กองทัพมารบุกสำนัก

กลิ่นอายโลหิตที่ลอยคละคลุ้งมาตามกระแสลม หาได้เจือจางความเยียบเย็นในดวงตาของไป๋หลางแม้แต่น้อย จิตสังหารสีทองอร่ามแผ่พุ่งจากร่างของเด็กหนุ่มราวกับอัคคีผลาญสวรรค์ แรงกดดันมหาศาลนี้บีบอัดจนมิติรอบกายบิดเบี้ยวเป็นริ้วคลื่น ผู้มาใหม่ที่ยืนอยู่เบื้องหน้าหาใช่ใครอื่น—หากแต่เป็นทูตมืดแห่งแดนปรโลกผู้ถือครอง “อาญาสิทธิ์โลหิตมาร” กลิ่นอายชั่วร้ายที่แผ่ออกมาจากมันบ่งบอกชัดเจนว่า กองทัพมารหาได้ซุ่มซ่อนอยู่ในเงาอีกต่อไป หากแต่มันยกพลเข้าประชิดประตูหน้าของสำนักกระบี่เมฆาแล้ว! “ไป๋หลาง…” น้ำเสียงของมู่หรงเสวี่ยที่ดังลงมาจากโขดหินเบื้องบนแฝงไว้ด้วยความระคนตกตะลึงเป็นครั้งแรกในรอบร้อยปี นางเซียนผู้เยือกเย็นดุจน้ำค้างแข็งบนยอดเขาเหมันต์ บัดนี้กลับสัมผัสได้ถึงคลื่นพลังอันน่าสะพรึงกลัวที่กำลังซัดสาดมาจากเบื้องล่าง สำนักกระบี่เมฆาที่นางก้าวเข้ามาเพื่อแสวงหาสัจธรรมแห่งวิถีกระบี่ บัดนี้กำลังตกอยู่ในมหันตภัยแห่งการล่มสลาย ทูตมืดแย้มยิ้มเยาะหยัน ดวงตาสสีดำสนิทไร้แววตาขาวจ้องมองเด็กหนุ่มราวกับมองดูซากศพเดินได้ มันหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นเสียดแก้วหูคล้ายเสียงโลหิตกระทบพื้นหิน “ฮ่าๆๆๆ… เจ้าคิดว่าการตื่นรู้ของมหาเทพกระบี่จะช่วยเปลี่ยนแปลงโชคชะตาได้กระนั้นหรือ? สายเกินไปแล้ว ไป๋หลาง! ในยามนี้ ค่ายกลพิทักษ์สำนักของพวกเจ้าถูกทำลายลงด้วยกระบี่มารโลหิตของประมุขมาร ผู้อาวุโสและศิษย์นับพันชีวิตในสำนักกระบี่เมฆา… กำลังอาบย้อมด้วยโลหิตของตนเอง!” สิ้นคำกล่าวของมัน ท้องน้ายามราตรีเหนือสำนักกระบี่เมฆาก็พลันเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานราวกับถูกย้อมด้วยเลือด เมฆหมอกทมิฬม้วนตัวเข้าหากันเป็นรูปอสูรกายอ้าปากคำราม เสียงกรีดร้องโหยหวนและเสียงระเบิดของอาคมดังสนั่นหวั่นไหวสะเทือนเลื่อนลั่นไปทั่วทั้งขุนเขา ไป๋หลางไม่เอ่ยวาจาใดๆ ออกมาแม้แต่ครึ่งคำ ความเงียบงันของเขาน่ากลัวยิ่งกว่าพายุโหมกระหน่ำ มือขวาที่กุมด้ามกระบี่ขึ้นสนิมสั่นเทาเล็กน้อย หาใช่เพราะความหวาดกลัว—หากแต่เป็นเพราะ “ความโกรธเกรี้ยว” ที่ถูกกดทับมาสองชาติภพกำลังเดือดพล่านจนทะลักขีดจำกัดของร่างเนื้อ “เจ้า… รนหาที่ตายเอง” น้ำเสียงที่เปล่งออกมานั้นต่ำทุ้มแต่ทรงพลังราวกับเสียงคำรามของพญามังกรโบราณ ร่างของไป๋หลางหายวับไปจากจุดที่ยืนอยู่ราวกับภาพลวงตา! *ฉับ!