กระบี่เทวะบรรพกาลปรากฏ

"เลือดของเจ้า... สกปรกเกินกว่าจะแตะต้องเศษเสี้ยวธุลีของกระบี่เล่มนี้" น้ำเสียงของไป๋หลางเยียบเย็นดุจน้ำค้างแข็งกลางเหมันต์ฤดู เขาไม่ได้หันกลับไปมองผู้อาวุโสจ้าวที่กำลังกระออกเลือดสดๆ ออกมาคำโต ร่างของเฒ่าชราทรุดฮวบลงคุกเข่ากับพื้นถ้ำอัคคีทมิฬ แรงกดดันจากกระบี่โบราณที่ฝังรากลึกอยู่เบื้องหน้าได้บดขยี้เส้นชีพจรปราณของอีกฝ่ายจนแหลกละเอียดในพริบตาเดียว นี่คืออานุภาพแห่งวิชากระบี่เก้าสวรรค์ที่ผสานเข้ากับจิตวิญญาณเดิมของมหาเทพกระบี่ แม้ในยามนี้ไป๋หลางจะยังอยู่ในขอบเขตหลอมรวมลมปราณขั้นสมบูรณ์ แต่รัศมีกระบี่ที่เปล่งออกมาจากปลายนิ้วกลับคมกริบราวกับสามารถผ่าแยกปฐพีได้ทั้งแถบ บรรยากาศภายในถ้ำลึกลับสั่นสะเทือนเลื่อนลั่น ผนังหินแกร่งสีดำสนิทปรากฏรอยร้าวโยงใยดั่งใยแมงมุม อักษรโบราณนับหมื่นตัวที่สลักไว้บนแท่นศิลาศิวะกำลังเปล่งแสงสีทองเจิดจ้า แข่งกับไอร้อนระอุที่พวยพุ่งขึ้นมาจากเบื้องล่าง ทว่าศูนย์กลางของความโกลาหลทั้งหมด กลับอยู่ที่ใจกลางแท่นบูชา ที่นั่น... มู่หรงเสวี่ยยืนสง่างามดั่งภาพวาดพู่กันจีน อาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์ของนางพลิ้วไหวตามกระแสลมปราณที่ปั่นป่วน เม็ดเหงื่อผุดพรายบนหน้าผากมน ทว่าแววตาคู่คมกลับเต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยว นางกำลังโคจรเคล็ดวิชาเหมันต์สวรรค์เพื่อสะกดกั้นจิตสังหารอันบ้าคลั่งที่แผ่ออกมาจากตัวกระบี่โบราณ ซึ่งหลับใหลมาเนตรนานนับหมื่นปี "ไป๋หลาง..." เสียงหวานใสที่มักจะเย็นชาต่อโลกหล้า เอ่ยเรียกชื่อเขาด้วยความกังวลระคนห่วงหา "ไอรันฟันของมันแข็งแกร่งเกินไป ขืนเจ้าฝืนดึงมันออกมาในตอนนี้ ร่างกายของเจ้าอาจจะทานทนไม่ไหว..." ไป๋หลางมิได้ตอบคำ ทว่าเขากลับระบายยิ้มบางเบาที่มุมปาก แววตาคู่นั้นทอประกายความดื้อรั้นอันเป็นเอกลักษณ์ เขาก้าวเดินไปข้างหน้าทีละก้าวอย่างมั่นคง ฝ่าเท้ากระทบพื้นหินก่อให้เกิดเสียงก้องกังวานราวกับเสียงกลองศึก "เสวี่ยเอ๋อร์ เจ้าก็รู้ดี..." ไป๋หลางเอמהเสียงนุ่มนวล ทว่าหนักแน่นก้องกังวานในโสตประสาท "กระบี่เล่มนี้รอคอยข้ามาหมื่นปี ชะตากรรมระหว่างข้ากับมันถูกกำหนดไว้ตั้งแต่ชาติภพก่อนแล้ว ไม่มีสิ่งใดในใต้หล้าที่สามารถพรากมันไปจากมือข้าได้ แม้แต่สวรรค์เบื้องบนก็ไม่มีสิทธิ์!" สิ้นคำพูดของเขา ไป๋หลางก็สะบัดแขนเสื้อ ร่างกายพุ่งทะยานขึ้นไปกลางอากาศราวกับพญาอินทรีโผบิน มือขวาแบออกแล้วคว้าเข้าที่ด้ามกระบี่โบราณที่ปักอยู่บนแท่นศิลา *เปรี้ยงงงง!