การกดดันจากเถาแก่บ้านลู่

เสียงทุบโต๊ะไม้สนกระแทกดังปัง! จนถ้วยชาเคลือบกระเบื้องสั่นระริก น้ำชาร้อนฉ่ากระฉอกเปรอะเปื้อนขอบโต๊ะ แต่นั่นไม่ได้ทำให้หลินอี้หลานสะดุ้งสะเทือนแม้แต่น้อย เธอยังคงยืนกอดอก ใบหน้าประดับรอยยิ้มบางเบาที่ฉาบความเย้ยหยันไว้จนมิดชิด ท่ามกลางบรรยากาศห้องโถงตระกูลลู่ที่อึมครึมราวกับมีเมฆฝนตั้งเค้า "หลินอี้หลาน! เจ้าสามสะใภ้ตัวดี เจ้ากล้าดียังไงถึงเอ่ยปากเรื่องแยกบ้าน! ตระกูลลู่เราไม่เคยมีธรรมเนียมพี่น้องแยกสำรับขณะที่พ่อยังอยู่!" เสียงคำรามด้วยความโกรธเกรี้ยวเป็นของเถาแก่ลู่ หรือ "ลู่ต้าเฉิง" ผู้เป็นพ่อสามี นัยน์ตาขุ่นคลั่กจ้องมองลูกสะใภ้คนรองที่พักหลังมานี้เปลี่ยนไปราวคนละคน รอบกายของเขา รายล้อมด้วยบรรดาญาติสนิทมิตรสหายที่ถูกเชิญมาเป็นแนวร่วม ทั้งลุงใหญ่ ป้าสะใภ้รอง และบรรดาอาอี้ที่ทำตัวราวกับแร้งคอยจ้องทึ้งซากสัตว์ ทุกคนต่างส่งเสียงวิพากษ์วิจารณ์ตำหนิติเตียนอี้หลานด้วยถ้อยคำเผ็ดร้อน "นั่นสิอี้หลาน สมัยนี้เขาทำกันที่ไหน อกตัญญูเกินไปแล้ว! พี่ใหญ่ของเจ้าส่งเงินกลับมาตั้งเท่าไหร่ เจ้ากลับอยากแยกออกไปเสวยสุขคนเดียวรึ?" ป้าสะใภ้รองเอ่ยเสริมด้วยน้ำเสียงแหลมสูง ชำเลืองมองอี้หลานด้วยหางตาอย่างดูแคลน อี้หลานหัวเราะในลำคอเบาๆ เสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความเกรงกลัว ทำให้คนที่กำลังรุมประณามถึงกับชะงักไปชั่วขณะ หญิงสาวกวาดสายตามองหน้าสมาชิกตระกูลลู่ทีละคน ช้าๆ และชัดเจน เธอก้าวเท้าไปข้างหน้าหนึ่งก้าว แรงกดดันรอบตัวที่แผ่ออกมาจากท่าทีสง่างามแต่มั่นคง ทำให้เถาแก่ลู่รู้สึกราวกับว่าตัวเองกำลังเผชิญหน้ากับผู้พิพากษา ไม่ใช่ลูกสะใภ้ชาวนาที่เคยยอมก้มหัวให้ตลอดสามปีที่ผ่านมา "ส่งเงินกลับมางั้นหรือคะ?" อี้หลานทวนคำ น้ำเสียงใสแต่เยียบเย็น "ป้าสะใภ้รองคงความจำสั้น หรือแกล้งลืมว่าตลอดห้าปีที่ผ่านมา พี่ใหญ่ส่งเงินมาเดือนละยำสิบหยวนก็จริง แต่เงินจำนวนนั้นไม่เคยตกถึงมือพวกเราสองสามีภรรยาเลยแม้แต่เพนนีเดียว! มันถูกโยกย้ายไปสร้างบ้านหลังใหม่ให้ลูกชายคนโตของป้า... หรือว่าบัญชีเงินฝากเล่มสีแดงที่ซ่อนอยู่ใต้ร่องพื้นไม้ในห้องนอนของพ่อ ท่านพ่ออยากให้ข้าหยิบมันออกมาอ่านให้ทุกคนในที่นี้ฟังดีล่ะคะ?" สิ้นคำพูดนั้น สีหน้าของเถาแก่ลู่ก็เปลี่ยนสีทันที จากสีแดงก่ำด้วยความโกรธแปรเปลี่ยนเป็นซีดเผือดจนแทบไร้เลือดฝาด ริมฝีปากของชายชราสั่นระริก เผลอยกมือขึ้นชี้หน้าลูกสะใภ้แต่พูดไม่ออกสักคำ บรรยากาศในห้องโถงพลันเงียบกริบลงถนัดตา บรรดาญาติที่เคยส่งเสียงสนับสนุนต่างพากันหุบปากฉับ หันไปมองหน้าเถาแก่ลู่อย่างเคลือบแคลงสงสัย ความโลภและความลำเอียงที่เคยถูกปกปิดไว้ภายใต้ศีลธรรมอันจอมปลอม กำลังจะถูกฉีกกระชากออกทีละชิ้นด้วยหลักฐานเด็ดในกำมือของอี้หลาน "เจ้า... เจ้าพูดจาเหลวไหลอะไร!" เถาแก่ลู่เค้นเสียงลอดไรฟัน พยายามรักษาฟอร์มของผู้ใหญ่บ้าน "เหลวไหลหรือคะ?" อี้หลานยิ้มกริ่ม มือเรียวล้วงเข้าไปในกระเป๋าเสื้อคลุม ดึงสมุดบันทึกเล่มเล็กปกหนังสีน้ำตาลเก่าๆ ออกมาสะบัดเบาๆ เล่มหนึ่ง "นี่คือสมุดบัญชีรายรับรายจ่ายที่ท่านแม่ (ผู้ล่วงลับ) เคยจดไว้ และนี่คือใบเสร็จการเบิกจ่ายเงินสงเคราะห์ทหารผ่านศึกของลู่จั้นที่ถูกแอบอ้างลายมือชื่อ... พ่อคะ ถ้าเรื่องนี้ไปถึงสถานีตำรวจคอมมินส หรือทหารเขต ท่านคิดว่าตำแหน่งหัวหน้าหมู่บ้านของท่าน กับอนาคตของหลานชายคนโปรด จะเหลืออะไรบ้าง?" ลู่จั้นที่ยืนนิ่งสงบอยู่ด้านหลังภรรยามาตลอด ขยับกายเล็กน้อย แววตาคมกริบกวาดมองทุกคนในห้องด้วยรัศมีคุกคามแบบทหารอาชีพที่ผ่านสนามรบมาจริง รังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาทำให้ญาติๆ ถึงกับถอยกรูดโดยอัตโนมัติ ชายหนุ่มเอื้อมมือมาโอบเอวบางของภรรยาไว้หลวมๆ เป็นการแสดงออกอย่างชัดเจนว่า เขาอยู่ข้างเดียวกับอี้หลาน และพร้อมจะหักดิบกับทุกคนหากพวกมันกล้าทำร้ายเมียรัก "พวกเราไม่ได้มาเพื่อขอร้อง... แต่มาเพื่อ 'ประกาศ'" อี้หลานกล่าวเน้นเสียงหนักแน่น ดวงตาดำขลับเปล่งประกายความเด็ดเดี่ยว "พรุ่งนี้เช้า สัญญาแยกบ้านต้องเซ็นลงชื่อต่อหน้าผู้ใหญ่บ้าน ไม่เช่นนั้น สมุดเล่มนี้และหลักฐานทั้งหมดจะไปปรากฏอยู่บนโต๊ะทำงานของนายอำเภออย่างแน่นอน ท่านพ่อ... เชิญเลือกเอาค่ะว่าจะยอมเสียสะใภ้ตัวแสบคนนี้ไปพร้อมกับทรัพย์สินที่ท่านฮุบไว้ หรือจะให้บ้านตระกูลลู่พินาศย่อยยับไปต่อหน้าต่อตา!" ความกดดันมหาศาลโถมทับเถาแก่ลู่จนตัวทรุดฮวบนั่งลงบนเก้าอี้ ในจังหวะที่ความตึงเครียดพุ่งสูงจนถึงขีดสุด เสียงท้องร้องโครกครากของเด็กชายตัวเล็กๆ คนหนึ่งก็ดังขึ้นทำลายความเงียบ นั่นคืออาเป่า หลานชายอีกคนของตระกูลที่ยืนแอบฟังอยู่หลังประตู ท้องของเจ้าตัวเล็กส่งเสียงประท้วงเพราะความหิวโหยในยามเย็น อี้หลานหรี่ตาลงเล็กน้อย มุมปากยกยิ้มขึ้นเป็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ เธอยังมีแผนเด็ดที่จะมัดใจคนในบ้านนี้ให้อยู่หมัดด้วยเสน่ห์ปลายจวัก หญิงสาวหันหลังกลับ สูดกลิ่นหอมของเครื่องเทศที่เธอบ่มทิ้งไว้ในมิติลับลอยอบอวลขึ้นมาในห้วงความคิด คืนนี้... เธอจะปรุง "แกงเขียวหวานไก่ใส่ยอดมะพร้าวอ่อน" เมนูโบราณที่ส่งกลิ่นหอมหววนยั่วยวนไปทั่วทั้งหมู่บ้าน ทว่า... ในหม้อดินเผานั้น เธอกลับแอบหยดน้ำมันพริกสูตรลับพิเศษลงไป เพื่อรอต้อนรับแขกไม่เชิญที่จะต้องคลานกลับมาขอส่วนแบ่งอาหารจากเธออย่างแน่นอน! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและลิ้มรสความอร่อยไปกับครัวคุณยายนะคะ!