พลังที่แท้จริงตื่นขึ้น

"ความตายในอดีต... บัดนี้ได้เวลาทวงคืนแล้ว" เสียงกระซิบที่ดังขึ้นจากห้วงลึกแห่งจิตวิญญาณไม่ได้มาจากปากของไป๋หลาง แต่มันสะท้อนก้องกังวานอยู่ในมิติแห่งจิตสำนึกที่กำลังเดือดพล่านดุจมหาสมุทรคลั่ง พลังปราณสีครามเข้มข้นมหาศาลระเบิดทะลักออกจากร่างของเขาอย่างไร้การควบคุม แรงกดดันระดับมหาเทพโบราณแผ่ขยายออกไปเป็นวงกว้าง จนพื้นหินอัคนีใต้ฝ่าเท้าแตกร้าวเป็นใยแมงมุม ในค่ำคืนอันมืดมิด ณ หุบเขาอสูรโลหิต บรรยากาศรอบกายบิดเบี้ยวจากความร้อนแรงของจิตอสูรและกระบี่ที่หลอมรวมเป็นหนึ่ง ผู้อาวุโสจ้าวแห่งสำนักกระบี่เมฆา ซึ่งยืนอยู่เบื้องหน้าในระยะห่างไม่ถึงสิบก้าว ถึงกับใบถอดสี ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก ร่างกายสั่นเทาโดยไม่รู้ตัวเมื่อเผชิญหน้ากับแรงกดดันที่เหนือกว่าขอบเขตที่มนุษย์ปุถุชนจะจินตนาการถึง "นะ... นี่มันพลังบ้าอะไรกัน! เจ้าเด็กสารเลว... เจ้าซ่อนเร้นพลังนี้ไว้ตั้งแต่เมื่อใด!" ผู้อาวุโสจ้าวคำรามเสียงแหบพร่า พยายามยกกระบี่คู่กายขึ้นตั้งรับเพื่อขับไล่คลื่นพลังที่กำลังบดขยี้กระดูกทั่วร่าง ไป๋หลางไม่ได้ตอบคำถามนั้น ดวงตาทั้งสองข้างของเขาเปลี่ยนเป็นสีทองอร่ามเรืองรอง รัศมีแห่งมหาเทพกระบี่ในอดีตชาติไหลทะลักเข้าผสานกับร่างปัจจุบันอย่างสมบูรณ์แบบ ทุกเส้นชีพจร ทุกหยดโลหิต และทุกตารางนิ้วในร่างกายถูกชำระล้างด้วยอัคคีแห่งกาลเวลา ความทรงจำนับพันปีหลั่งไหลเข้ามาดุจสายน้ำหลาก ทำให้เขารู้แจ้งถึงสัจธรรมแห่งวิถีกระบี่ที่แท้จริง—กระบี่มิใช่เพียงอาวุธ แต่คือตัวตน คือจิตวิญญาณ และคือฟ้าดิน ในระยะประชิด มู่หรงเสวี่ย นางเซียนผู้สูงส่งแห่งตำหนักเหมืองสวรรค์ ยืนนิ่งอยู่บนโขดหินสูงเบื้องบน อาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์ของนางพลิ้วไหวตามกระแสลมปราณที่ปั่นป่วน แม้ใบหน้าจะยังคงเรียบเฉยราวน้ำแข็งพันปี แต่แววตาคู่สวยกลับฉายประกายความห่วงใยและทึ่งระคนกัน นางสัมผัสได้ถึงจิตวิญญาณที่ยิ่งใหญ่ซึ่งกำลังตื่นขึ้น *‘หลางหลาง... ในที่สุดท่านก็ก้าวข้ามขีดจำกัดนั้นแล้วสินะ’* มู่หรงเสวี่ยรำพันในใจ มือเรียวบางกระชับกระบี่หิมะในมือแน่น พร้อมที่จะเคลื่อนไหวทันทีหากมีสิ่งใดมารบกวนกระบวนการหลอมรวมจิตวิญญาณครั้งนี้ของเขา เพล้ง! เสียงกระบี่ในมือของผู้อาวุโสจ้าวแตกร้าวเป็นเสี่ยงๆ แรงกดดันจากร่างของไป๋หลางรุนแรงเกินกว่าที่ศาสตราวุธระดับปรกติจะรับไหว ร่างของผู้อาวุโสจ้าวทรุดฮวบลงคุกเข่ากับพื้น เลือดสดๆ กระเซ็นออกจากปากคำโต ความทะนงตนทั้งหมดที่มีถูกบดขยี้จนไม่เหลือชิ้นดี "เจ้า... เจ้าไม่ใช่ศิษย์สำนักล่าง... เจ้าเป็นใครกันแน่!" ผู้อาวุโสจ้าวกู่ร้องด้วยความหวาดกลัว ขีดจำกัดความอดทนและอำนาจที่เคยมีพังทลายลงต่อหน้าเด็กหนุ่มที่เขาเคยเหยียบย่ำมาตลอด ไป๋หลางก้าวเท้าเดินเข้าไปหาช้าๆ ทุกก้าวที่ย่างกว้างสร้างเสียงสะเทือนเลื่อนลั่นราวกับเสียงกลองศึกจากสวรรค์ ร่างกายของเขาตอนนี้เปล่งประกายแสงเจิดจ้าดุจดวงอาทิตย์ยามเที่ยงวัน จิตวิญญาณมหาเทพหลอมรวมเป็นเนื้อเดียวกับกายเนื้ออย่างสมบูรณ์แบบไร้รอยต่อ ไม่มีอาการต่อต้าน ไม่มีพลังงานส่วนเกิน ทุกอย่างสงบนิ่ง ทว่าทรงพลังจนสามารถพลิกฟ้าคว่ำแผ่นดินได้ด้วยการสะดุดเพียงครั้งเดียว "ข้าคือผู้ที่จะมาทวงคืนความยุติธรรมให้แก่สำนักของข้า และเป็นผู้ที่จะส่งเจ้าไปชดใช้กรรมในนรกภูมิอย่างไรล่ะ" เสียงของไป๋หลางทุ้มนุ่มแต่ทรงอำนาจสะท้านไปถึงขั้วหัวใจ เขายกมือขึ้นช้าๆ นิ้วเรียวยาวชี้ไปทางเบื้องหน้า ปราณกระบี่ไร้ลักษณ์นับพันสายพุ่งทะยานออกจากปลายนิ้วรวมตัวกันเป็นรูปกระบี่ขนาดยักษ์บนท้องฟ้า เมฆหมอกสีดำทะมึนเหนือหุบเขาถูกแหวกออกด้วยรัศมีกระบี่อันเกริกไกร ท้องนภาราวกับกำลังคำรามรับทัณฑ์สวรรค์ที่ถูกท้าทายอีกครั้ง ทว่า... ในวินาทีที่ไป๋หลางกำลังจะตวัดนิ้วปลิดชีพผู้อาวุโสจ้าวเพื่อปิดฉากความแค้นครั้งเก่า รัศมีปราณแปลกปลอมสายหนึ่งก็พุ่งแทรกเข้ามาจากความมืดมิดเบื้องลึกของป่าทึบอย่างไร้ซุ่มเสียง "ช้าก่อน... มหาเทพไป๋หลางผู้หวนคืน" เสียงปริศนาดังขึ้นพร้อมกับเงาร่างในชุดคลุมสีดำสนิทที่ปรากฏตัวขึ้นกลางอากาศอย่างไร้ร่องรอย ใบหน้าของผู้นั้นถูกปกปิดด้วยหน้ากากโลหิตรูปอสูร ดวงตาที่ลอดผ่านหน้ากากออกมาคู่นั้นเต็มไปด้วยรอยยิ้มเยาะเย้ยอันน่าขนลุก และที่สำคัญยิ่งไปกว่านั้น... ในมือของมันกำลังถือป้ายวิญญาณโบราณที่สลักชื่อของ "มู่หรงเสวี่ย" เอาไว้ด้วยเลือดสดๆ! ไป๋หลางชะงักฝีเท้าลงทันที แววตาสีทองอร่ามหันขวับไปมองผู้มาใหม่ด้วยจิตสังหารที่พุ่งพล่านถึงขีดสุด ขณะที่มู่หรงเสวี่ยบนโขดหินเบื้องบนพลันเปลี่ยนสีหน้าเป็นความเย็นชาและตกตะลึงเป็นครั้งแรกในรอบร้อยปี! ขอขอบพระคุณท่านรี้ดทุกท่านที่ร่วมติดตามการเดินทางอันเข้มข้นนี้ไปกับ "หมื่นกระบี่คืนรัง" นะครับ