประตูรั้วหน้าบ้านก็ดังปังๆๆ รัวเร็วด้วยความเกรี้ยวกราด พร้อมกับเสียงตะโกนโหวตเหวกโวยวายของแม่สามีจอมเจ้าเล่ห์ที่ดังแผดลั่นเข้ามาเสียก่อน "อีหลาน! นังสะใภ้ตัวดี! แกกล้าดียังไงถึงไปขู่ญาติฉัน! ออกมาเคลียร์เดี๋ยวนี้เลยนะ!" อี้หลานหุบยิ้มทันที แววตาคู่สวยฉายประกายความเย็นเยียบขึ้นมาวับวาม นางหันไปสบตากับลู่จั้นที่ตอนนี้ใบหน้าคมเข้มบึ้งตึงดั่งพายุฝนกำลังตั้งเค้า "ดูท่าทาง... วันนี้เราคงไม่ได้ปลูกผักกันเงียบๆ แล้วล่ะค่ะคุณสามี" อี้หลานเหยียดยิ้มที่มุมปากอย่างท้าทาย พร้อมกับหยิบจอบในมือขึ้นมาถือไว้อย่างมั่นคง "ในเมื่อพวกเขารนหาที่เอง ฉันก็ยินดีจะจัดชุดใหญ่ต้อนรับให้สมเกียรติเลยค่ะ!" ลู่จั้นมองภรรยาที่ตอนนี้ยืนหลังตรงสง่างามราวกับแม่ทัพหญิงเตรียมออกศึก หัวใจของชายหนุ่มกระตุกวูบ ความรู้สึกบางอย่างพุ่งพล่านขึ้นมาในอก... ใครหน้าไหนก็ไม่มีสิทธิ์มาทำให้ภรรยาของเขารู้สึกขุ่นเคืองใจทั้งนั้น! (โปรดติดตามตอนต่อไป) *** ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและลิ้มรสความอร่อยไปกับครัวคุณยายนะคะ!