* เสียงสายฟ้าฟาดคำรามกึกก้องราวกับฟ้าถล่มแผ่นดินทลาย คลื่นพลังปราณสีครามเข้มระเบิดออกเป็นวงกว้าง แผ่ซ่านไปทั่วทั้งหุบเขา ผู้อาวุโสจ้าวที่นอนหายใจรวยรุรอยู่เบื้องล่างถึงกับสำลักเลือดออกมาอีกคำรบ ก่อนจะหมดสติไปอย่างไร้การต่อต้าน แรงกดดันนี้รุนแรงเกินกว่าที่ผู้ฝึกยุทธ์สายมารจะแบกรับไหว ในวินาทีที่ฝ่ามือของไป๋หลางสัมผัสกับด้ามกระบี่ ห้วงมิติรอบตัวคล้ายหยุดนิ่ง ภาพเหตุการณ์ในอดีตชาติอันยาวนานนับหมื่นปีหลั่งไหลเข้ามาในหัวสมองของเขาดั่งสายน้ำหลาก เสียงคำรามของทวยเทพ เสียงร้องโหยหวนของปีศาจ และเลือดนองแผ่นดิน ทุกสิ่งล้วนถูกหลอมรวมอยู่ในกระบี่เล่มนี้—**"กระบี่เทวะบรรพกาล"** "อ่าาา..." ไป๋หลางคำรามลั่นในลำคอ เส้นเลือดที่ขมับและลำคอปูดโปนจนน่ากลัว พลังปราณฟ้าดินนับหมื่นสายหลั่งไหลทะลักเข้าสู่ร่างของเขาอย่างบ้าคลั่ง ทะลวงจุดชีพจรที่อุดตันทีละจุด สองจุด สามจุด... ขอบเขตพลังของเขาพุ่งทะยานขึ้นอย่างไร้ขีดจำกัดจากขั้นหลอมรวมลมปราณ สู่ขั้นก่อเกิดวิญญาณ และกำลังจะทะลวงผ่านไปสู่ขอบเขตแก่นแท้สวรรค์ในชั่วพริบตา! มู่หรงเสวี่ยใจหายวาบ นางรู้ดีว่าหากพลังปราณทะลวงเร็วเกินไปโดยไร้การควบคุม ร่างกายของไป๋หลางจะระเบิดเป็นจุล นางไม่รอช้า พุ่งร่างเข้าไปใกล้แท่นศิลา สองมือเรียวงามประสานอินทร์ ปล่อยพลังปราณเหมันต์บริสุทธิ์ปกคลุมแผ่นหลังของชายหนุ่มทันที "ตั้งสติไว้ ไป๋หลาง! อย่าให้มันครอบงำเจ้า!" น้ำเสียงของนางเจือความร้อนรนเป็นครั้งแรกในรอบหลายปี สัมผัสเย็นเยียบจากพลังของมู่หรงเสวี่ยเปรียบเสมือนสายธารอันชุ่มฉ่ำที่ไหลเข้าสู่ทะเลเพลิง ไป๋หลางได้สติกลับคืนมาอย่างรวดเร็ว เขาโคจรลมปราณตามวิถีโคจรกระบี่เก้าสวรรค์ ดึงเอาพลังอันดุดันของกระบี่เทวะบรรพกาลให้สงบลง ผสานเข้าเป็นหนึ่งเดียวกับลมปราณของตนเองอย่างสมบูรณ์แบบ *วิ้งงงงง—!* เสียงกระบี่สั่นพ้องกังวานใสราวดนตรีจากสรวงสวรรค์ แสงสีทองและสีครามสอดประสานกันพวยพุ่งทะลุเพดานถ้ำอัคคีทมิฬ พุ่งตรงขึ้นสู่ท้องน้ายามราตรี แหวกมฆหมอกหนาทึบจนเห็นดวงดาวระยิบระยับชัดเจน ไป๋หลางค่อยๆ ลดร่างลงยืนบนพื้นดินอย่างมั่นคง แววตาของเขาในยามนี้ลึกล้ำดั่งห้วงมหาสมุทร ทว่าเต็มเปี่ยมไปด้วยอำนาจที่สามารถสั่นคลอนยุทธภพได้ทั้งแผ่นดิน ในมือขวาของเขา... กระบี่เทวะบรรพกาลหาได้ปล่อยไอสังหารที่น่ากลัวอีกต่อไป ทว่ามันกลับดูเรียบง่าย ไร้ลวดลาย ทว่าแฝงไว้ด้วยความคมกริบที่สามารถตัดผ่านกาลเวลาได้ มู่หรงเสวี่ยถอยหลังไปครึ่งก้าว นางมองชายหนุ่มเบื้องหน้าด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งทึ่ง ห่วงหา และภาคภูมิใจ ในสายตาของนาง ไป๋หลางในยามนี้ช่างเจิดจ้ายิ่งกว่าเซียนผู้ใดในตำหนักเหมืองสวรรค์ "สำเร็จแล้ว..." นางเอמהเสียงแผ่วเบา รอยยิ้มบางๆ ที่ปรากฏบนริมฝีปากของนาง งดงามเสียจนแม้แต่บุปผาหยาดน้ำค้างยังต้องอับอาย ไป๋หลางหันกลับมามองสตรีผู้เคียงบ่าเคียงไหล่กับเขาผ่านความเป็นความตาย แววตาที่เยียบเย็นเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความอ่อนโยนลึกซึ้ง เขายื่นมือซ้ายออกไปกุมมือเรียวงามของนางไว้อย่างทะนุถนอม "ขอบคุณเจ้า, เสวี่ยเอ๋อร์... หากไม่มีเจ้าคอยคุ้มกันจิตใจให้ ข้าคงหลงทางในห้วงมิติกระบี่ไปแล้ว" "ระหว่างเรา... ไม่จำเป็นต้องเอ่ยคำขอบคุณหรอกเพคะ" นางตอบเสียงเบา แก้มเนียนนวลปรากฏรอยเรื่อสีแดงจางๆ ท่ามกลางบรรยากาศอันเงียบสงบ ทว่า... ช่วงเวลาแห่งความสุขมักสั้นเสมอ *โครมมมม!* พื้นดินภายนอกถ้ำสั่นสะเทือนเลื่อนลั่นอย่างรุนแรงยิ่งกว่าเดิม เสียงระเบิดดังกึกก้องสะท้อนไปทั่วหุบเขา ตามมาด้วยแรงกดดันมหาศาลระดับขอบเขตราชันย์ยุทธ์ที่กดทับลงมาจากฟากฟ้า ราวกับภูเขาขนาดยักษ์ตกลงมาทับ ไป๋หลางหรี่ตาลงคมกริบ เขากวาดสายตามองออกไปเบื้องนอกความมืดมิด "ดูเหมือนว่า... แขกที่ไม่ได้รับเชิญ จะมาเร็วกว่าที่คิดสินะ" มู่หรงเสวี่ยชักกระบี่ประจำกายออกมาทันที แววตาเย็นชาเฉียบคมดั่งคมดาบ "ปราณนี้น... มันคือผู้เฒ่าสูงสุดแห่งสำนักกระบี่เมฆา เจ้าสำนักผู้ซ่อนเร้นตัวตนมานับร้อยปี" ไป๋หลางแค่นเสียงหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มเย้ยหยันปรากฏขึ้นที่มุมปาก ขณะที่มือขวากระชับกระบี่เทวะบรรพกาลแน่นขึ้น จนเกิดประกายไฟสีทองแลบแปลบปลาบ "ดี... ในเมื่อมันอยากรู้นักว่ากระบี่เล่มนี้คมเพียงใด ข้าก็จะใช้หัวของมัน... เป็นการบูชายัญเปิดศักราชใหม่แห่งวิถีกระบี่ของข้าเอง!" *ฟรึบ!* ก่อนที่เงาร่างมหึมาของผู้มาเยือนจะพุ่งทะลุเข้ามาในเขตถ้ำ ร่างของไป๋หลางก็หายวับไปจากจุดเดิมอย่างไร้ร่องรอย ทิ้งไว้เพียงประกายสายฟ้าสีครามที่ยังคงทอแสงระยิบระยับในอากาศ และเสียงกระซิบอันเย็นเยียบที่ทิ้งท้ายไว้ในความมืด... "ก้าวเข้ามาสิ... หากเจ้าคิดว่าคอของตนเหนียวพอที่จะรับคมกระบี่นี้!" --- ขอขอบพระคุณท่านรี้ดทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนผลงานของ "หมื่นกระบี่คืนรัง" เสมอมานะครับ