* ประกายกระบี่สีทองเจิดจ้าพาดผ่านความมืดมิดดุจสายฟ้าฟาดจากสรวงสวรรค์ ทูตมืดแห่งแดนปรโลกเบิกตากว้างด้วยความตื่นตระหนก มันไม่คาดคิดเลยว่าความเร็วระดับนี้จะหลุดรอดจากสายตาของมันได้ รู้ตัวอีกที คมกระบี่อันไร้เทียมทานก็จ่ออยู่ตรงหว่างคิ้วเสียแล้ว พลังปราณกระบี่แורบเฉียบทะลวงผ่านเกราะป้องกันความมืดของมันอย่างไร้ร่องรอย เส้นผมสีดำสนิทของมันปลิวว่อนก่อนจะขาดร่วงลงสู่พื้นดิน “ข้าจะให้โอกาสเจ้าพูดเป็นครั้งสุดท้าย… ใครเป็นผู้นำกองทัพมารบุกสำนักกระบี่เมฆาในครั้งนี้?” ไป๋หลางเอמהถามด้วยแววตาที่เยียบเย็นไร้ซึ่งความปรานี ปราณกระบี่ที่ปลายดาบกดลึกจนเลือดสีดำไหลรินลงมาตามคมเหล็ก ทูตมืดหัวเราะสำลักเลือดออกมาคำโต รอยยิ้มบิดเบี้ยวปรากฏบนใบหน้าอัปลักษณ์ “แค้ก… เจ้าคิดว่าฆ่าข้าแล้วจะช่วยอะไรได้งั้นหรือ? คนที่นำทัพมาหาใช่ใครอื่น… แต่คือ ‘ผู้อาวุโสจ้าว’ ผู้ทรยศที่พวกเจ้ารักนักหนายังไงล่ะ!” คำกล่าวนี้ราวกับสายฟ้าฟาดลงกลางใจของทุกคนที่อยู่ ณ ที่นั้น แม้มู่หรงเสวี่ยยังต้องขมวดคิ้วเรียวสวยเข้าหากันด้วยความตกใจ ผู้อาวุโสจ้าว ผู้มีศักดิ์เป็นถึงเสาหลักแห่งสำนักกระบี่เมฆา ผู้ที่คอยใช้อำนาจกดขี่และเหยียบย่ำไป๋หลางมาโดยตลอด กลับกลายเป็นหนอนบ่อนไส้ที่ชักนำกองทัพมารเข้าทำลายสำนักของตนเอง! “ตาแก่สารเลว…” ไป๋หลางขบกรามแน่นจนได้ยินเสียงกรอด จิตสังหารระเบิดออกรอบตัวจนพื้นหินแกรนิตรอบกายแตกร้าวเป็นใยแมงมุม ทว่า ก่อนที่คมกระบี่ในมือของไป๋หลางจะปลิดชีพทูตมืดผู้นั้น ท้องฟ้าเบื้องบนก็เกิดการสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง เมฆสีเลือดแตกกระจายออกเป็นเสี่ยงๆ ร่างเงาสوงตระหง่านร่างหนึ่งปรากฏขึ้นท่ามกลางมิติที่ฉีกขาด พร้อมกับเสียงหัวเราะก้องกังวานที่สั่นประสาทสัมผัสของทุกชีวิตในรัศมีร้อยลี้ “ฮ่าๆๆๆ ไป๋หลาง… เจ้าไม่ต้องเสียเวลาตามหาหรอก เพราะข้า… มาหาเจ้าถึงที่นี่แล้ว!” สิ้นเสียงนั้น ร่างของผู้อาวุโสจ้าวในชุดคลุมสีดำสนิทปักลายอักษรโลหิตก็ก้าวออกมาจากรอยแยกมิติ มือข้างหนึ่งของมันกำลังบีบคอศิษย์เอกคนสำคัญของสำนักกระบี่เมฆาที่ไร้ลมหายใจไว้ ก่อนจะโยนร่างไร้วิญญาณนั้นลงมาแทบเท้าของไป๋หลางอย่างไม่ใยดี แววตาสีทองของไป๋หลางหันขวับไปจ้องมองศัตรูคู่อาฆาตที่ยืนอยู่เบื้องหน้า บรรยากาศรอบตัวพลันเงียบสงบลงชั่วขณะ ราวกับเวลากำลังหยุดเดิน ทว่าความตึงเครียดกลับพุ่งทะยานสู่จุดสูงสุด ชนิดที่ว่าแม้แต่หยดน้ำค้างตกลงมาก็สามารถขาดสะบั้นได้ด้วยจิตปราณ —นี่คือการสะสางบัญชีแค้นที่รอคอยมานานนับร้อยปี และบททดสอบสุดท้ายของวิถีกระบี่ที่ไป๋หลางต้องก้าวข้ามให้จงได้! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งแรงใจให้มหากาพย์บทนี้มา ณ ที่นี้นะครับ