เปิดร้านอาหารชั่วคราวริมทาง

"ถ้าวางปืนลงตอนนี้ ฉันอาจจะพิจารณาปล่อยให้พวกแกเดินกลับไปได้ด้วยขาทั้งสองข้างแบบครบสามสิบสอง แต่ถ้ายังดึงดันจะเข้ามาใกล้กว่านี้อีกก้าวเดียว... อย่าหาว่าฉันไม่เตือน" น้ำเสียงของหลินอี้หลานราบเรียบ ทว่าเย็นเยียบราวกับน้ำแข็งขั้วโลก ดวงตาคมกริบของเธอจับจ้องไปยังเงามืดที่ขยับเขยื้อนอยู่หลังพุ่มไม้หนาข้างทาง ลู่จั้นยืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้าเธอ ร่างกายกำยำของเขากลายเป็นเกราะกำบังที่แข็งแกร่งที่สุดในยามที่สถานการณ์ตึงเครียดถึงขีดสุด ชายฉกรรจ์สามคนในชุดมอมแมมชะงักฝีเท้า เสียงปืนขึ้นลำของลู่จั้นที่ดัง ‘กริ๊ก’ หนักแน่นในความเงียบสงัดคือคำตอบที่ชัดเจนที่สุด พวกมันคงไม่คิดว่าสะใภ้ตัวแสบที่ใครๆ ต่างตราหน้าว่าเอาแต่ผลาญเงินสามี จะกล้าเผชิญหน้ากับโจรข้างทางด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยจิตสังหารเช่นนี้ "ไปเถอะ... ก่อนที่ฉันจะเปลี่ยนใจใช้ 'วัตถุดิบ' ในมือจัดการพวกแก" อี้หลานเหยียดยิ้มที่มุมปาก มือข้างหนึ่งแอบล้วงเข้าไปในกระเป๋าเสื้อ หยิบเอาผงพริกป่นละเอียดพิเศษที่เธอปรุงขึ้นเองจากมิติส่วนตัวออกมาเตรียมพร้อม หากพวกมันกล้าเข้ามาใกล้กว่านี้ เธอจะทำให้พวกมันได้รู้ว่าแม่ค้าอาหารที่ผ่านการฝึกฝนวิชาป้องกันตัวจากยุคอนาคตนั้นน่ากลัวเพียงใด เพียงไม่กี่วินาทีที่ดูเหมือนเนิ่นนาน พวกโจรกลุ่มนั้นต่างถอยร่นหายไปในเงามืดอย่างไม่คิดชีวิต อี้หลานผ่อนลมหายใจออกมาเบาๆ ก่อนจะเอื้อมมือไปแตะแขนของลู่จั้นที่ยังคงเกร็งกล้ามเนื้อจนเป็นสัน "จบเรื่องเสียทีค่ะ" เธอกล่าวพร้อมรอยยิ้มที่อ่อนโยนลง "กลับไปเตรียมของสำหรับพรุ่งนี้กันเถอะ หากเราไม่รีบเปิดร้านอาหารชั่วคราวที่ทางเข้าตลาด กองทัพชาวบ้านที่หิวโหยคงได้บุกมาถึงหน้าบ้านเราแน่ๆ" ... แสงแดดจ้าสะท้อนกับหม้อเหล็กใบใหญ่ที่ตั้งอยู่บนเตาถ่านไฟแรง กลิ่นเครื่องเทศไทยผสมผสานกับสูตรลับแบบจีนโบราณอบอวลไปทั่วบริเวณริมทางเท้าทางเข้าตลาดประจำหมู่บ้าน อี้หลานลงมือเคี่ยวเนื้อวัวชั้นดีที่เธอแอบดึงมาจากมิติส่วนตัวมานานกว่าสี่ชั่วโมง เนื้อตุ๋นจนเปื่อยนุ่มละลายในปาก น้ำซุปสีทองใสที่มีกลิ่นหอมของอบเชย โป๊ยกั๊ก และพริกไทยดำโชยฟุ้งจนคนเดินผ่านไปมาต้องหยุดกึก "นี่มันกลิ่นอะไรกัน? หอมยิ่งกว่าร้านเถ้าแก่หวังที่ตลาดกลางเสียอีก!" หญิงชราคนหนึ่งหยุดยืนมองหน้าร้านชั่วคราวที่อี้หลานจัดเตรียมไว้ด้วยแผ่นไม้เก่าๆ แต่สะอาดสะอ้าน อี้หลานตักบะหมี่เส้นเหนียวนุ่มลงในชาม ตามด้วยเนื้อตุ๋นชิ้นโตที่ผ่านการหมักเครื่องเทศอย่างพิถีพิถัน วางทับด้วยผักกาดเขียวสดกรอบและโรยหน้าด้วยกระเทียมเจียวสีเหลืองทองที่เธอเจียวเองสดๆ ก่อนจะส่งยิ้มหวานให้กับลูกค้าคนแรก "บะหมี่เนื้อตุ๋นสูตรลับของร้าน 'ครัวคุณยาย' ค่ะคุณป้า ชามนี้ถ้วยละ 5 เหมา รับรองว่ารสชาติไม่เหมือนใครแน่นอน ถ้ากินแล้วไม่ถูกปาก