เสียงฟ้าร้องคำรามรับทัณฑ์สวรรค์

"นึกไม่ถึงว่าเจ้าจะทะลวงขอบเขตได้สำเร็จที่นี่... ไป๋หลาง ลูกศิษย์ทรยศ เจ้าคิดจริงๆ หรือว่าการตายของผู้อาวุโสจ้าวจะทำให้เจ้าหนีรอดเงื้อมมือของ 'ราชตระกูลสวรรค์' ไปได้?" เสียงคำรามอันกึกก้องด้วยพลังปราณระดับบรรพจารย์ของราชตระกูลสวรรค์ดังสะเทือนเลื่อนลั่นไปทั่วหุบเขากระบี่กลืนนภา แรงกดดันอันน่าสะพรึงกลัวแผ่ซ่านกดทับลงมาดั่งภูเขาทั้งลูก จนเหล่าศิษย์สำนักล่างต่างทรุดฮวบลงไปกองกับพื้น กระอักเลือดออกมาคำโตด้วยความตื่นตระหนก ทว่า ท่ามกลางพายุอารมณ์และแรงกดดันที่แทบจะบดขยี้ทุกสิ่ง ร่างของไป๋หลางกลับยืนหยัดสง่างามดั่งเสาหินค้ำฟ้า เส้นผมสีดำสนิทปลิวสยายตามกระแสลมปราณที่ระเบิดออกรอบกาย ดวงตาคมกริบดั่งคมกระบี่คู่นั้นไม่ได้มีความหวาดกลัวแม้แต่น้อย มีเพียงประกายความเย็นชาและเย้ยหยันต่อฟ้าดิน "ราชตระกูลสวรรค์งั้นหรือ?" ไป๋หลางเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ทว่ากลับก้องกังวานเสียดแทงจิตใจของทุกคนในลานประลอง "ในสายตาของข้า ไป๋หลาง ผู้นำตระกูลของพวกเจ้าก็เป็นเพียงมดปลวกตัวหนึ่งที่บังอาจอาจหาญท้าทายกฎแห่งฟ้าดิน การตายของผู้อาวุโสจ้าวเป็นเพียงจุดเริ่มต้นของหนี้เลือดที่พวกมันต้องชำระ!" *เปรี้ยง!* ราวกับฟ้าดินรับรู้ถึงความท้าทายอันยิ่งใหญ่ ท้องน้ายามราตรีที่เคยไร้เมฆหมอก กลับถูกฉีกกระชากออกด้วยสายฟ้าสีทองอร่ามขนาดมหึมา มันไม่ได้เป็นเพียงสายฟ้าธรรมดา แต่เป็นอัคคีบาตรสวรรค์ที่อัดแน่นไปด้วยกฎเกณฑ์แห่งมหาภพ แรงสั่นสะเทือนจากมวลเมฆทำเอาสนามประลองศิลาแกร่งแตกร้าวเป็นใยแมงมุมในพริบตา ผู้ชมหลายพันคนบนอัฒจันทร์ต่างหน้าถอดสี บางคนถึงกับสติหลุดกรีดร้องออกมาด้วยความหวาดผวา แรงกดดันจากทัณฑ์สวรรค์นี้รุนแรงเกินกว่าที่มนุษย์ปุถุชนจะจินตนาการได้ มันคือการลงทัณฑ์จากเบื้องบนสำหรับผู้ที่กล้าฝืนลิขิตสวรรค์และทะลวงขอบเขตต้องห้าม! "นั่น... นั่นมันอัคคีบาตรเก้าสวรรค์!" ผู้อาวุโสฝ่ายกฎหมายของสำนักกระบี่เมฆาผู้หนึ่งเบิกตากว้างจนแทบถล่น ใบหน้าซีดเผือดไร้สีเลือด "เด็กหนุ่มแซ่ไป๋ผู้นี้ไปทำกรรมอันใดไว้ฟ้าดินจึงส่งทัณฑ์สวรรค์ระดับนี้ลงมาสังหารเขา!" มู่หรงเสวี่ย ผู้ยืนสงบนิ่งอยู่บนยอดผาสูงชันดุจดังภาพวาดเซียนผู้สูงส่ง นางมิได้กล่าวสิ่งใด สีหน้าของนางยังคงเย็นชาดั่งน้ำแข็งพันปี ทว่าแววตาคู่สวยกลับจับจ้องไปยังร่างของไป๋หลางอย่างไม่กะพริบ นิ้วเรียวดั่งลำหยกกำด้ามกระบี่ประจำกายแน่นจนข้อต่อนิ้วขาวซีด แม้ภายนอกนางจะดูนิ่งงัน แต่วิญญาณกระบี่ในร่างของนางกลับส่งเสียงคำรามก้อง สะท้อนความห่วงใยอันล้ำลึกที่นางมีต่อชายหนุ่มผู้เป็นดั่งดวงใจ *เจ้าบ้าเอ๊ย... เจ้าคิดจะท้าทายสวรรค์จริงๆ หรือไง* มู่หรงเสวี่ยรำพันในใจ แววตาฉายแววเด็ดเดี่ยว หากฟ้าดินกล้าพรากเขาไปจากนางต่อหน้าต่อตา วันนี้นางต่อให้ต้องพลิกคว่ำมหาสวรรค์ นางก็ไม่ลังเลที่จะชักกระบี่ตัดขาดเส้นทางเซียนของตนเอง! กลางสนามประลอง ไป๋หลางแหงนมองท้องฟ้าที่กำลังคำรามกรามลั่น รอยยิ้มหยันปรากฏขึ้นที่มุมปาก เขาก้าวเท้าออกไปข้างหนึ่ง ท่วงท่าการยืนดั่งวิถีกระบี่ไร้พ่าย ปราณกระบี่เก้าสวรรค์ในร่างพวยพุ่งทะยานขึ้นฟ้า ปะทะกับแรงกดดันของอัคคีบาตรอย่างไม่ยอมจำนน "มาเถอะ! หากพวกเจ้าคิดว่าฟ้าดินสามารถตัดสินชะตากรรมของข้าได้ ก็ลองดูว่ากระบี่ในมือของไป๋หลางผู้นี้ จะผ่าท้องฟ้าของพวกเจ้าให้ขาดเป็นสองท่อนได้หรือไม่!" สิ้นเสียงคำรามของไป๋หลาง ท้องฟ้าก็ระเบิดแสงสว่างวาบเจิดจ้าจนดวงอาทิตย์ยังต้องอับEun สายฟ้าเก้าสวรรค์สายแรกผ่าลงมาตรงกลางศีรษะของเขาโดยตรง พลังทำ ทว่า ในวินาทีเป็นตายที่อัคคีบาตรกำลังจะกลืนกินร่างของไป๋หลางนั้นเอง เงาร่างสีขาวประหลาดสายหนึ่งก็พุ่งแหวกมิติออกมาจากความว่างเปล่า พร้อมกับเสียงหัวเราะเยาะเย้ยที่ทำให้วิญญาณของทุกคนต้องสั่นสะท้าน... "ฮ่าๆๆๆ ไป๋หลาง เจ้าคิดว่าเจ้าหนีพ้นเงื้อมมือของ 'ผู้นำตระกูลที่แท้จริง' ไปได้จริงๆ หรือ? ดูให้เต็มตาเถอะว่าผู้ใดกันแน่ที่ชักใยอยู่เบื้องหลังความตายของอาจารย์เจ้า!" ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "หมื่นกระบี่คืนรัง" มาโดยตลอด แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