รอบคัดเลือกที่เดือดดาล

"เสียงฝีเท้าของเจ้าเมื่อครู่... เบาบางดั่งใบไม้ร่วงหล่น ทว่าจิตสังหารกลับคมกริบเสียจนข้าเกือบจะชักกระบี่ออกจากฝักโดยสัญชาตญาณแล้วนะครับ ผู้อาวุโสจ้าว" น้ำเสียงของไป๋หลางดังกังวานขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของลานประลองสำนักกระบี่เมฆา บรรยากาศรอบกายพลันอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก สายตานับร้อยคู่ต่างจดจ้องไปยังร่างโปร่งในชุดศิษย์สำนักล่างที่ยืนสงบนิ่งราวกับรูปสลักหินหยก ทว่ากลับแผ่ซ่านไอสังหารอันเยือกเย็นออกมาสะกดข่มผู้คนทั่วบริเวณ ผู้อาวุโสจ้าวใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยว นัยน์ตาคมกริบคู่นั้นเต็มไปด้วยจิตสังหารและรังสีอำมหิต เขากวาดสายตามองเด็กหนุ่มตรงหน้าด้วยความดูแคลนระคนหวาดระแวง ไม่คาดคิดเลยว่าศิษย์ชั้นต่ำที่ตนเคยเหยียบย่ำอยู่ใต้ฝ่าเท้า วันนี้กลับยืนหยัดเผชิญหน้ากับเขาด้วยท่าทีเย่อหยิ่งจองหองถึงเพียงนี้ "สามหีน! ไป๋หลาง เจ้าคิดว่าการชนะการประลองรอบแรกด้วยลูกไม้ตื้นเขิน จะทำให้เจ้าเหินฟ้าขึ้นเป็นเซียนได้กระนั้นหรือ? วันนี้ในรอบคัดเลือกขั้นเด็ดขาด ข้าจะทำให้เจ้ารู้ซึ้งถึงความแตกต่างระหว่างฟ้ากับเหว!" ผู้อาวุโสจ้าวคำรามลั่น แรงกดดันจากขอบเขตปราณจิตวิญญาณขั้นสมบูรณ์ระเบิดออกทันที คลื่นพลังสีครามเข้มแผ่ขยายเป็นวงกว้างจนพื้นศิลาใต้ฝ่าเท้าของเหล่าศิษย์รอบข้างแตกร้าวเป็นทางยาว ผู้คนต่างพากันถอยร่นด้วยความหวาดกลัว ปราณกระบี่ที่พวยพุ่งออกมาจากร่างของผู้อาวุโสจ้าวแหลมคมดั่งเข็มนับหมื่นเล่ม ทว่า ไป๋หลางกลับไม่แม้แต่จะกะพริบตา เขายกย่องมุมปากขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มนั้นทั้งงดงามและเย้ยหยันในคราเดียวกัน ในดวงตาคู่นั้นสะท้อนภาพของกระบี่ในมือที่ยังคงนิ่งสนิท ในมิติอันไกลโพ้น ท่ามกลางหมู่เมฆหมอกสีขาวบริสุทธิ์บนยอดเขาเหมันต์ มู่หรงเสวี่ยกำลังหลับตาลงสัมผัสกระแสพลังของคนรักผ่านจิตวิญญาณ นางในชุดอาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์ดั่งนางเซียนผู้สูงส่งไร้มลทิน มือเรียวดั่งลำหยกถือกระบี่วิเศษไว้มั่น ริมฝีปากบางเฉียบพึมพำเบาๆ *“หลางหลาง... ข้าเชื่อมั่นในวิถีกระบี่ของท่านเสมอ”* กลับมาสู่ลานประลองที่เดือดดาล การแข่งขันรอบคัดเลือกดำเนินมาถึงจุดแตกหัก คู่ต่อสู้ของไป๋หลางในรอบนี้คือ 'หลี่เทียน' ยอดฝีมืออันดับหนึ่งของศิษย์สายใน ผู้ถือครอง 'กระบี่เพลิงอัคคี' ที่ขึ้นชื่อเรื่องความดุดันและรวดเร็ว หลี่เทียนก้าวขึ้นสู่ลานประลองด้วยท่าทางทะนงตน เขาหัวเราะร่าด้วยความเย้ยหยัน "ไป๋หลาง เจ้าโชคไม่ดีเอาเสียเลยที่ต้องมาพบกับข้าในรอบนี้ รับกระบี่เพลิงผลาญสวรรค์ของข้าไปเสียเถอะ!" สิ้นเสียงหลี่เทียน ร่างของเขาก็พุ่งทะยานเข้ามาดั่งสายอัคคี เปลวเพลิงสีชาดแผดเผาอากาศจนเกิดเสียงดังสนั่นหวั่นไหว กระบี่ในมือพุ่งตรงเข้าหาจุดตายของไป๋หลางในพริบตาเดียว ความเร็วนั้นรวดเร็วจนมองเห็นเป็นเพียงเส้นแสงสีแดงพาดผ่านอากาศ เสียงอุทานด้วยความตกใจดังระงมไปทั่วบริเวณ เหล่าผู้อาวุโสบางคนถึงกับหลับตาลงเพราะคิดว่าไป๋หลางคงไม่มีทางหลบพ้นกระบวนท่านี้ได้อย่างแน่นอน ทว่า ไป๋หลางยังคงยืนนิ่งราวกับขุนเขา ไม่มีความตื่นตระหนกปรากฏให้เห็นในแววตาแม้แต่น้อย เมื่อปลายกระบี่เพลิงอยู่ห่างจากหน้าอกเพียงไม่ถึงคืบ ไป๋หลางจึงขยับตัว! นั่นคือการเคลื่อนไหวที่งดงามและทรงพลังที่สุดเท่าที่ใครเคยพบเห็น ร่างของเขาพลิ้วไหวราวกับสายลมที่ไร้รูปร่าง ปราณกระบี่สีครามใสบริสุทธิ์ระเบิดออกจากปลายนิ้วโดยไม่ต้องชักกระบี่ออกจากฝักด้วยซ้ำ! *เปรี้ยง!* เสียงระเบิดกึกก้องสะท้อนไปทั่วหุบเขา คลื่นพลังสะท้อนรุนแรงจนศิษย์หลายคนกระเด็นลอยไปตามแรงลม หลี่เทียนเบิกตากว้างด้วยความตื่นตระหนก กระบี่เพลิงอัคคีในมือของเขากระแทกกลับจนชาหนึบไปถึงหัวไหล่ เมื่อเงยหน้าขึ้นมอง เขาก็ต้องพบกับภาพที่ทำให้วิญญาณแทบหลุดออกจากร่าง ไป๋หลางก้าวเท้าเข้าประชิดตัวเขาตั้งแต่เมื่อใดไม่มีใครทราบ ปลายนิ้วเรียวยาวดั่งหยกขาวจี้เข้าที่จุดชีพจรกลางหน้าอกของหลี่เทียนอย่างแม่นยำ ปราณกระบี่อันล้ำลึกพุ่งทะยานเข้าสู่ร่างของคู่ต่อสู้ในเสี้ยววินาที "เจ้า... แพ้แล้วนะครับ" ไป๋หลางกล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ทว่าทรงอำนาจยิ่ง หลี่เทียนกระอักเลือดออกมาคำโต ร่างทั้งร่างทรุดฮวบคุกเข่าลงกับพื้น ลมปราณในกายแตกซ่านจนหมดสิ้นความสามารถในการต่อสู้ ความเงียบงันปกคลุมไปทั่วลานประลองชั่วขณะ ก่อนที่เสียงฮือฮาด้วยความตกตะลึงจะดังสนั่นหวั่นไหว ไม่มีใครคาดคิดว่ายอดฝีมืออันดับหนึ่งของศิษย์สายในจะพ่ายแพ้ภายในกระบวนท่าเดียว! ผู้อาวุโสจ้าวลุกขึ้นยืนพรวดจากที่นั่ง สีหน้าเขียวคล้ำด้วยความโกรธจัดจนเส้นเลือดปูดโปน มือที่กำพัดเหล็กสั่นเทาด้วยความแค้น "ไป๋หลาง! เจ้าใช้มารยาอันใด ถึงกล้าทำร้ายศิษย์ร่วมสำนักถึงเพียงนี้!" ไป๋หลางปัดชายเสื้อเบาๆ เขาเงยหน้าขึ้นสบตากับผู้อาวุโสจ้าวโดยไม่มีความเกรงกลัวแม้แต่น้อย รอยยิ้มเย็นเยียบปรากฏขึ้นที่มุมปากอีกครั้ง "มารยาอันใดกันเล่าครับผู้อาวุโส... หรือท่านกลัวว่า ศิษย์ที่ท่านคอยหนุนหลัง จะต้องพ่ายแพ้ให้กับข้าจนหมดรูปในรอบชิงชนะเลิศกันแน่?" คำพูดนั้นพุ่งตรงเข้าปักกลางใจของผู้อาวุโสจ้าวราวกับคมกระบี่ บรรยากาศรอบตัวระอุขึ้นด้วยไอสังหารที่รุนแรงยิ่งกว่าเดิม ผู้อาวุโสจ้าวกัดฟันกรอด เตรียมจะลงมือด้วยตนเองเพื่อสังหารเด็กหนุ่มอวดดีผู้นี้ให้สิ้นซาก ทว่า ในวินาทีที่สถานการณ์กำลังจะปะทุถึงขีดสุดนั้นเอง ท้องฟ้าเบื้องบนที่เคยแจ่มใสพลันมืดครึ้มลงอย่างกะทันหัน สายฟ้าสีทองคำเส้นมหึมาผ่าแหวกเมฆหมอกลงมากลางลานประลอง เสียงคำรามกึกก้องราวกับทัณฑ์สวรรค์กำลังพิโรธ พร้อมกันนั้น ร่างของบุรุษลึกลับในชุดคลุมสีดำสนิทผู้หนึ่ง ก็ปรากฏกายขึ้นบนยอดเสาศิลาประลองอย่างเงียบเชียบ โดยไม่มีใครทันรู้ตัวเลยว่าเขามาตั้งแต่เมื่อใด... ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านช่วงเวลานี้ไปกับวิถีกระบี่อันไร้จุดสิ้นสุดนี้นะครับ