ยินดีคืนเงินครึ่งหนึ่งค่ะ" คำท้าทายของเธอเรียกเสียงฮือฮาจากกลุ่มชาวบ้านที่เริ่มมุงดู ลู่จั้นในชุดลำลองยืนคุมเชิงอยู่ไม่ห่าง มือแกร่งคอยยกของและช่วยเสิร์ฟชามบะหมี่ด้วยความคล่องแคล่ว สายตาของเขาไม่ได้มองลูกค้า แต่มองภรรยาของเขาที่กำลังสาละวนกับการปรุงอาหารด้วยความภาคภูมิใจ เมื่อชามแรกถูกวางลงตรงหน้าชายวัยกลางคนผู้หนึ่ง เขาจรดตะเกียบคีบเส้นบะหมี่เข้าปาก สายตาของเขาเบิกกว้างขึ้นทันที "อื้อหือ! เส้นเหนียวนุ่มกำลังดี... แต่น้ำซุปนี่สิ มัน... มันกลมกล่อมจนแทบหยุดกินไม่ได้เลยแม่สาวน้อย!" เขาอุทานออกมาอย่างลืมตัว ภายในเวลาไม่ถึงชั่วโมง ร้านเล็กๆ ริมทางของอี้หลานก็กลายเป็นจุดสนใจของคนทั้งตลาด กลิ่นหอมเย้ายวนใจดึงดูดผู้คนไม่ขาดสาย อี้หลานมือเป็นระวิง ทั้งลวกเส้น ทั้งตักซุป ทั้งทอนเงิน เธอรับมือกับลูกค้าได้อย่างรวดเร็วและชาญฉลาด ทว่า ในขณะที่บรรยากาศการค้าขายกำลังไปได้สวย สายตาที่คมกริบของอี้หลานก็เหลือบไปเห็นหญิงวัยกลางคนผู้หนึ่งที่ยืนจ้องร้านของเธอด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความริษยา... แม่สามีจอมบงการที่เธอเพิ่งสั่งสอนไปเมื่อสัปดาห์ก่อน นางเดินตรงเข้ามาพร้อมกับกลุ่มชายฉกรรจ์ท่าทางเกเร "นังตัวดี! แกเอาเงินที่ไหนมาเปิดร้านแบบนี้? แล้วนั่นมันอะไรกัน กลิ่นหอมเน่าๆ ของแกนี่มันรบกวนคนอื่นไปทั่ว!" แม่สามีตะโกนลั่น เสียงของนางเรียกความสนใจจากทุกคนที่กำลังจดจ่ออยู่กับความอร่อย อี้หลานไม่สะทกสะท้าน เธอวางกระบวยในมือลงอย่างใจเย็น ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตากับอีกฝ่ายด้วยสายตาที่ราบเรียบ "คุณแม่คะ หากจะมาอุดหนุนบะหมี่ก็เชิญนั่งค่ะ แต่ถ้าจะมาหาเรื่องในขณะที่คนกำลังทำมาหากินสุจริต... ดิฉันเกรงว่าคุณคงเลือกที่ผิดแล้ว" บรรยากาศรอบข้างเงียบสนิทลงทันที ลู่จั้นก้าวออกมาจากหลังร้านมายืนเคียงข้างภรรยา แผ่นหลังของเขากว้างใหญ่และดูน่าเกรงขามจนกลุ่มชายฉกรรจ์ที่ตามมาเริ่มถอยหลังไปก้าวหนึ่ง ทว่าในจังหวะที่สถานการณ์กำลังจะระเบิดนั้นเอง ชายแปลกหน้าในชุดเครื่องแบบทหารชั้นผู้น้อยก็เดินแหวกฝูงชนเข้ามา เขาถือซองจดหมายสีน้ำตาลตราประทับราชการไว้ในมือ ท่ามกลางความตื่นตะลึงของทุกคน เขาหยุดยืนตรงหน้าลู่จั้นและอี้หลาน ก่อนจะก้มศีรษะลงทำความเคารพ "รายงานตัวครับ พันตรีลู่จั้น... มีคำสั่งด่วนที่สุดจากส่วนกลางให้คุณต้องรายงานตัวเข้าพบผู้บัญชาการภายในเย็นวันนี้ที่ฐานทัพลับเขตเหนือ พร้อมกับ... ภรรยาของคุณ" มือของอี้หลานชะงักค้างกลางอากาศ สายตาของเธอตวัดไปที่ลู่จั้นที่ขมวดคิ้วแน่นด้วยความกังวล นี่ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ... และกลิ่นความวุ่นวายครั้งใหญ่กำลังคืบคลานเข้ามาเร็วกว่าที่คิด ครัวคุณยายขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามชิมรสชาติชีวิตไปพร้อมกับอี้หลานนะคะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